Bluh! Ik heb een flinke verkoudheid te pakken. Zere bijholte. Ik kan niet bukken zonder dat het erin schiet. Nog geen week geleden vroeg een vriendin hoe ik het zou doen als ik ziek werd. ‘Euh, geen idee.’ Ik begon het me af te vragen; hoe moet dat? En hoe deed ik dat toen ik single was? – Toen was het nog simpel: gewoon even de boel de boel laten, leven op de reserves en de voorraadkast weer aanvullen als je beter bent. En als het nodig is, een buur of vriendin vragen even naar de apotheek te gaan.
Nu is het dus zo ver. Binnen blijven en zo min mogelijk doen is het devies. Van mijn goede voornemens om eindelijk de kattenbak weer te doen en te stofzuigen en de was dit weekend weg te werken, komt zo dus niets terecht. Gelukkig ligt er nog een redelijke stapel hydrofielen. Als Ukkepuk niet te veel morst, redden we het met de kleding ook wel een paar dagen. Alleen dat strenge regime van elke dag de handdoeken vervangen vanwege de spruw, dat gaat zo niet… Toch maar één klein wasje dan?
Wat valt er eigenlijk te doen op een dag met je baby? Samen uitslapen. Op schoot spelen, in de draagdoek, luiers verschonen. Even bukken om het in de emmer te doen… Au! Nee toch maar niet. Haar rustig even alleen laten spelen of laten toekijken terwijl ik eet of het zoveelste kopje thee achterover sla. Dat kan prima als je ziek bent. Aan het voeden verandert niks, ik moet alleen geen paardenmiddelen gaan gebruiken die in de melk terecht kunnen komen. En verder zijn daar de nachten… Uitgerekend nu heeft ze moeite met in slaap vallen. Nog langer samen uitslapen dan maar!
Ja, het is jammer dat er niet een liefhebbende echtgenoot(e) binnenkomt aan het einde van de dag om me te vertroetelen. Om te zeggen: ‘Ik doe dat wel even’, als je schuldig kijkt naar de stapel gebruikte luiers die nog op de commode ligt. Om de baby ’s avonds in de doek te hebben zodat jij niet je laatste energie in je benen voelt wegzakken. En een lekkere knuffel krijgen, dat zou ook fijn zijn. Maar ja, lieverkoekjes worden niet gebakken.
Ik kan er wel om klagen, en roepen dat wat ik zelf niet krijg, ik ook niet aan mijn kindje kan geven, maar dat blijkt gewoon niet waar. In ieder geval niet zo letterlijk. Ik doe van alles met Ukkepuk wat mijn ouders nooit met mij deden. En hoe rot ik me ook fysiek of mentaal kan voelen, Ukkepuk verdient het niet daar de dupe van te worden. Ik hoef maar in die mooie ogen te kijken en ik zet mijn eigen zorgen opzij, vind ergens in mijn tenen nog een energiereserve om haar in slaap te lopen met de doek.
Volgens de positieve psychologie maakt het voor je ontwikkeling meer uit waar je naartoe wilt, dan waar je vandaan komt. Dat vind ik een hoopvolle gedachte. Het is mijn doel om Ukkepuk te laten ervaren dat ik onvoorwaardelijk van haar houd. Dat ze krijgt wat ze nodig heeft. Onder gunstige omstandigheden is dat makkelijk zat. Het komt er pas op aan als het tegen zit. Nu dus. Ik krijg er bijna zin in vaker ziek te zijn. Zo’n mooie kans om te laten zien hoeveel ik van haar houd, laat ik me niet ontglippen.

Daphne Dertien20160729 1

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here