Met mijn dochter van net 2 ga ik naar peuterdans. Ik weet hoe moeilijk ze nieuwe omgevingen vindt, dus we hebben besproken wat we gaan doen. Andere kinderen en papa’s of mama’s, een juffie, muziek. Ik had me niet bedacht hoe overweldigend zo’n danszaal is, met alle spiegels. De muziek is hard. Meteen je naam mogen noemen. Mijn moppie kruipt weg, klampt zich aan me vast. Ik til haar en houd haar dichtbij, daar heeft ze behoeft aan. Ze danst zelf niet, ik dans met haar op de arm. Na drie kwartier is de les voorbij en gaan we eerst maar eens drinken. Aan de borst ontspant ze en komt ze weer een beetje bij. Volgende week weer!
In de loop van drie seizoenen hoef ik haar steeds minder te tillen en danst ze steeds vaker mee als de ouders even aan de kant zitten. Zij bepaalt het tempo. Als ze wil, mag ze alleen. Als ze haar hand uitsteekt en met mij wil dansen, ga ik met haar mee. Ook als alle andere kinderen het zonder ouder doen. En na de les mag ze mamamelk drinken. Steeds vaker hoeft ze niet meer.
Na die drie seizoenen volgt een zomervakantie waarin haar broertje geboren zal worden. En dan zal ze al snel naar school gaan. Nog een seizoen dansles lijkt mij dus niet praktisch. Eerst maar eens wennen aan de baby en school.
Het gaat anders. Elke dag danst ze, speelt ze thuis de dansjes of geeft een voorstelling en vraagt ze wanneer we weer gaan. Ze kan het uitje en de uitdaging ook wel gebruiken. Ik vraag of ze weer naar dansles wil. Jaaaaa mama, joepie! Dan ga je naar een groep met alleen kinderen, dan dans ik niet meer mee. Wil je dat? Ja mama, dat wil ik!
Ik schrijf haar toch in. Mijn moeder wil haar wel brengen als ik dat met baby nog niet kan. Hoe t gaat als ze met school begint, zien we dan wel weer.

Weer gaat het anders. Mijn moeder kan onverwachts niet komen de eerste dansles. En dus gaan we met z’n drieën, de baby van 3 weken in de draagdoek. Mijn dochter kleed zichzelf om. Vol trots staat ze klaar in haar nieuwe danskleren. Ik heb weer goed met haar doorgesproken wat er gaat gebeuren. De ouders mogen de eerste 5 minuten blijven kijken. Hoeft niet mama, zegt ze. Misschien hoef ik het wel, denk ik. Met rechte rug zit ze in de kring. Ik spiek nog even door het raam. Ze doet alles enthousiast mee en heeft een grote lach op haar gezicht. Ik ook.

–Anoniem

Ter ere van het 10-jarig bestaan van het Dragen en Voeden forum publiceren we een serie van ingezonden verhalen en foto’s waarin onze forumleden hun ultieme Natuurlijk Ouderschapsmoment(en) beschrijven. Wil jij jouw verhaal en/of foto hier ook bij hebben staan? Stuur het ons via het forum, of via het contactformulier hier op de website!

DELEN
Vorig artikelEn dan opeens ben je moeder… – Gastblog Ilse Donker
Volgend artikelWandelen met de drager – DV 10 jaar lezersverhaal
Cilfa Nieraad
Ik ben Cilfa, moeder van twee dochters en getrouwd met mijn liefhebbende echtgenerd. Ik heb Indiase Talen en Culturen gestudeerd in Leiden, en later Sociaal Wetenschappelijke Informatica in Amsterdam. Tijdens mijn eerste zwangerschap zocht ik meer informatie over draagdoeken en borstvoeding en kwam ik bij Dragen en Voeden terecht. Daar raakte ik hopeloos besmet met het Natuurlijk Ouderschap virus. Ik ben een enorme computer nerd en werd in 2014 technisch beheerder van het Dragen en Voeden forum. In 2015 nam ik, samen met Ramona Verwer, Dragen en Voeden van Kirsten Minnen over, en sinds begin 2018 ben ik de enige eigenaar. Mijn doel is om Natuurlijk Ouderschap bekend te maken onder het brede publiek, zodat er zoveel mogelijk mensen de voordelen daarvan mogen ervaren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here