Al voor de geboorte van onze baby was het voor mij heel duidelijk: ik ben geen fan van een kinderwagen.
Ik ben een buitenmens. Ik houd van wandelen in het bos; door dorre bladeren en modder of juist door mul zand. Ik houd van zon maar ook van gure wind en regen, van onbekende paden verkennen en stevige wandelingen met de hond. Tijdens mijn zwangerschap maakte ik me daar dan ook best wel eens zorgen over. Hoe zou ik die wandelingen kunnen blijven voortzettend als ik een kindje had? Hoe zou ik me door het bos kunnen verplaatsen met een kinderwagen? Was ik veroordeeld tot grijze asfaltwegen en rode fietspaden? Ik werd er soms gewoon een beetje verdrietig van als ik mezelf voorstelde dat ik, de hond braaf aan de riem naast me, iedere dag hetzelfde ommetje door de wijk moest maken.

Tot ik op een dag iemand zag met een baby in een draagzak. Deze mevrouw had haar handen vrij en kon zich heel ontspannen voortbewegen met haar kindje op haar buik. Dat wilde ik ook! Nog voor de geboorte van de baby schafte ik onze eerste draagzak aan. Ik was helemaal enthousiast. Wat nou een saai rondje door de wijk? Ik zou gewoon met mijn laarzen door het bos kunnen banjeren. Ik had er helemaal zin in. Dragen zag ik als iets praktisch. Het werd veel meer dan dat.
Al een uur na de geboorte van ons kind besefte ik dat zij dicht bij mij hoorde. Niet in een wiegje naast me, niet in een kinderwagen vóór me. Nee, ze hoorde dicht bij mij, tegen me aan. Dragen werd opeens een overtuiging.

Om af en toe rondom huis iets te kunnen doen was een kinderwagen misschien toch wel handig en dus schafte we er via Marktplaats één aan. Ik maakte me niet meer druk over het al dan niet kunnen inklappen van dat ding om hem in de auto te kunnen zetten, want buitenshuis zag ik mezelf hem niet snel gebruiken. Ik was ondertussen verliefd geworden op mijn geweven draagdoek. De baby tegen me aan en zo samen de wereld ontdekken, de hond lekker los op de modderpaden diep in het woud.
Maar toen stond ik op een ochtend op met ontzettende rugpijn en moest ik toch echt  boodschappen doen. Ik besloot de kleine meid in de kinderwagen te zetten, dat vond mijn rug vast fijn. Halverwege de straat was ik blij dat ik de duwstang kon omdraaien. Het kleine meisje vond het helemaal geen goed idee dat ze in dat wagentje zat en mama niet kon zien. Toen we elkaar konden aankijken vond ze het best wel even leuk. Zelf dacht ik daar na een kleine tien minuten heel anders over. Stoepje op, stoepje af, drempels en scheve tegels: het was me met de draagdoek nooit opgevallen. Smalle gangpaden in de winkel, de draaicirkel van de wagen die steeds groter was dan ik handig vond. Geen handen vrij voor een winkelwagen of mandje. Ik vond het met maar niks. Hoe deden anderen moeders dat?

Bij de kassa moest ik heel onhandig mijn boodschappen in de tas onder de kinderwagen leggen. Wie heeft bedacht dat zo’n tas onder de zitting van je kind handig zou zijn?! We liepen terug naar huis en weer viel me op hoe vaak ik de stoep op- en af moest, hoe vaak ik verder moest lopen om op een buggy-vriendelijke-manier over te steken en zag ik dat mijn meisje stiller en stiller werd. Ze had het koud. Ik fungeerde nu natuurlijk niet als kruik en hoewel ze flink was aangekleed en ook nog een voetenzak om zich heen had was het duidelijk een stuk moeilijker om haar warm te houden dan dicht tegen me aan.

De volgende dag moest ik opnieuw een boodschapje met haar doen. Mijn rug was nog niet 100% hersteld maar toch knoopte ik de doek om en liet de kinderwagen in de garage staan. Ik zal altijd meer een drager dan een duwer zijn.

DELEN
Vorig artikelZoogdierenlogica – DV 10 jaar lezersverhaal
Volgend artikelNatuurlijk Ouderschap… ook voor volwassen kinderen – DV 10 jaar lezersverhaal
Marloes Bolmer
Mijn naam is Marloes Bolmer. Geboren in 1987, gelukkig getrouwd en sinds april 2017 mama van een dochtertje. We wonen in het zuiden van het land, in een klein dorpje met veel ruimte om ons heen. In 2015 studeerde ik af als gedragsdeskundige voor paarden. Het ouderschap is het mooiste wat me kon overkomen en daar wil ik dan ook graag alle tijd, liefde en aandacht aan schenken. Ik werk momenteel daarom maar erg weinig. Ook mijn man heeft die wens en daarom houden wij ons veel bezig met consuminderen. Op die manier hoeft hij maar 20 uur per week te werken en hebben we dus veel tijd voor ons gezin. Ik ben graag buiten, zorg met liefde voor onze twee paarden en onze hond en schrijf daarnaast graag over alles wat we meemaken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here