Voorleven. Een term die velen hier niet onbekend is. Er wordt mee bedoeld dat je je kind het goede voorbeeld moet geven. En hopen dat je kind het dan overneemt. Een soort echo… Maar eigenlijk mogen we best wat beter naar onze kinderen kijken en daar een voorbeeld aan nemen. Hoe vaak hoor je kindjes nee zeggen als ze ergens geen zin in hebben? Wij, volwassenen, komen met slappe excuses zodat we niet hoeven te zeggen dat we gewoon geen zin hebben. Of wat dacht je van lichaamshouding. Waar ik yoga voor nodig heb om te zorgen dat ik alleen de spieren aanspan die ik wil aanspannen en niet onbewust mijn schouders hoog optrek.
Maar nog grappiger zijn af en toe de uitspraken die kleintjes kunnen doen.

Dreumesmeisje kletst veel, maar kent nog niet zo veel woordjes. Met gebaren erbij kan ze ons meestal wel duidelijk maken hoe of wat.

Zo zat ik laatst een liedje te luisteren maar dreumesmeisje kletste er door heen. Ik maakte het stil gebaar, wat ze niet leuk vond. Toen daarna haar liedje kwam, ‘let it go’ van frozen, gebaarde ze stil naar mij.
En als ze moe is gebaart ze slaap. En tijdens borstvoeding of boekje voorlezen gebaart ze ineens stil en slaap. Vervolgens krult ze zich op haar andere zij en begint te snurken.

Maar de leukste verhalen komen van vriendinnen. Heerlijk gevatte opmerkingen van die ukkepukjes. Zo sneed een vriendin haar laatst in de vinger. Haar zoontje reageerde: “ah, wat vervelend je hebt een bloedje. Hier heb je een pleister, dan kan je weer verder koken.” Of een andere vriendin wiens kleding kapot was gegaan en de volgende troostende woorden van haar peuter te horen kreeg: ” ach mama, het geeft niets, het is maar kleding!”
Of dreumesmeisje die bij vrienden graag op plekken komt die niet zo bedoeld zijn voor kleine meisjes. Zij wordt steevast tegengehouden door haar vriendinnetje die dan net als haar mama “meisje meis” roept.

En ons dreumesmeisje leeft ook voor. Want onze poes vindt dreumesmeisje geweldig en als ze niet slaapt of op stap is, is ze niet bij dreumesmeisje weg te slaan. Slapen onder haar dekentje, eten van haar bordje, spelen met het zelfde speelgoed, het kan allemaal.

Heerlijk, dat voorleven!

Wendela

DELEN
Vorig artikelDigitaal plaatje
Volgend artikelLol met lamineren
Wendela van Rhee
Ik ben Wendela, 32 lentes jong en moeder van een dreumesmeisje. Ik ben een scheikundige in de farmaceutische industrie die zich op het moment volledig inzet voor het onvoorwaardelijk opvoeden en natuurlijk ouderschap. Wekelijks kun je hier blogs daarover lezen. Op mijn eigen blog schrijf ik over nog veel meer onderwerpen.

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here