Mijn haar is zonder borstelen in een knotje gedraaid. Het is nog een wonder dat ik aangekleed ben. Het lijkt wel alsof ik sinds kort met een ongeduldige dictator samenleef. Ik kan haar nog geen minuut alleen laten.

Op het kleedje oefenen met tijgeren en kruipen? Er komt al snel een klagelijk gegil uit die hoek van de kamer. Het gaat niet over. Even aaien en weer weggaan levert de start van een huilbui op. Ok dan, kom maar even op mijn heup. We lopen naar de boekenkast waar zij prutst aan een papiertje met aantekeningen dat uit een filosofieboek steekt. Zij bestudeert de zaak een paar minuten en zucht dan. Tijd voor wat nieuws. In de box zet ik haar favoriete muziekdoosje aan. Ik krijg daarmee twee tellen die ik benut om naar boven te lopen. Dan schreeuwt ze een onduidelijk commando. Wat kan ik voor je doen lieve schat? Ook op mijn arm is ze niet meer tevreden. Haar havermoutpapje is gelukkig voldoende afgekoeld, dus we gaan aan tafel. Slabbetje om en gaan.

Ukkepuk begint te huilen. Het eten lukt haar niet snel genoeg en ze wil zo graag. Ik help haar met een lepeltje. Ik schep op en zij grist het uit mijn handen om het dan zelf in haar mond te steken. Overdwars, of op de kop. Of met haar tong bovenop de lepel zodat het eten weer naar buiten schuift. Ik pruts wat naar binnen en dan wil ze het weer zelf doen. Zo krijg ik steeds heel even rust en kan ik zelf ontbijten tussen het helpen door. En ik haal even adem.

Als ze klaar is, poets ik haar zo goed mogelijk af, maar ik stuit op verzet. Laat maar dan. Ze moest toch schone kleren aan, dan veegt de smurrie wel mee. Op de commode begint ze te grommen. Dit is niet wat ze wil. Even geduld lieve schat! Ze begint te huilen, dus ik begin maar te zingen. Het helpt. Met haar schone kleren aan gaan we op bed liggen. Wil je nog wat drinken dan? Ja. Ondertussen vraag ik me af waarom ik een wit T-shirt aan heb gedaan. Ik kan er na anderhalf uur al niet meer mee naar buiten.

Ukkepuk is klaar met drinken en draait een paar keer over het bed. Pakt een speeltje, maar is niet zo blij. Ik zoek een nieuw shirt en geef dan weer gehoor aan haar roep. ´Mmma mmm mmaahh!!´ Is het haar eerste woordje of gewoon de volgende stap in haar spraakontwikkeling na het oefenen van de ffff? Aan de toon te horen, was het in ieder geval een klacht. Mama was te ver weg.

Ik pak de draagdoek. Begin met knopen. Ze kijkt goedkeurend toe. Nou ja goedkeurend… kan het niet sneller? Ze gaat erin. Ik neem haar mee en ga boodschappen doen. Op straat word ik aangesproken: ‘Die zit daar wel goed. Zo’n mooi rustig en tevreden kindje.’ Ukkepuk lacht. En ik ook.

Daphne Dertien

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here