Het is alweer bijna Sinterklaas. Elk jaar kijk ik ernaar uit. De magie van iemand die niet bestaat, maar toch in levenden lijve voor je neus staat. Het nadenken over cadeaus, surprises en gedichten. Samen met de mensen die je liefhebt een feest vieren. Wanneer ik aan Sinterklaas denk, dan denk ik aan gezelligheid.

De laatste jaren speelt gelijktijdig met de introductie van de pepernoten in de supermarkt de Zwarte Pieten discussie op. Inmiddels durf ik daar in het openbaar mijn mening niet meer over te geven. De messen zijn geslepen en wie het waagt een standpunt in te nemen wordt door de voor- of tegenstanders van Zwarte Piet met de grond gelijk gemaakt. Waar het voor mij begon als een interessante discussie, is het plezier me inmiddels wel vergaan.

Over twee jaar gaat mijn oudste naar school en als hij dan voor het eerst met een groep kinderen de magie van Sinterklaas gaat beleven, hoop ik dat september weer als vanouds in het teken staat van de pepernoten die dit jaar wel erg vroeg in de winkel liggen. Dat we in oktober lootjes gaan trekken met de familie en in november druk gaan knutselen en dichten. Dat we in onze winterjas wachten op de intocht van Sinterklaas en ’s avonds onze schoen gaan zetten. Dat op 5 december op het raam wordt gebonsd…

Zwarte Piet, wiedewiedewiet, ik hoor je wel maar ik zie je niet…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here