Een peuter zit in een lastig parket. Hij ziet, hoort en leert van alles, neemt deel aan allerlei sociale situaties, ervaart allerlei gevoelens en gedachtes. Maar hij heeft nog moeite om die zelf te herkennen, en om ze vervolgens goed onder woorden te brengen zodat anderen weten wat er in hem omgaat. En dat kan voor grote stormen zorgen in dat kleine hoofdje. Wat er wél naar buiten komt kun je dan heel gemakkelijk over het hoofd zien, of compleet verkeerd interpreteren. Wat de frustratie dan weer niet ten goede komt.

S heeft een nichtje van 11 maanden, van wie hij enorm veel houdt. Hij heeft zelfs zijn babypop naar haar vernoemd, en die pop IMG_20150228_084848wordt vrijwel dagelijks geknuffeld, voorgelezen, gedragen of gevoed (de dag dat hij zich realiseert dat papa’s geen borstvoeding kunnen geven zal hij erg teleurgesteld zijn…). Vorige week was nichtje op bezoek, en terwijl ze aan het spelen waren stelde ik mijn schoonzus voor dat ze wat speelgoed mee kon nemen van toen S nog een klein S-je was. Dingen waar hij al een jaar of langer niet meer mee gespeeld had, welteverstaan. Schoonzus zag dat wel zitten, koos een paar dingen uit, en natuurlijk vroegen we S of hij het oké vond als zijn nichtje wat van zijn oude speelgoed leende. Hij stemde daar, zij het niet geheel volmondig, mee in. Geen vuiltje aan de lucht, zou je denken.

Even later stootte nichtje per ongeluk een halfvol bekertje water om, waarbij er wat water op S terechtkwam – no big deal, toch? Maar in plaats van dat hij vrolijk ons adagium “Het is maar water!” verkondigde, barstte hij uit in een grote huilbui. Verbaasd nam ik hem op schoot, en terwijl hij zich snikkend aan me vastklampte vroeg ik na een tijdje waarom hij eigenlijk zo moest huilen – het was immers maar een beetje water..? Normaal moet er heel wat gebeuren om hem aan het huilen te krijgen. IMG_20150309_144641Hij bleef maar snikken, tranen stroomden over zijn wangen, en hij herhaalde steeds “Mama, nee!”
Langzaam begon er bij mij een lichtje te branden… “Vind je het soms niet leuk als je nichtje je speelgoed meeneemt?” En inderdaad: “Neeheehee…” “Zullen we het dan gewoon nog even hier laten?” “Jaaaa!” Grote opluchting werd zichtbaar.

Daarna was het ergste van de uitbarsting voorbij, en even later werden nichtje en schoonzus vrolijk uitgezwaaid. Maar de gebeurtenis bleef de rest van de dag door mijn hoofd spoken. Hoe frustrerend moet het zijn als je zulke overweldigende gevoelens hebt, maar nog niet bij machte bent die uit te drukken? En hoe gemakkelijk was het geweest om als ouder te zeggen: “Ach, stel je niet aan, het is maar een beetje water. Klaar met huilen, niks aan de hand!”
Daarmee had ik hem niet alleen afgeserveerd als lastige aansteller, om vervolgens zijn speelgoed gewoon mee te geven aan schoonzus. Maar ik had ook de kans laten liggen om hem te helpen om met zijn gevoelens te leren omgaan, en te bevestigen dat hij op begrip kan rekenen. Dat hij altijd serieus genomen wordt.
Ik was achteraf heel blij dat ik, mede geholpen door een aantal inspirerende boeken die ik recentelijk gelezen heb*, op dat moment in staat was om die link te leggen. Hopelijk kan ik dat in vergelijkbare situaties in de toekomst ook.

Nina

* Boekentips:
‘How2Talk2Kids: Effectief communiceren met kinderen’, Adele Faber en Elaine Mazlish
‘Temperamentvolle kinderen’, Eva Bronsveld

DELEN
Vorig artikelDe eerste babygebaren
Volgend artikelThuisblijf moeder of werken?
Nina Bien
Ik ben Nina, moeder van een peuterzoon. Ik ben biologisch psycholoog, gepromoveerd in de cognitieve neurowetenschappen. Ik werk als universitair onderzoeker en docent, en ik ben paardencoach in opleiding. Mijn blogs gaan over de dagelijkse praktijk van het ouderschap, gelinkt aan psychologie en neurowetenschappen.

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here