Met een opa en oma aan de andere kant van het land is het vaak een beetje passen en meten om iedereen vaak genoeg te zien. Zeker met een baby die pertinent niet in de auto vervoerd wil worden is het een uitdaging. Dat van die auto is heel simpel, dat gaat gewoon niet. Onze dochter loopt paars aan van het huilen, begint te spugen van ellende en zowel de man als ik worden compleet gek als we achter het stuur zitten. Manlief kan nog enigszins de rust bewaren, al heeft hij al een aantal keer geroepen dat ik de kleine meid uit het autostoeltje moet halen en op schoot moet nemen, wat ik niet doe omdat het levensgevaarlijk is. Hij blijft wel behoorlijk rustig rijden. Zelf kan ik dat niet. Als ik achter het stuur zit met een kind dat volledig hysterisch is en dat ook net zo lang blijft tot ze uit de auto kan, ben ik niet meer rustig en ben ik niet meer de tolerante weggebruiker zoals anders. Onze conclusie: we nemen de trein.

Met de trein naar de andere kant van het land is een behoorlijke uitdaging maar we trotseren die prima. In de trein kan je lopen, zitten en voeden. De baby kan op schoot of in de doek en er is altijd wel wat te zien. De reis is echter te lang om twee keer op één dag te doen. Ik zou dan twee keer zo lang onderweg zijn dan dat ik op visite ben. Dat is de moeite niet. Een nachtje blijven slapen kan dat probleem opheffen.

Eigenlijk vind ik dat best wel heel erg spannend. We kiezen heel bewust voor alles wat we doen met onze dochter. Met haar zeven maanden krijgt ze nog altijd borstvoeding op verzoek (en dat blijft ook nog een hele tijd zo) en we slapen samen. We laten haar nooit alleen huilen en gaan in op haar behoeften. Zo achter gesloten deuren in ons eigen huis gaat mij dat prima af, maar in het huis van iemand anders vind ik dat toch een beetje spannend. Hoe gaan we slapen, bijvoorbeeld? Ik zie het niet zitten om de baby in een andere kamer te laten slapen terwijl ze normaal in de co-sleeper naast me ligt. En zouden ze het gek vinden als ik meteen ga kijken als ze moet huilen? Ik neem zelfs mijn eigen babyfoon mee omdat ik zeker weet dat die ieder geluid oppikt dat ik opgepikt wil hebben.
Ik voel me best een klein beetje gek en maak me ook best wel een beetje druk. Dat blijkt niet nodig: Opa en oma hebben een campingbedje op de logeerkamer gezet. Ik voed de baby in slaap, wat verrassend genoeg deze keer heel vlot gaat, en leg haar al slapend weg. Ze slaapt een half uur en wordt dan wakker. Die vreemde kamer in het donker, zonder mama, dat is te eng en ik krijg haar niet meer in slaap. Ik doe wat ik heb afgesproken met mijn man: ik neem haar mee naar beneden, leg haar tegen me aan en maak me niet druk.

Natuurlijk gaat ze ooit in een eigen bed leren slapen, maar niet nu. Wanneer dan wel? Geen flauw idee. De baby valt op schoot in slaap en is uiterst tevreden. Aan het einde van de avond neem ik haar weer mee naar boven. Ze wordt daar wakker van en geniet nog lekker van een slokje melk. We kijken van dat campingbedje naar elkaar en besluiten dat wij ook wel samen in één logeerbed passen.
Samenslapen is gewoon veel te knus!

DELEN
Vorig artikelSalonfähig: borstvoeding in het openbaar
Volgend artikelTien jaar Dragen en Voeden
Marloes Bolmer
Mijn naam is Marloes Bolmer. Geboren in 1987, gelukkig getrouwd en sinds april 2017 mama van een dochtertje. We wonen in het zuiden van het land, in een klein dorpje met veel ruimte om ons heen. In 2015 studeerde ik af als gedragsdeskundige voor paarden. Het ouderschap is het mooiste wat me kon overkomen en daar wil ik dan ook graag alle tijd, liefde en aandacht aan schenken. Ik werk momenteel daarom maar erg weinig. Ook mijn man heeft die wens en daarom houden wij ons veel bezig met consuminderen. Op die manier hoeft hij maar 20 uur per week te werken en hebben we dus veel tijd voor ons gezin. Ik ben graag buiten, zorg met liefde voor onze twee paarden en onze hond en schrijf daarnaast graag over alles wat we meemaken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here