Vandaag ben ik erachter gekomen dat baby’s veranderen in dreumesen. En dat er een connectie bestaat tussen het groeiende gewicht op hun kleine voetjes en het tegenstrijdige gevoel in mijn hart. Ze wordt groot en dat gaat een beetje te vlug.

 Het is het eeuwige cliché wat ik echt van letterlijk elke moeder om mij heen hoorde: “Het gaat zo snel!” “Geniet ervan, want ze zijn zo groot.” Ik hoorde het zeker eens per week. “Ja ja, het zal allemaal wel.”, dacht ik. Hopende dat het inderdaad snel zou gaan, want wat meer vrijheid mocht ook wel weer en de slapeloze nachten en het idee dat reflux eeuwig zou duren trok ik ook maar zo zo. Maar nu ‘zijn’ we er dus. Het is voorbij! Het is gedaan! Het komt niet meer terug! Het is hier!! De baby is weg…

Okay, het is al een tijdje zo, maar mijn hersenpan kan het idee nu pas aan.

Ze is nu anderhalf en nogal een per20161128-1soonlijkheid; elke dag verbaast zij mij met haar slimheid die immense sprongen maakt, haar geniepigheid waar ik altijd zo om moet lachen. Haar mimiek die tientallen prachtige gelaatsuitdrukkingen beslaat, en haar durfal-ititis wat mij langzaam een hartkwaal en grijze haren oplevert. Ik bewonder elke dag de kracht van haar kleine, fijne lijfje, de onuitputtelijke drang naar avontuur en het doorzettingsvermogen bij het opzoeken van grenzen.

Vandaag vielen mijn oogkleppen af en stond er opeens een klein opmerkend mensje voor mij. Ik dacht een baby te hebben, maar staar plotseling in de ogen van een, naar mijn gevoel, bijna tiener. Terwijl ik haar waarschijnlijk aanstaar als een lama met een aangezichtsprobleem, babbelt zij honderduit , waarbij zij wild wappert met haar handen en af en toe gooit zij haar hoofd in haar nek en schaterlacht ze, want dat doet Pino ook.

Ze is van alle markten thuis: soms staat ze te stampvoeten, probereert te onderstrepen hoe moeilijk het is om de kat te vangen of hoe lastig het is om haar linkerschoen aan de rechtervoet te krijgen. In de auto bekijkt ze de Donald Duck in haar autostoel, terwijl ze knabbelt aan een banaan. Het blad rust voorzichtig op haar knietjes en ik kan niks anders dan totale tevredenheid bespeuren in haar gezicht; een beeld wat menig volwassenen verloren heeft.

En ik weet het ook wel, want het is al maanden zo: zij is allang geen baby meer… En ze zal alleen maar groter en zelfstandiger worden. Maar toch! Zij is, was mijn baby.

Plots lijken de nachten vol uren van borstvoeding zo ver weg, de nachten waarbij ik soms de wereld verwenste, omdat ik zo moe was dat mijn lichaam letterlijk pijn deed. Nachten waarbij ik haar 30 minuten rechtop moest houden na elke voeding vanwege reflux, wachtende op dat allemachtige boertje wat nooit leek te komen. Toen was dat pittig, nu is het een herinnering die mij kracht geeft.

En opeens paste zij niet meer op mijn buik in de draagdoek, omdat ik niet meer boven haar blonde koppie uit kon kijken, en daarbij begon haar groeiende gewicht mijn oude rugblessure te pesten. Haar hoofd zal niet meer rusten op mijn borst waarbij haar oortje altijd een afdruk achterliet in mijn huid. Dus is ze nu verhuisd naar mijn rug en die verandering vond ik echt heel zwaar. Ik stelde dat zo lang mogelijk uit. Ik vond dat zo erg: geen kusjes meer op haar hoofd kunnen geven terwijl we lopen en geen diepe kleine zuchtjes meer van totale veiligheid en comfort.

20161128-2Ze zit nu op mijn rug en zingt het liefst het luidste lied, terwijl ze zwaait met haar beentjes en appel om mijn oren gooit en dat is ook wel erg gezellig. Maar we zaten vrijwel altijd aan elkaar vastgeplakt en toen was dat soms lastig en onhandig… nu koester ik de herinnering dat ik haar zo lang heb gedragen en nog draag, alleen dan een beetje anders.

En ineens draait zij zich, na het drinken, weg van mij om zich te nestelen tegen haar knuffel en valt zij zonder hulp in slaap, mij met een koude borst achterlatende. De eerste keer dat zij dit deed was ik stomverbaasd, maar toch heel trots. Kennelijk gaat alles op zijn tijd. Toen kon ik mij niet voorstellen hoe zij ooit alleen zou moeten slapen, maar nu heb ik daar alle vertrouwen in en hou ik mij vast aan de herinnering dat zij dingen doet op haar tijd en kunnen.

Ze wordt groot, en kan opeens bij deurklinken en lichtknopjes. Ze houdt bekers vast met 1 hand en valt nu over de buxus heen in plaats van erin. Ze is een durfal, een kleine frank en vrij.

En ze wordt groot, maar dat mag van mij.

 

Kirsten
DELEN
Vorig artikelZo’n mooi rustig en tevreden kindje
Volgend artikelMindful mama
Kirsten Grinwis-Kreukniet
Ik ben Kirsten Grinwis, getrouwd en mamma van een bijna peuterdame. Ik ben thuismoeder na zeven jaar in de thuiszorg te hebben gewerkt, waarnaast ik parttime een praktijk runde als voedingsdeskundige. Nu blijf ik thuis bij de kleine meid, samen met twee oude luie katten, prachtig wonende aan de kust. Ik co-slaap, ben een 'langvoeder' en draag de kleine zestien slagen in de rondte tot ze de wereld wil ontdekken op beide voeten.

1 REACTIE

  1. Prachtig! Dankjewel om dit te delen… We zijn een paar maanden minder ver, maar kan me het levendig voorstellen!!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here