Laatst kwam ik in een winkel in antiek en curiosa nog oude Lego doosjes tegen. Ze stamden uit de jaren ’70 en vroege jaren ’80, mijn jeugd dus. Met de bekende vierkante blokjes kon je een vliegtuig bouwen, of een brandweerauto. Door de vorm van het oer Lego zagen de bouwsels er een beetje amechtig uit. Wij kinderen wisten dat ook, en daarom gooiden we de inhoud van de doosjes in een grote bak, en verzonnen zelf onze vlieg- en voertuigen. Op zoveel achteloosheid heeft Lego wat verzonnen.

Zo bouwde ik voor de zesde verjaardag van mijn oudste (ruim een jaar geleden) een space shuttle in elkaar. Deze bestond uit talloze kleine onderdeeltjes die niet meer leken op Lego blokjes. Het moest natuurlijk wel op een space shuttle lijken. Na een jaar oogt de space shuttle een beetje zoals de Challenger. De brokstukken zijn mee op vakantie, en veranderen in vecht monstertrucks van de politiebrandweer. Zo ken ik mijn jongens weer. De muzikant Frank Zappa, in de jaren ’60, ’70 en ’80 goed voor een behoorlijke portie recalcitrante juweeltjes, was nogal ontmoedigd, toen zijn dochter Moon een Barbiepop op haar verjaardag wilde. Na een paar maanden was het haar verschroeid, en had ze met kauwgum vreemde vergroeiingen aangebracht. Ze herdoopte de Barbie ‘the snot woman’. “That’s my girl” , aldus Zappa.

Speelgoed en kinderen, toch is er geen peil op te trekken. Vroeger speelde ik met mijn broers met de Faller hitcar. Het waren banen van buigzaam plastic, waarover onze matchbox autootjes duizelingwekkende snelheden bereikten wanneer je de banen van de deurknop naar beneden bevestigde. In een winkel voor verantwoord en nostalgisch speelgoed kwam ik het spul tegen (onder een andere naam). Het was vooral duur speelgoed, maar toch schafte ik het aan. Helaas spelen mijn kindertjes er nauwelijks mee. De voorgeprogrammeerde banen van Hotweels die ze zien bij hun vriendjes kunnen wel hun goedkeuring wegdragen. Maar in deze periode van hun speelgedrag blijft ook playmobil in de bakken (of wordt het eruit gegooid om vervolgens werkloos op de grond te liggen). Een veertig jaar oud spel met lieveheersbeestjes daarentegen wordt intensief bespeeld door de oudste, terwijl de jongste druk in de weer is met schaar en snippers, en gilt om plakband. En nu op vakantie moeten ze het dus doen met een koffertje met legosteentjes en wieltjes. En dat pakt wonderwel goed uit.

Maria Montessori zei het al: stouw je klas niet vol met materiaal. Beperktheid leidt tot overzicht en tot een betere focus. Maar gelukkig hoeven onze kinderen niet altijd het materiaal te gebruiken waarvoor het bedoeld is (een ander Montessoriprincipe). Hun eigen fantasie is het belangrijkst.

Bart

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here