Mijn dochter zat laatst op de badkamervloer. Het was laat. Te laat eigenlijk, want we waren uit eten geweest. Ik zag haar tussen haar benen kijken en ik wist dat ze ging plassen. Zij wist dat ook, dus ze wachtte tot er een plasje verscheen. Maar tot haar verbazing kwam er niets. Ze droeg namelijk een luier.
Op dat moment was mijn dochter acht maanden en droeg ze al een paar maanden geen luiers meer. Of bijna nooit meer, misschien een keer per twee weken nog. De directe aanleiding hiervoor was luieruitslag. Ik verschoonde haar vaak en smeerde me suf maar het was hardnekkig. Nu had ik al weleens iets gelezen over kinderen heel jong zindelijk maken. Ik las dat baby’s liever niet hun behoefte in de luier doen. Tja, eigenlijk is dat logisch. Als dat zo fijn is, waarom dragen wij als volwassenen dan geen luiers meer? Ieuw.

De boeken over zindelijkheid bij baby’s vertelden me dat er veel varianten mogelijk waren. Full-time of part-time, alleen overdag of dag en nacht, met of zonder luier. Zonder luier leek me ondoenlijk. Dan zit toch echt alles onder de rotzooi? Maar het idee om mijn baby zindelijk te maken, met luier, sprak me wel aan. Het leek me een grappig experiment, maar bovenal een verademing voor haar huid.

Ik begon serieus hiermee toen mijn dochter vier maanden was. Ik hield haar op vaste momenten boven het potje: na het wakker worden en na de voeding. Het ging steeds beter. Ze wist dat als ze nog even wachtte, ze op het potje mocht en hield het dan op. De luier bleef steeds vaker droog. Na twee weken durfde ik naar de supermarkt te gaan met mijn dochter zonder luier in de draagzak. Ik liep stralend over straat: mijn baby draagt geen luier!

Ik werd steeds dapperder en na een week of vijf besloot ik radicaal om te stoppen met luiers overdag. Dat ging grotendeels goed. En zoveel rotzooi gaf het niet. Gewoon het kind niet ergens neerzetten waar ongelukjes een probleem zijn, en verder gewoon even dweilen als het misgegaan was. Ik vond het erger een poepluier te verschonen, en steeds weer die geïrriteerde huid te zien, dan een plasje op de grond op te vegen. Of het incidentele keuteltje. Ja, ok, en in de eerste weken moest ik soms ook een schoon shirt aan omdat de combi drinken en blaascontrole nog niet geoptimaliseerd was.

Mijn man steunde me volledig in dit experiment. Hij wist zeker dat het niet zou lukken – dit is zijn vierde dochter – maar geinig vond hij het wel. En hij geloofde direct dat als je een kind maar vaak genoeg boven een potje houdt, er weleens iets in komt. Maar tot zijn verbijstering en grote trots bleek dat zijn jongste telg met vijf maanden echt bewust haar behoefte kon ophouden en in het potje deponeerde. En nu schept hij er graag over op.

Toen ze leerde kruipen en langer wakker was, hadden we een paar maanden best veel ongelukjes. Dat was soms frustrerend. Maar ik ben toch doorgegaan met het luierloze. Het is heerlijk voor haar huid, ik vind het leuk dat ik aan haar hoofd kan zien dat ze ‘moet’ en ik vind het geweldig om zo samen te kunnen werken met mijn baby. Haar vader en zusjes helpen trouwens gezellig mee met haar op het potje zetten, dus het draagt ook bij aan het familiegeluk, haha. Het scheelt verder kapitalen aan luiers en zalfjes. En ik vind het fijn om haar te helpen controle te hebben over haar lichaamsfuncties. Ze kan soms zo trots kijken als het haar gelukt is om droog te blijven!

Al met al ben ik dus erg blij dat mijn dochter geen luiers meer draagt. Ik vertel graag binnenkort wat meer over hoe dat dan gaat.

Zijn er meer mensen hier die hun baby’s geen luiers omdoen? Zo ja, welke redenen heb jij ervoor?

