Bij ons vieren ze geen Sint Maarten.
Dat was een flinke teleurstelling toen ik, net op kamers, eindelijk het grote mens mocht zijn dat met de bak vol snoep achter de deur zat te wachten op de schattige buurkindjes die mij toe zouden gaan zingen. Ik was er helemaal klaar voor om “Ohhh wat hebben jullie dat mooi gezongen!” te roepen. En “Hier, één voor jou, één voor jou, wat een mooie lampion, en ook één voor jou.”
Niks van dat alles dus.

Vorig jaar daarentegen waren we per ongeluk op vakantie in Winterberg rond 11 november. Niet helemaal per ongeluk natuurlijk, want we waren met 2 kleine kinderen met de trein gegaan, het was geen “Oeps! Nouja! Zijn we per ongeluk in Winterberg!” Het was
wél per ongeluk 11 november.
Toen we aan het avondeten zaten in ons vakantiehuisje zag ik vanuit mijn ooghoek allemaal lampjes. Een lampionnenoptocht! Dochterlief was toen bíjna 3 (o zoete pijn, wat vliegt de tijd) en we zagen het allebei wel zitten om mee te gaan. Papa bleef thuis met de baby.

“Kan je écht zelf lopen?”
“Ja mama!”
“Maar het duurt heel lang hoor”
“Ja mama!”
“Ik wil je niet tillen hoor.”
“Nee mama, zelluf lopen.”

Bij het naar buiten gaan toch nog maar snel de ringsling ingepakt.
Eerst was er een dienst van een half uur bij de kerk, met kinderen die zongen, een man op een paard, veel fakkels en de brandweer. Ik ben niet zo erg op de hoogte van het Sint Maarten-verhaal, maar het klonk wel accuraat. Na 5 minuten was dochterlief klaar met “zelluf lopen” en mocht ik naar dragen. In de ringsling dus. Ik was toen wel heel blij dat ze niet ook nog een lampion had, wat ik twee minuten daarvoor nog jammer had gevonden. Dan had ik die ook nog mee mogen slepen.
De anderhalf uur durende optocht was echt heel leuk. Er waren nog meer fakkels, er was
sneeuw, er was een fanfare, het was donker. Dat we dat toch zomaar mochten meemaken! Ik houd wel van dat soort avonturen. Verder en verder gingen we, leuk. Opeens stopte de muziek en waren we bij een school. Je mocht er glühwein kopen (geen geld mee) en alle kinderen kregen een broodje. En toen was het afgelopen. Stond ik daar, in the middle of nowhere, net te doen of dat he-le-maal niet erg was hoor, geen paniek, kind in de ringsling.

Dit jaar hebben we nog geen plannen. Wél heb we voor de zekerheid al lampionnen gemaakt. Ik ben benieuwd waar we dit jaar terechtkomen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here