Aan het eind van de avond wordt hij steevast wakker. Zodra hij wakker wordt, haal ik hem uit zijn bed en leg hem naast me in bed om te drinken. Meestal lig ik er zelf net in en was ik net in slaap aan het sukkelen. Hij drinkt en daarna blijft hij bij ons in bed liggen, want als ik hem terug zou leggen in zijn eigen bed begint hij te huilen. Hij wil dichtbij me zijn, dan is hij tevreden. Hij drinkt ’s nachts een paar keer. Hoe vaak en hoe lang? Ik heb geen idee. Ik weet ’s ochtends alleen dat ik een paar keer wakker ben geworden en hem van links naar rechts heb verplaatst. En weer terug. En misschien nog een keer.

Mensen kijken me vaak raar aan als ik ze vertel dat onze jongste ’s nachts bij ons in bed slaapt. Het blijft iets wat niet vanzelfsprekend is in onze westerse cultuur. Als ik erover vertel komt ook het voeden ter sprake en dan wordt het vaak als ‘zwaar’ bestempeld, of ‘knap’. Terwijl het samen slapen er juist voor zorgt dat het minder zwaar is, omdat ik mijn bed niet uit hoef en amper wakker hoef te worden om mijn zoontje te voeden.

Maar waarom voed ik hem dan ’s nachts? Dat heeft hij toch echt niet meer nodig? Tja… hij wordt wakker en wil drinken, dus waarschijnlijk zal hij het toch nodig hebben. Hem dit onthouden betekent een wakker en ontevreden kind, want hij is het nu eenmaal gewend dat als hij wakker wordt ‘s nachts, hij te drinken krijgt.

Soms word ik wel eens onzeker van vragende blikken betreffende dit onderwerp. Van mensen bij wie de kinderen al na een x aantal maanden doorslapen. Van mensen die opmerkingen maken, of het nou uit interesse is of kritisch bedoeld, dat maakt niet uit. Ik vraag me wel eens af of ik ergens iets gemist heb in de ontwikkeling van mijn zoontje. Heb ik dat punt waarop hij door wilde slapen gemist? Had ik hem die ene keer toch niet moeten oppakken? Reageer ik te snel op zijn geluidjes? Ben ik te lui om hem terug te brengen naar z’n bed? Verwen ik hem?

Nee, ik volg mijn kind in zijn behoeftes en sta daarbij onvoorwaardelijk voor hem klaar. Ik heb zijn nachtelijke geluidjes leren verstaan. Van zijn kreetjes tijdens zijn slaap tot het ‘roepen’ omdat hij wakker is. Ik laat hem niet huilen. Ik ben er altijd. Is dat zwaar? Is dat knap? Het is moeder zijn, op een manier waar ik onbewust voor gekozen heb. Ik wist het ook niet, dat dit zo zou gaan. Maar het voelt goed en ik zou niet weten hoe ik het anders zou kunnen doen.

Hoe heerlijk het ook is, dat kleine lijfje vlakbij in bed, het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Momenteel heeft hij ’s nachts soms huilmomenten waarop hij pijn lijkt te hebben. Ik vermoed dat het te maken heeft met doorkomende tandjes. Soms ligt hij dan anderhalf uur aan de borst onrustig te zijn en doe ik geen oog dicht. Soms is zelfs de borst niet goed genoeg en weet ik het ook even niet meer. Dus ja, soms is het toch zwaar, hoe gemakkelijk ik het mezelf ook probeer te maken. Maar juist dan is het fijn, om hem dichtbij te kunnen houden in bed en hem de liefde en aandacht te geven die hij nodig heeft.

En zo gaan we door, met ups en downs. Het ene moment genietend van de ene fase, het andere moment hoopvol wachtend op de volgende fase.

Corine

11 REACTIES

  1. Hi Corine,

    Wat je schrijft raakte me omdat ik er precies hetzelfde insta en het heel fijn is om te lezen dat ander mama’s het ook zo doen. Dank je voor het delen van je verhaal en je onzekerheid af en toe. Voor mij voelt het goed om de behoeftes van mijn zoontje te volgen en hem of naast me of bij ons on bed te laten slapen. Ik vind ook niet dat je van een baby mag verwachten dat hij alleen en zelf in slaap valt, op een andere kamer nog wel. Ons mannetje is heel tevreden, altijd happy en huilt amper. Ik voel me altijd enorm zeker en krachtig als kersverse moeder en toch mekr ik dat ik me sommige opmerkingen van anderen toch nog wel aantrek of in ieder geval even in de uitlegrol verval. Nou goed, ik denk dat we het heel goed doen je blijf vooral naar je gevoel en je baby luisteren. Groetjes Kim

  2. Hoi Corine,
    Het was net of ik mijn verhaal zat te lezen. Onze jongste dochter is bijna 13 mnd en slaapt ook bij ons in bed. Drinkt meerdere malen ‘à nachts bij mij en dat vinden we prima zo samen. Je hebt precies verwoord hoe ik me ook vaak voel. Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben!
    Groetjes Feik

  3. Gewoon doen! Ik heb ook beide kids op die manier gevoed,
    ik vond het erg fijn. Ze worden al zooo snel groot, de jongste word hier dit weekeind 4 en ik weet dat ik de kids beetje bij beetje los mag laten, maar de momenten waarop ze nog zooooo heerlijk ‘vast’zitten moet je er intens van genieten zou ik zeggen 🙂

