“Wat doe jij tegenwoordig?” Sinds januari ben ik officieel ‘thuisblijfmama’ (het blijft ergens een raar woord), maar ik ben al bijna een jaar thuis met de kinderen, die thuisonderwijs krijgen. Toch word ik nog steeds een beetje zenuwachtig van deze vraag. In een paar seconden flitst van alles door mijn hoofd en ik zoek naar de juiste woorden om uit te leggen wat ik nou precies doe. Ergens vind ik het namelijk erg suf om te zeggen: “Nou gewoon, lekker thuis genieten van mijn kinderen.” Ik hoor stemmetjes in mijn hoofd die zeggen dat ik een verwende prinses ben, dat ik niet bijdraag aan de maatschappij door productief te zijn (wat nou niet productief, ik voed drie kinderen op!), dat ik mijn talenten verspil door thuis tussen de luiers, was en de kinderen te zitten. Of dat ik op de zak van mijn man teer. Ik voel dat ik de neiging krijg om uit te leggen waarom ik tot die keuze ben gekomen, waarom ik met twee universitaire diploma’s niet meer buiten de deur werk en waarom mijn kinderen niet meer naar school gaan. En tegelijk besef ik dat een werkende moeder ook niet altijd gevraagd wordt uit te leggen waarom zij wel werkt, of waarom haar kinderen wel op school zitten. Waarom zou ik mijzelf dan voor iets of iemand moeten verantwoorden, als wij hier gelukkig mee zijn?

“Ik werk niet meer buiten de deur” antwoord ik dan uiteindelijk. “Mijn kinderen gaan niet meer naar school en krijgen nu thuisonderwijs. Ik doe tegenwoordig dus heel veel, vooral leuke dingen. Ik hoef nooit meer de deur uit te haasten om deadlines of schoolbellen te halen. Wij genieten van de natuur, van cultuur, van mensen om ons heen. En we leren allemaal heel veel. En spelen, dat doen mijn kinderen ook nog eens, de hele dag door.” Eigenlijk ben ik dan best trots op mijn eerlijke antwoord. De vraag die ik vaak daarna krijg is of ik mijn werk niet mis. Hier kan ik ook eerlijk op antwoorden: “Nee.” Ik miste mijn kinderen namelijk meer toen ik werkte, dan dat ik mijn werk nu mis sinds ik thuis ben. Bovendien heb ik het veel te druk en te leuk om mijn werk te missen! Tenslotte volgt dan steevast de vraag: “Dat is vast wel erg druk met drie kinderen en dan ook nog eens thuisonderwijs?” Ik glimlach een beetje. Volgens mij hebben de mama’s en papa’s die van hot naar her rennen om overal op tijd te zijn en alles met elkaar te kunnen combineren het veel drukker dan ik. Ik doe veel, maar heb ook ontzettend veel vrijheid om mijn dag, week en jaar naar believen in te delen. Dat is zo fijn!

20160516

Mijn aarzeling is intussen gegroeid in enthousiasme. Blijkbaar ben ik goed in staat dit aan mijn gesprekspartners duidelijk te maken, want het gesprekje eindigt meestal in een uiting van bewondering. Stiekem slaak ik een zucht van opluchting. Ik weet dan wel dat het allemaal mijn eigen leven en keuze is, maar bepaalde stemmetjes zitten diep geworteld en naar de buitenwereld voel ik me nog niet helemaal gemakkelijk in mijn nieuwe positie van ‘thuisblijfmama’. Gelukkig word ik dagelijks bevestigd in mijn keuze, als ik ’s ochtend wakker word met de kinderen en we heerlijk nog een uur in bed kunnen knuffelen voordat we op hoeven staan. Of als de kinderen met hun fiets en step fanatiek door het park racen, omdat de zon schijnt. Of we spontaan een pyjama-dag in kunnen lassen als we moe zijn van zoveel leuke dingen. Gewoon … omdat het kan.

Chabeli

DELEN
Vorig artikelPlotseling potjestijd
Volgend artikelPlakken
Ik ben Chabeli, moeder van een zoon en twee dochters. Sinds de geboorte van de jongste ben ik thuisblijfmoeder. De kinderen krijgen thuisonderwijs volgens het Unschoolingprincipe, wat volgens ons het meeste aansluit bij het natuurlijk en onvoorwaardelijk ouderschap. Wij proberen zo natuurlijk mogelijk te leven, zowel in het ouderschap, het leren als in de manier waarop we de wereld en natuur benaderen. Op de Dragen en Voeden blog schrijf ik over allerlei dingen die ons in het dagelijks leven bezig houden.

1 REACTIE

  1. Wat leuk om dit te lezen. Doe je dit nog steeds? Ik zou wel eens een dagje willen kijken hoe dit toegaat. Ik vind het super inspirerend om te lezen!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here