“Baby’s worden tegenwoordig veel te veel overal mee naartoe genomen. Dan liggen ze weer in de woonkamer te slapen, helemaal niet goed voor zo’n kind. Veel te veel prikkels. Leg ze toch lekker rustig op hun kamertje!”, aldus mijn tante, toen ik zwanger was van mijn oudste. Ik was het roerend met haar eens.

Ik was nog een totaal groentje op het gebied van baby’s en babyverzorging. Het leek me best logisch, baby’s hebben rust nodig, toch? En een overprikkelde baby kan een reëel probleem zijn. Inmiddels zie ik het anders: baby’s komen tot rust bij hun moeder. Hartslag en ademhaling zijn dan het rustigst, en stresshormonen laag.

20151221 kerst doekMaar wat ik me deze week ineens besefte, is dat het ook draait om regie. Mijn peuter was mee naar het kerstdiner op school. Alle klassen doen om de beurt een voorstelling in de aula, ouders en brusjes komen kijken. Kortom, het is vol, lawaaierig en prikkelrijk. Ze vond het leuk, at van de hapjes, duwde benen opzij alsof het een vliegengordijn was, en danste tussen twee voorstellingen door op het podium. En ineens was het genoeg. “Mam, ik wil naar huis.” Dat ging niet direct, en dan is ze dus min of meer overgeleverd aan de overmaat van prikkels.

Voor baby’s is het niet anders. Het wordt vrij normaal gevonden dat je als ouder veel bepaalt voor je baby. En nu zijn er natuurlijk veel zaken waar je baby gewoon met jou meedraait. Maar de belangrijke uitzondering hierop is wat een baby zelf nodig heeft. Honger, behoefte aan troost, maar dus ook de hoeveelheid prikkels: je kan de regie het beste bij je baby leggen. Alleen je baby zelf weet wanneer het nog leuk is, en wanneer het echt genoeg geweest is.

Prikkels zijn niet alleen slecht, ze zijn óók belangrijk. Bedenk maar eens hoe stressvol het is om je te vervelen! Te weinig uitdaging op je werk kan zelfs zorgen voor een ‘bore-out’. Baby’s willen spelen, ontdekken, en veel interactie met mensen om zich heen. Tot het teveel is. Dat zie je ook: zit je lekker te babbelen, draait je baby het hoofd weg. Dat is nodig, ze verwerken de informatie en komen later bij je terug. Als je op dat moment met een rammelaar de aandacht probeert te trekken, is huilen vaak het effect.

Het grote probleem voor b20151221 kerstaby’s en jonge kinderen bij drukte is dus niet de drukte, maar de onmogelijkheid er aan te ontkomen zodra dat nodig is. Ze krijgen dan de kans niet om de input te reguleren. Omdat ze niet weg kunnen, of omdat hun signalen genegeerd worden.

Bij de allerkleinsten vond ik de draagdoek dan ook ideaal. Als ze willen kijken, kijken ze; hebben ze behoefte aan rust dan duiken ze in je weg. Zo kunnen ze zelf bepalen hoeveel input ze willen. Bovendien wordt er minder ongevraagd aan ze gefrunnikt. En peuter gisteravond? Die speelde liever nog even op de gang, en hoefde niet zo nodig met me mee naar haar broer kijken. Had m’n tante toch een beetje gelijk, soms is een rustige plek zo gek nog niet. Maar wel op vraag van mijn kind zelf.

Linda

DELEN
Vorig artikelOorpijn
Volgend artikelBomen aanraken
Linda Rikkers
Linda Rikkers is moeder van drie kinderen. Zij werkte tot voor kort als Creatief Therapeut Beeldend en Activiteitenbegeleider in de GGZ, en is redacteur voor BOVA-magazine en schrijver.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here