Marianne

7 REACTIES

  1. Wat leuk om te lezen dat er meer moeders zijn die zo redeneren en het aanpakken. Want het is ook niet lekker een nat pak watten aan je billetjes! Ik ben met mijn zoontje vanaf 3 maanden op het potje begonnen. Nadat ik bij het luier verschonen een giga spuitkak van de muur kon vegen, terwijl er vrolijk langs m’n hoofd geplast werd :-(, ben ik direct op internet dingen gaan uitzoeken. En diezelfde dag nog begonnen met tijdens het voeden, in z’n blote kontje een tupperware bakje eronder. En ja hoor, binnen 2 minuten nadat meneer klaar was met drinken, kwam de plas. Geweldig! Het belangrijkste is goed op je kindjes gezicht letten, en vaste tijden aanhouden. Keep up the good work! Fijne blog!

  2. Leuk verhaal Marianne.
    Ik vind het vooral heel bijzonder dat kinderen het zo goed duidelijk kunnen maken!!!
    Wij zijn nog niet volledig luierloos, maar ons mannetje haat het om het in zijn luier te moeten doen. Het gaat me dan ook zo aan het hart als ik op dat moment niet kán reageren… Zo zielig. In mijn kinderopvang inmiddels ook aan het schakelen naar BZC voor de gastkindjes. Ik spoel toch liever een potje om in de wc, als de platgedrukte poep van hun billen afschrapen :p

  3. Wij zijn ook bij ons derde begonnen, ook met een skeptische echtgenoot. Uit schuldgevoel voor onze grote voetafdruk, extra vervuiling door voor een derde kind te gaan, ben ik op zoek gegaan naar inspanningen die ik kon leveren om minder te vervuilen. Naast wasbare luiers, was natuurlijk geen luiers nog beter. Dus na 21 maand, heb ik hooguit 5 kakluiers gehad, ontzettend veel plasjes opgedweild maar intussen heb ik wel een luierloos kind, dag en nacht. Bij mijn oudste twee heb ik de norm gevolgd en had ik nachtluiers tot 6 en 4 jaar en waren ze overdag pas zindelijk net voor ze aan de peuterklas begonnen. Hebben we extra vervuild? zeker! toch iets minder dan bij de andere kinderen…

    Naast de ecologische motivatie, vind ik het ook belangrijk om mijn kinderen zo natuurlijk mogelijk op te voeden. Op mijn gevoel, eerder dan maatschappelijk gedicteerde visies. Ook mijn kinderen toelaten om hun gevoel te volgen. Opvallend is dat we nu toch drie nudisten hebben, toeval of niet… ze willen altijd hun kleren zoveel mogelijk uit. Openstaan voor signalen en vormen van communicatie over hun behoeften, van primaire behoeften zoals zindelijkheid, tot hogere zoals individualiteit en verbondenheid, past helemaal in een opvoeding die ondersteunt, begeleidt, voedt en onvoorwaardelijk liefheeft.

  4. Wat een leuk verhaal. Er is zo weinig bekend bij de mensen over baby zindelijkheid communicatie.
    Zo zonde en een gemiste kans. Wij zijn begonnen met 5 maand. Eerst dacht mijn man ook dat het toevalstreffers waren maar nu weet hij beter en ziet haar signalen.
    Ons meisje is nu bijna 9 maanden en vind het normaal om op het potje te gaan.

    We zijn nu bezig met baby gebaren. Wat ook erg handig is voor BZC. Zo kan ze gebaren dat ze klaar is bijvoorbeeld

  5. Hier met 5 dagen begonnen in combinatie met wasbare luiers. Record staat tot nu toe op 18 uur met dezelfde luier! Dochtertje is nu 4,5 maand en we zijn elkaar nu de laatste tijd juist weer helemaal kwijt 🙁 wissel hier nu luier na luier…tips zijn dus van harte welkom!!!

    • Dag Laura. Wat leuk dat je zo vroeg bent begonnen!

      Ik zou je adviseren om je aan te melden op de Facebookgroep over babyzindelijkheidscommunicatie (https://m.facebook.com/groups/255142957890143) en daar je vraag te stellen. Er zitten daar veel mensen die je graag helpen.

      Ikzelf denk dat je niet perse iets verkeerd doet. Bij bijna elk kind gaat het in fases geweldig en ronduit belabberd. Daar moeten jullie even doorheen. Gewoon blijven kijken naar je kind. Mss is ze langer wakker nu en loopt het daarom nu anders? Zijn de signalen mss veranderd? Is ze ziek? Verlies de moed niet en herhaal het mantra ‘tisunfase tisunfase tisunfase’ 🙂

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here