Onze S. werd pasgeleden twee. Dat betekent dat hij nu geen dreumes meer is, maar een peuter. Het betekent ook dat we hebben voldaan aan een belangrijke aanbeveling van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), om 6 maanden exclusief borstvoeding te geven en daarna minimaal tot de tweede verjaardag.

Nu was ik zeker geen vooringenomen langvoedster voordat S. geboren werd. Ik had wel erg positieve associaties met DSC_2996_zpsd9eea9a8borstvoeding, mede dankzij trotse verhalen van mijn moeder over hoe ze mijn broertje en mij zelf gevoed heeft. Ik was overtuigd van de voordelen, maar had geen vooropgezette plannen: ik wilde in elk geval 4, liefst 6 maanden exclusief zelf proberen te voeden, en daarna waarschijnlijk rustig afbouwen, dat zagen we dan wel weer. Maar een peuter aan de borst? Dat vond ik even gek als de meeste van mijn medemensen.

De eerste verjaardag vond ik al een hele mijlpaal. Een heel jaar lang zelf gevoed! En nu… heb ik dus een peuter aan de borst. En al drinkt hij sinds hij 9 maanden was bijna alleen nog ’s avonds en ’s ochtends, ik zie ons daar voorlopig nog niet mee stoppen. Ik zou eerlijk gezegd niet weten hoe, en waarom. Eén van de bestbewaarde geheimen omtrent het geven van borstvoeding is denk ik wel hoe gemakkelijk het wordt als je het langer dan zo’n 9 maanden volhoudt: de bekende opstart-ongemakjes spelen tegen die tijd meestal geen rol meer. De balans tussen vraag en aanbod is niet ook meer zo delicaat, dus geen stuwing meer, een boezem die tot normale(re) proporties teruggeslonken is, en desondanks altijd een adequate voorraad.

Ik was goed voorbereid op de praktische zaken omtrent borstvoeding: productie op gang krijgen, hoe laten aanhappen, hoe voorkom je kloven en borstontstekingen, hoe ga je dat met kolven doen, zulke dingen. Maar waar ik totaal niet op was voorbereid, is dat borstvoeding geven veel meer is dan dat. De intense, onvoorwaardelijke verbinding die je voelt tijdens het voeden. De trots als je ziet hoe je kindje zich ontwikkelt op voeding die jouw lichaam zelf voor hem gemaakt heeft. Het fijne besef dat je kindje bijna nooit ziek is. Dat je krampjes grotendeels hebt kunnen voorkomen. De vanzelfsprekende, directe troost die je kan bieden bij moeheid, pijn en ander ongemak. Het baken van warme veiligheid en gezonde voeding dat je vormt in onzekere situaties, ook al reis je samen de halve wereld over. En, voor mij persoonlijk, het moment elke avond waarbij ik samen met hem even helemaal tot rust kan komen, de dag kan overdenken, me gelukkig kan prijzen met wat we allemaal hebben. Zeker na een werkdag is dit voor mij echt een rustpunt, een moment van mindfulness.

Borstvoeding is zo vanzelfsprekend, en toch zo bijzonder – in positieve en negatieve zin van het woord. Want zeker als het langer dan een paar maanden voeden betreft gaan in onze cultuur de nodige wenkbrauwen omhoog. Nu ben ik niet die lactiviste die met ontblote borst op de barricades klimt, of demonstratief pontificaal midden in een druk café haar peuter gaat voeden – dat past niet bij mij. Maar ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik S. nog altijd ’s ochtends en ’s avonds zelf voed. Voeden in het openbaar is al een hele tijd niet meer aan de orde geweest, maar als iemand me rechtuit en belangstellend vroeg of ik eigenlijk nog altijd borstvoeding gaf, heb ik steeds bevestigend geantwoord. En daar nog nooit een rare reactie op gekregen. Het is misschien ook zo gek als je het zelf maakt.

Nina

DELEN
Vorig artikelDraaghulp
Volgend artikelGeen zin
Nina Bien
Ik ben Nina, moeder van een peuterzoon. Ik ben biologisch psycholoog, gepromoveerd in de cognitieve neurowetenschappen. Ik werk als universitair onderzoeker en docent, en ik ben paardencoach in opleiding. Mijn blogs gaan over de dagelijkse praktijk van het ouderschap, gelinkt aan psychologie en neurowetenschappen.

3 REACTIES

  1. Mooi geschreven. Ik geef ook borstvoeding en hoop het ook zo lang vol te houden.
    Het is gewoon iets moois wat moeder natuur je heeft gegeven.

  2. Jammer dat hier over volhouden word gesproken. Zo voel ik het helemaal niet. Met een jaar was ik pas net begonnen.
    Verder een fijn warm verhaaltje en inderdaad het voeden is heel gemakkelijk na de 9 maanden is snel het zelfs moeilijk om er mee te stoppen.

    • Metje, fijn dat het borstvoeden jou, net als mij, blijkbaar gemakkelijk afgaat/-ging. Maar hoe mooi het ook is, laten we vooral niet doen alsof het voor iedereen altijd alleen maar rozengeur en manenschijn is. 😉
      Het woord ‘volhouden’ was hier figuurlijk gebruikt, maar (lang) borstvoeding geven komt niet voor iedereen vanzelf, door een lange lijst van oorzaken die te ver voert voor deze plek. Dat ontkennen vind ik niet eerlijk naar al die moeders die zo hun best doen om het… tja, vol te houden dus! 🙂

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here