Ooit ging ik best stylish gekleed. Hoge hakken, mooie jurken, dure sieraden. Ik maakte me bijna altijd op ook. Tegenwoordig is dat een beetje anders…

De hoge hakken verdwenen al vroeg in de zwangerschap van het Monster, toen mijn bekken zo gammel werd dat lopen al uitdaging genoeg was, laat staan lopen op martelwerktuigen met 8 cm hoge hakken. De Ninja is inmiddels 1, en mijn bekken zo goed als hersteld, maar inmiddels is mijn lichaam gewend (en verwend) geraakt aan de zalige ultraplatte barefoot schoenen. Het rijtje prachtige hoge hakken staat werkeloos achter in de kast.

schoenen 2Het nadeel van mooie jurkjes is dat ze vaak moeilijk te wassen zijn. En het nadeel van kleine kinderen is dat alles, maar dan ook echt alles, op enig moment gewassen moet worden, bij voorkeur op 60 graden. De mooie beha’s sneuvelden tijdens de stuwing, en kwamen niet meer terug nadat ik me realiseerde dat heet wassen een belangrijk wapen is tegen spruw. De Ninja heeft er meer dan een half jaar lang een sport van gemaakt alles in haar omgeving te versieren met een golfje licht zurige melk. Dat juist op luxe stoffen als zijde de vervelende neiging heeft gelige kringen achter te laten, hoe vaak je het ook wast. Waardoor mijn kledingkast langzaam gevuld werd met kledingstukken die makkelijk wasbaar zijn.

schoenen 1En dan is er het Monster… Ik zweer dat ik het Monster elke ochtend was, kam en schone kleren aantrek. Een half uur later is hij te vies om aan te pakken. En dat is op een goede dag, op een slechte dag duurt het een kwartier. Ik weet niet hoe hij het voor elkaar krijgt, want hij zit gewoon Brandweerman Sam filmpjes te kijken, ik draai me even om, en als ik weer naar hem kijk zit hij onder de vlekken en de smeer. Is dat een peuter-super-power? En die vieze pootjes en dat smerige snuitje moeten natuurlijk afgeveegd worden. Bij voorkeur aan mijn rok. Bijvoorkeur als ik het niet door heb. Zodat ik er aan het einde van de dag achter kom dat ik de hele dag rondgelopen heb met een handafdrukje appelstroop en een veeg snot op mijn kont.

En dan zijn er nog de sieraden. Niets leukers voor baby’s, dreumessen en peuters dan tijdens het drinken aan de borst aan mama’s sieraden te plukken. Ter bescherming van mijn oorlellen waren de grote oorbellen al snel exit. Lange kettingen bleken ook ideaal om aan te gaan hangen tijdens het voeden. Kleine oorbellen en kettinkjes leken even de oplossing, totdat het Monster doorhad hoe hij sluitingen kon openen, en ik regelmatig die kleine ekster van mijn rug uit de doek haalde terwijl er blinkend zilver op de vloer kletterde.

schoenen 3Dus tegenwoordig loop ik rond op platte schoenen, in smoezelige praktische jurkjes, met minimale sieraden en regelmatig geen tijd meer voor make up. En toch ben ik mooier dan ooit. Want ik heb nu de mooiste accessoires die er bestaan: een prachtig klein meisje op mijn rug, een smoezelig stoer jongetje aan mijn hand, en lichtjes in mijn ogen.

Ilse

2 REACTIES

  1. Dit is mooi geschreven. Zo herkenbaar maar vooral de laatste opmerking..Prachtig! Daar gaat het om :):)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here