Een kind krijgen? Dat doe je gewoon even tussen de bedrijven door, en na een week of zes ben je weer de oude. Of toch niet?
Deze week viel mijn oog op twee artikelen over de impact van het krijgen van een kind: Zwangere vrouw werkt te lang door bij bekkenpijn en Vrouwen hebben een jaar nodig om te herstellen van de bevalling. En het zwanger zijn, vermoed ik. Quote uit het laatste artikel: ‘[…] many women feeling abandoned after birth and ‘left to get on with it’ alone’. (veel vrouwen voelen zich verlaten na de geboorte, en op zichzelf aangewezen om het te rooien).

Er zijn vast dozijnen artikelen te vinden met dezelfde strekking: een kind krijgen is intensiever dan je denkt. Natuurlijk, een vrouwenlijf is gemaakt met het vermogen kinderen te kunnen krijgen , en ik heb zeer groot vertrouwen in dit vermogen. Ik persoonlijk ben ook voorzichtig met alle tests en ingrepen die tegenwoordig mogelijk zijn tijdens zwangerschap en bevalling, ik geloof in de kracht van het vrouwenlijf. Maar wat wel eens vergeten lijkt te worden: het is wel een hele prestatie. Je zal best in veel gevallen lang door kunnen werken, lopen, sporten. Gráág zelfs. Maar wel een tandje terug of aangepast bewegen/werk zodra je lijf er om vraagt, tijdens de zwangerschap en het jaar erna. En daarvoor mag je ruimte maken. Nee, daarvoor móet je ruimte maken.

Nee, ik wil hier niet het wijzend vingertje ophouden naar zwangere vrouwen die te lang doorlopen met pijn, de signalen van hun lijfzwanger-40wk 029=2 negerend. Of die schrikken als blijkt dat al die eens zo belangrijke zaken na de geboorte van hun kind op het tweede plan komen. Dat hun lijf even nodig heeft om te ontzwangeren. Ik zie dat eerder als symptoom van een cultuur die zwangerschap en bevallen niet erg hoog aanslaat. Waar ik me ongerust om maak, is dat er blijkbaar veel druk ligt op vrouwen om dezelfde werkprestaties neer te zetten als hun niet-zwangere/pasbevallen collega’s. Ik vind dat het onze verantwoordelijkheid is als maatschappij om ruimte te scheppen voor ouderschap.

Pas belandde ik in een discussie over opstaan in de tram voor zwangere vrouwen. ‘Die vrouwen zijn toch niet ziek, ze kiezen er zelf voor om zwanger te worden’. Ja, dat klopt, en dat klopt. Maar dat wil niet zeggen dat je er dan geen rekening mee moet houden. Je kunt niet doen alsof het er niet is. Blijkbaar heeft best een groot deel van de zwangeren en jonge ouders het gevoel dat ze het gevoel hebben dat het krijgen van een kind er een beetje bij hangt, of in elk geval moet worden ingepast in het échte leven. Dat je anderen niet kunt belasten door een stapje terug te doen op je werk. Dat je na je bevalling dezelfde hoeveelheid werk in minder uren perst. Zwangerschap en zorg zien als bijzaak doet de enorm belangrijke taak die het moederschap is, tekort.

Een kind krijgen wordt niet zo hoog aangeslagen op de statusladder. In veel culturen betekent het krijgen van een kind dat je méér respect krijgt, hier gaat je status er vaak zelfs op áchteruit. Als een kind krijgen en er goed voor zorgen status heeft, wordt er vanzelf meer ruimte voor gemaakt. Dan wordt er vanzelf meer ondersteuning geboden aan moeders van een jong kind (en vaders, btw!).  Opstaan in de tram is dan geen discussiepunt maar een vanzelfsprekendheid, jonge moeders worden gezien als iemand die een belangrijke taak vervult en wel wat support kan gebruiken zodat zij die taak optimaal kan vervullen. Zodat zij zich niet eenzaam zitten af te vragen wat nu die roze wolk is, waar iedereen het steeds over heeft.

Linda

 

 

1 REACTIE

  1. Respect voor moeders die als voornaamste taak hebben hun kinderen op te voeden, dat zou fijn zijn. .. Want ik heb juist vaak het gevoel minderwaardig te zijn omdat ik de hele dag ‘niks’ doe. Bedankt Linda, voor deze andere kijk op jonge moeders.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here