Vandaag is onze woonkamer weer eens ontploft. Dat gebeurt zo nu en dan. Eigenlijk best vaak. Vrijwel dagelijks, nu ik er aan denk. De eetkamer is vaker aan de beurt, lego-blokjes-clusterbommen en pluchebeesten-granaten. Een bak met kleurpotloden verspreidt over de speeltafel, de lades lijken papier te hebben gespuugd en klei plakt aan de eetkamertafel. En dat zijn dan nog de dingen die zich laten identificeren, ik zal het niet hebben over de ondefinieerbare groene/bruine/blauwe (!?) vlekken op, deuren, muren en aanrecht.

Ik ben geen poetser maar had wel van nature een aan smetvrees grenzende afkeer voor viezigheid. Nu las ik ooit ergens dat kinderen je grootste zen-meesters zijn. Dat je van ze leert om in het nu te leven. Dat kan ik beamen. Al snel ben ik gestopt met het proberen de puinhoop binnen de perken te houden, ik laat het los. Tenminste, dat probeer ik. Het lukt aardig. Er zijn een paar dingen waar ik geen concesies op doe: schone wc’s en een schoon aanrecht. Verder heb ik een veger en blik aan een stokje aangeschaft en daarmee doe ik dan dagelijks de vloer. Meer niet. Voor de overige rommel heb ik de volgende tekst mijn mantra gemaakt:

Dust if you must, but wouldn’t it be better
To paint a picture or write a letter,
Bake a cake or plant a seed,
Ponder the difference between want and need?

Dust if you must, but there’s not much time,
With rivers to swim and mountains to climb,
Music to hear, and books to read,
Friends to cherish and life to lead.

Dust if you must, but the world’s out there,
With the sun in your eyes, the wind in your hair,
A flutter of snow, a shower of rain.
This day will not come round again.

Dust if you must, but bear in mind,
Old age will come and it’s not kind.
And when you go – and go you must –
You, yourself, will make more dust.

~ Rose Milligan

Alyson

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here