Nadat ik rond 3 uur s middags prachtig thuis in bad ben bevallen van ons 3e kindje, is de eerste nacht begonnen. Onze dochter heeft sinds haar geboorte al vaak aan de borst gedronken, en heeft in onze armen heerlijk geslapen. De co-sleeper die uitnodigend klaarstaat is leeg. Na 9 maanden in mijn buik is een afstand van 30 centimeter te groot. Ze wil mijn hartslag voelen, door ons warm gehouden worden, bij ons zijn. Hoe diep ze ook slaapt, steeds als ik haar voorzichtig naast me leg wordt ze wakker. Ik ben moe. De grootste adrenalinerush die ik na de bevalling had is gaan liggen en ik wil alleen nog maar slapen. Man neemt haar even bij zich, maar als snel meldt ze zich weer: honger! Na weer een borst, als ze weer in slaap is gevallen tegen mij aan, besluit ik te gaan voor de meeste slaap voor iedereen. Voorzichtig schuif ik op mijn rug. Dochter ligt op haar buik op mijn buik – en slaapt. Ik vind het spannend: blijft ze wel liggen? Wat kan er allemaal mis gaan? Mijn dekbed duw ik naar beneden, het zelfgehaakte babydekentje is groot genoeg voor ons allebei. Het vertrouwen en de vermoeidheid is groter dan de angst, en ik val eindelijk in slaap.

Twee maanden lang slaapt mijn dochter elke nacht op mijn buik. Waar ik het eerst spannend vond, zie ik al snel dat dit de beste manier is voor haar -en dus voor ons- om te slapen. Het verbaast me hoe makkelijk ik op mijn rug kan slapen. Na twee maanden wordt ze te zwaar. Met haar al 6 kilo drukt ze zo op mijn borst dat ik s nachts rare dromen krijg: ik zit opgesloten in de gevangenis, vastgebonden, ik kan niet bewegen. Het is tijd om een heel klein stapje te maken: van op me naar naast me. En waar dat eerst steeds niet lukte, is het nu goed. Ze valt in slaap aan de borst en blijft liggen waar ze ligt. Nog steeds samen onder het babydekentje, maar ik krijg weer lucht.

Inmiddels is ze 9 maanden. Overdag slaapt ze meestal in haar eigen ledikantje, als we onderweg zijn in de doek of in de maxicosi. ’s Nachts ligt ze nog steeds lekker tegen me aan. En terwijl ik dit schrijf slaapt ze op mijn schouder. Nog steeds het allerfijnste plekje: lekker warm bij mama.

–Boukje

Ter ere van het 10-jarig bestaan van het Dragen en Voeden forum publiceren we een serie van ingezonden verhalen waarin onze forumleden hun ultieme Natuurlijk Ouderschapsmoment(en) beschrijven. Wil jij jouw verhaal hier ook bij hebben staan? Stuur het ons via het forum, of via het contactformulier hier op de website!

DELEN
Vorig artikelDraagsneeuwpop – DV 10 jaar lezersfoto
Volgend artikelDenVbruari 2018
Cilfa Nieraad
Ik ben Cilfa, moeder van twee dochters en getrouwd met mijn liefhebbende echtgenerd. Ik heb Indiase Talen en Culturen gestudeerd in Leiden, en later Sociaal Wetenschappelijke Informatica in Amsterdam. Tijdens mijn eerste zwangerschap zocht ik meer informatie over draagdoeken en borstvoeding en kwam ik bij Dragen en Voeden terecht. Daar raakte ik hopeloos besmet met het Natuurlijk Ouderschap virus. Ik ben een enorme computer nerd en werd in 2014 technisch beheerder van het Dragen en Voeden forum. In 2015 nam ik, samen met Ramona Verwer, Dragen en Voeden van Kirsten Minnen over, en sinds begin 2018 ben ik de enige eigenaar. Mijn doel is om Natuurlijk Ouderschap bekend te maken onder het brede publiek, zodat er zoveel mogelijk mensen de voordelen daarvan mogen ervaren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here