  4. Dag Corine,
    Hoe oud is je kindje nu? Heel herkenbaar! Onze Ian is intussen 9 maanden en krijgt geen borstvoeding meer maar hij slaapt nog in een cosleeper naast ons en eet ’s nachts nog. Ik reageer ook altijd op zijn kreuntjes en laat hem niet huilen. Heeft nu net een hangerige periode en wil soms bij in het grote bed, terug lekker dicht bij mama. Maar daar krijg ik ook veel over te horen. Hij moet op een kamer apart, je moet hem laten wenen, niet te snel reageren, zeker niet in bed pakken… Vermoeid ben ik wel, maar ik voel me er toch goed bij. En dat is het belangrijkste 🙂

  5. Hallo Corine, ik herken mezelf zooooooo in je schrijfsel. Ik doe het precies hetzelfde en dat al drie kinderen lang….ook puur op het gevoel. En ik heb vaak dezelfde vragen en twijfels als jij beschrijft , idd vooral als anderen zich erin mengen. Maar net als jij blijf ik mezelf trouw en volg mijn oergevoel;-) . Ik wil je met deze reactie steunen en zeggen dat er dus meer mamma’s zijn zoals jou die het precies hetzelfde doen en voelen. Mijn tweeling heeft trouwens tot hun 3 e naast hun eigen kamer ( waar ook een matras extra tussen hun bedjes lag) , ook altijd een eigen “co sleep bedje ” gehad op onze kamer. Nu ze zelf uit bed kunnen klimmen, kruipen ze vanzelf in ons grote bed als ze daar behoefte aan hebben. We liggen dan ook vaak met zijn 5 en in ons grote ” liefdesbetuiging”…. Beetje krap maar ook zo fijn om er voor ze te zijn. Ik blijf mijn hart volgen. Wat de wereld er ook van denkt… Jij Corine doet het hartstikke goed…. Volg je hart:de liefde en warmte is een onbeschrijfbare investering , ik merk elke dag dat ik er zoveel voor terug krijg voor ..!! . Ik heb mijn kinderen geleerd: als je liefde geeft krijg je ook liefde terug …..
    Christine mamma van drie liefdes kindjes….

  6. Mooi en herkenbaar…. Zo ook de eerste anderhalf jaar bij ons vergaan…tot de kleine ineens ‘bedje’ zei ’s nachts…en wij hem teruglegden…. Nu slaapt hij ineens door! En mis ik dat kleine warme lijfje tegen me aan….half dromend sabbelend/drinkend….

  7. Het is inderdaad zo herkenbaar! Mijn zoontje van 9mnd slaapt ook vanaf de geboorte bij mij/ons in bed en drinkt ’s nachts nog vaker. Soms wordt je onzeker van al die meningen van anderen en zogenaamde opvoed adviezen, maar als ik naar mijn zoontje kijk en zie hoe goed hij slaapt en hoe fijn we het allebei vinden, weet ik weer dat ik achter mijn keuze sta om het zo te doen. En leuk om te lezen dat er nog meer moeders zijn die naar hun (moeder) gevoel (durven te) luisteren!!!

  8. Corine en iedereen van de reacties bedankt voor je verhalen! Ook voor mij geldt dat het evengoed mijn verhaal kom zijn. Zo voel me sterker om te blijven luisteren naar de behoeftes van mijn kind en niet naar de afkeurende mensen!

  9. Gek hoeveel dit toch herkend wordt en je ondertussen het gevoel hebt dat je de enige
    bent die zo haar kind opvoed. Heel fijn dat dat dus duidelijk niet het geval is en
    inderdaad Wiesje, ik probeer ook vaak te denken dat dit maar even is EN kan. Misschien voor mij wel de laatste keer, dus toch maar gewoon genieten van die kleine knuffel snachts en toch wel stiekem bijslapen als het even kan.

  10. Zie dat veel ouders het op deze manier doen, ook ik deed dit in de beginfase, maar naar mate de baby wat ouder werd wilde ik goede structuur bieden zodat wij beiden goede nachtrust zouden krijgen en de baby ook leert om zelf in zijn eigen bedje in slaap te vallen. Het is even investeren en het gaat soms ook gepaard met wat huil buitjes. Ik troost de baby dan in zijn bedje met een speen en een ei over zijn bol..na paar dagen kon ik hem zo in bed leggen en valt hij zelf in slaap en rust hij beter dan als ik hem steeds pakte en naast me neer legde. Ik vind dat geen 1 methode goed of fout is of dat de ene ouder “meer” om zijn kind geeft door hem bij je in bed te stoppen. Structuur aanleren vind ik net zo belangrijk en het betekent niet dat er geen gehoor word gegeven aan de baby. De baby doet natuurlijk wat hem aangeleerd word en naar wat hij gewend is. Daar hoort eenmaal aan en afleren bij. De baby heeft snachts voeding nodig maar naar mate hij ouder word hoeft dit niet en vind ik ook dat ik dit als moeder moet afbouwen zodat de baby en ikzelf de nachten kan door slapen want dat is ook wat een baby nodig heeft..en tuurlijk zal hij in het begin even huilen want het is natuurlijk wat hij gewend is maar zo werkt het met opvoeden..babys worden ouder en hebben dan weer andere dingen nodig en die moeten toch worden aangeleerd. Ik verwacht niet van me kleine dat hij ineens uitzich zelf denkt van joh laat ik is vandaag even doorslapen want ik heb de voeding van 2 uur snachts toch niet meer nodig…en laat ik ook maar gelijk in mijn bedje zelf in slaap vallen want dat lijkt me ook wel handig…zo werkt het helaas niet…maar ik vind wel dat iedereen zeker moet doen wat het beste aanvoelt..er is geen goed of fout ..

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here