Dagen, weken vliegen voorbij. Druk druk druk, gepieker over veranderingen die op komst zijn, te weinig slaap, te weinig tijd voor gezin, te weinig energie voor hobby’s. Ik ben op zoek naar rust. Even niks aan m’n hoofd, alle gedachten uitzetten. Slapen. Maar alles om me heen gaat door en ik vaar mee met de snelle stroom, niet wetend waar m’n bootje precies heen gaat en of ik aan boord blijf zitten. Wanneer meren we nu even aan? Wanneer kan ik op adem komen? Wanneer loop ik even niet meer achter de feiten aan, maar heb ik alles op een rijtje?

Afgelopen week had ik een baalmoment en zei ik tegen de oudste dat ik me niet zo fijn voelde. “Ik ook niet”, zei hij. “Oh, hoe komt dat bij jou?” vroeg ik. “Dat weet ik niet…”, zei hij. Ik stelde voor om elkaar dan maar wat op te vrolijken en extra lief voor elkaar te zijn. Ik was nog niet uitgesproken of hij klom al op schoot en gaf me een hele dikke knuffel.

Die dag had ik eigenlijk nergens zin in. Ik wilde onder een dekentje in de hoek van de bank kruipen met een kopje thee en een boek en de hele dag zo blijven zitten. Gaat alleen niet met kinderen. Gelukkig moesten de boeken terug naar de bibliotheek en dat vinden we allemaal een leuk uitje. We parkeerden de auto net buiten het centrum en gingen lopend verder. Ondanks de miezerregen was het heerlijk om buiten te lopen. We vonden nieuwe boekjes en deden boodschappen met heel veel korting. Weer thuisgekomen verwende ik mezelf met een hele grote vitaminebom-smoothie met heel veel fruit en een lekker Hollands broodje kaas met komkommer en tomaat. En chocola. Gewoon omdat het kan.

Er waren meer momenten afgelopen week die bij nader inzien helemaal niet zo vervelend waren en die leuk werden gewoon door ‘te gaan’, ‘te doen’ en ‘te voelen’.stilstaan

Die keer dat we noodgedwongen de deur uitmoesten in de stromende regen, iets ophalen een paar straten verderop. De oudste trok z’n laarzen aan en stampte hard door de plassen. De jongste zat verscholen in de draagdoek en viel tijdens de natte wandeling heerlijk in slaap. Ik genoot van de frisse lucht, van het slapende lijfje tegen het mijne, van het lachen van de oudste, en van het feit dat m’n jas weer dichtkan met m’n zelfgemaakte draaginsert.

Die keer dat ik aan het einde van een werkdag de kinderen ophaalde, moe was en zo snel mogelijk naar huis wilde (want er moest nog zoveel…). “Mama, ik wil nog even deze puzzel afmaken hoor”. En dat deden we samen. Ik liet me op de grond zakken en we maakten een enorme vloerpuzzel met graafmachines en bulldozers. We waren een kwartier later thuis, maar wat maakte dat uit? Het was een mooie puzzel!

Die keer dat de regen op de paraplu tikte en me deed denken aan regen op het tentdoek. Ik hou van dat rustgevende geluid. De regen haalde het vakantiegevoel even terug. Het even weg zijn van de rest van de wereld. Als we kamperen leef ik optimaal in het nu, laat ik zorgen en stress thuis, en hoeft er niks. Niet dat ik van regen op vakantie hou, maar het voelde even alsof ik niks hoefde.

De tijd blijft vliegen. Maar af en toe rem ik even af of sta ik stil. Dan laat ik de boel de boel, zet ik mijn gedachten opzij en kijk ik naar mijn kinderen. Ik volg ze in hun behoeften en hun gedachten, en ga mee in hun ritme wat nog onbezorgd rustig voortkabbelt.

Het is opgehouden met regenen en de zon schijnt. Het bospad is veel te nat en we zijn vergeten laarzen aan te doen, dus wandelen we alweer terug. De zon staat laag boven de horizon en we worden verblind. Heerlijk is het. Ik realiseer me dat ik zelf kan bepalen hoe hard m’n bootje vaart, hoe hard het water ook stroomt. Als ik wil dat m’n bootje aanmeert, dan doe ik dat gewoon. Nu. En dat voelt goed.

Corine

1 REACTIE

  1. Heel mooi en herkenbaar stukje. Ik geniet enorm van de blogs op dragen en voeden. En dit is weer een pareltje.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here