Mijn kleine meisje is deze maand precies zes maanden oud. Ze werd geboren in april, het seizoen van Pasen, van lente, groen en zon. Vandaag is het guur, koud en nat, en een stevige wind blaast alle kastanjes uit de bomen in de tuin. Ik zal die moeten opruimen vóór de hond zich er ziek aan kan eten.
Ik probeer mijn draai te vinden in dit nieuwe seizoen. Het was in de lente en de zomer vrij gemakkelijk om met de baby naar buiten te gaan, maar nu weet ik mij even geen raad. Het regent de hele dag pijpenstelen maar ik moet toch echt een keer naar buiten. De hond wil naar het bos en ik moet niet vergeten die kastanjes op te ruimen.

Buienradar belooft me dat het om 15:00 uur droog is. Mooi. De regen stopt echter al een kwartier eerder dan dat, en ik ga mijn spullen verzamelen. De tijd dat ik alleen een halsband en riem voor de hond nodig had om naar het bos te gaan, is verleden tijd. Draagdoek, paraplu, draagjas, spuugdoek om te gebruiken als nekrolletje, sokjes… Vertrekken vraagt ook meer voorbereiding: Baby krijgt een schone luier aan, ze wordt goed aangekleed, ik maak de draagdoek klaar, en hup, de baby op de rug. Dat laatste heb ik onlangs tijdens een draagconsult geleerd, en oh, wat is dat me fijn.

Terwijl ik het gevoel heb dat ik iets vergeet sta ik al hupsend een ongeduldige baby goed te hangen terwijl de nog veel ongeduldigere hond om me heen springt. Wanneer de knoop eindelijk netjes zit, weet ik weer ik wat ik vergeten ben: haar mutsje.
Ik sta een paar minuten tevergeefs te gymnastieken maar mijn armen zijn toch echt te kort om het mutsje op het hoofd van mijn heerlijk op mijn rug doezelende dochter te friemelen. Dat zijn ze trouwens ook voor mijn draagjas: Hoe doe je toch een draagjas bij jezelf aan als je kind op je rug zit? Ik heb werkelijk geen flauw idee. Ik zie de bladeren langs waaien en durf zonder jas en muts niet van huis, dus haal ik de baby weer van mijn rug, zet haar een muts op en besluit haar op mijn buik te knopen. De hond blijft om me heen springen en ik laat hem in de tuin. Mag het een beetje rustiger?!

Op tijd de deur uit zijn is me niet gelukt. Ik doe een schietgebedje dat het nog wat langer droog blijft.  Als ik op het punt sta naar buiten te lopen, merk ik dat ik geen schoenen aan heb. Handig. Vooral wanneer je veters hebt en je kind net op je buik in de doek zit. Na een tweede gymnastiekronde zitten mijn veters vast en kan ik dan eindelijk vertrekken. Ik loop de straat uit en probeer de druppels die naar beneden komen te negeren. Het gaat niet regenen. Niet nu.
Wel nu. En hard ook. Dochterlief vind het niet leuk en ik maak me ook wel een beetje zorgen. Ik kan haar toch moeilijk helemaal nat laten regenen? Terwijl de hond teleurgesteld terug het huis in sjokt en ik tegen mezelf zeg dat ik echt nooit meer op Buienradar kijk, zie ik de vuurrode wangetjes van dochterlief. Ik trek de draagjas uit, haal haar uit de doek en voel dat ze het veel te warm heeft. Ik moet een beetje lachen om mezelf. Het is herfst in Nederland, maar ik heb haar aangekleed alsof het winter is in Alaska.
Opeens hoor ik achter me de hond. Ik draai me om en zie hoe hij een grote golf kastanjes uit spuugt. Nu hoef ik me in ieder geval niet af te vragen of je kan harken met een baby in een draagdoek.

DELEN
Vorig artikelKleuter zoekt sport
Volgend artikelHigh need maatschappij
Marloes Bolmer
Mijn naam is Marloes Bolmer. Geboren in 1987, gelukkig getrouwd en sinds april 2017 mama van een dochtertje. We wonen in het zuiden van het land, in een klein dorpje met veel ruimte om ons heen. In 2015 studeerde ik af als gedragsdeskundige voor paarden. Het ouderschap is het mooiste wat me kon overkomen en daar wil ik dan ook graag alle tijd, liefde en aandacht aan schenken. Ik werk momenteel daarom maar erg weinig. Ook mijn man heeft die wens en daarom houden wij ons veel bezig met consuminderen. Op die manier hoeft hij maar 20 uur per week te werken en hebben we dus veel tijd voor ons gezin. Ik ben graag buiten, zorg met liefde voor onze twee paarden en onze hond en schrijf daarnaast graag over alles wat we meemaken.

2 REACTIES

  1. Hahaha, ja dat stomme buienradar. Zo herkenbaar dit. Gelukkig lust mijn hond geen kastanjes. Wel gras.
    Overigens krijgt mijn zoon van 7 maanden nog geen muts op met dit weer. Ik heb zoiets van, wat moet ie dan aan als het écht koud wordt?

  2. Muts opzetten bij baby op de rug valt inderdaad niet mee, maar draagjas aantrekken kan best hoor, moet je de jas hoog over jezelf en je baby heen gooien. En als ik de muts vergeten was, nam ik die los mee en vroeg de buurvrouw of toevallige voorbijganger deze op te zetten bij baby. Maar ik heb genoten van je blog! Heerlijk herkenbaar!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here