Over het ouderschap zijn vele boeken geschreven, ouderschapscursussen opgesteld en discussies gevoerd. Het houdt ons als ouders duidelijk bezig. Er zijn visies beschreven en die visies hebben in een aantal gevallen geleid tot de ontwikkeling van methodes. Blijkbaar hebben we als ouders nog het een en ander te leren over hoe met onze kinderen om te gaan!

Een van mijn favoriete visies (en waar ik heilig in geloof) is het onvoorwaardelijk ouderschap van Alfie Kohn. Kohn heeft een mooi boek geschreven over zijn an20161001dere kijk op het ouderschap. Het boek biedt in deze tijd naar mijn mening een mooi tegengeluid op de huidige tendens in de maatschappij van conditionering. Het enige nadeel: zijn visie vraagt om een andere manier van denken die lastig in een methode te vatten is. Vele ouders kunnen zich vinden in de visie, maar hebben moeite met de praktische uitwerking ervan. Vooral op Facebookgroepen kan de discussie aardig losbarsten. ‘Dit is niet OO’ is een reactie die veel geplaatst wordt. Of: ‘maar ik ben een beetje OO’ (wat volgens anderen weer niet mogelijk is) en ‘het voelt als een trucje als ik krampachtig probeer om geen compliment te geven’.

Die discussie zetten mij weer aan het denken over mijn visie op ouderschap en de visie van Kohn. Kan dat, ‘een beetje OO’? Is het een trucje dat je toepast? En waarom hebben zoveel ouders moeite met de toepassing ervan? Mijn idee is dat je OO niet een beetje kunt toepassen; je kunt het namelijk niet toepassen! Het is een levensfilosofie, een manier van kijken naar je kind en de overtuiging dat je als ouder iets anders wilt dan je altijd hebt geleerd. Een beetje OO kan dan ook niet, je gelooft erin of niet. En dat het je niet altijd lukt om volgens je eigen principes te leven vanwege tijdsdruk, stress of welke reden dan ook…hoort dat niet bij het ouderschap en het leven? Is het daadwerkelijk zo belangrijk te weten of iets in die visie hoort of niet? Als je als ouder handelt vanuit je overtuiging, je geweten en uit liefde voor je kind dan doe je alles wat je zou moeten doen. Of dat nou past binnen een visie (of methode) en welke dat dan ook is lijkt mij minder relevant. Het ouderschap is nu eenmaal geen trucje en leer je ook niet uit een boek, maar uit dagelijks leven met je kind. Elke dag leer je weer een beetje erbij. Volg daarin vooral je hart!

Chabeli

DELEN
Vorig artikelSlaap je al?
Volgend artikelHoera!?
Ik ben Chabeli, moeder van een zoon en twee dochters. Sinds de geboorte van de jongste ben ik thuisblijfmoeder. De kinderen krijgen thuisonderwijs volgens het Unschoolingprincipe, wat volgens ons het meeste aansluit bij het natuurlijk en onvoorwaardelijk ouderschap. Wij proberen zo natuurlijk mogelijk te leven, zowel in het ouderschap, het leren als in de manier waarop we de wereld en natuur benaderen. Op de Dragen en Voeden blog schrijf ik over allerlei dingen die ons in het dagelijks leven bezig houden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here