Het ouderschap is wat het is. Soms is het makkelijk, soms is het moeilijk. Je doet je best om je kindje zo goed mogelijk te begeleiden tot een mooi en volwaardig volwassen persoon. Maar wat je ook doet, hoe je ook opvoed, er is altijd wel iemand die er commentaar op heeft. Of je nou wegwerpluiers of wasbareluiers gebruikt. Of je je kindje in een wagentje rondrijdt, of draagt. En als je dan draagt, is er ook nog een verschil. Draag je ergonomisch of niet en gebruik je een doek of een ssc?

En dan hebben we het niet eens over voeding gehad. Geef je borstvoeding, rechtstreeks van de tap, of krijgt je kleintje de fles? En ga je dan fulltime kolven, of geef je donormelk of kunstvoeding, of misschien wel een combinatie van de mogelijkheden? Krijgt je kindje potjes voeding, gepureerd, of eet het gewoon met de pot mee? Blijf je thuis, om zelf voor je kindje te zorgen of gaat je kindje naar een opvang? En gaat het dan naar een kinderdagverblijf, of komen opa en oma of gaat het naar een gastouder? En wat later als het naar school moet, wat doe je dan? Gaat het naar een grote school met 1000 leerlingen, of heb je liever kleinschalig? Gaat het naar de vrije school, privéschool, democratisch onderwijs, een school met een gelovige grondslag, een openbare school of krijgt het thuisonderwijs?

Zoveel ouders, zoveel kinderen, zoveel manieren: zoveel keus. Het is niet altijd makkelijk om overtuigd te zijn van je eigen manier van opvoeden. Het is echter wel heel makkelijk om dat waar je niet achter staat echt af te keuren. En het is nog makkelijker om daar met anderen afkeurend over te spreken. (helaas maak ik me daar ook wel eens schuldig aan.) En dat maakt het overtuigd zijn van je eigen manier weer makkelijker, maar tegelijkertijd ook weer moeilijker, want er zijn altijd wel mensen die het niet met je eens zijn en jouw manier veroordelen.

Maar als het puntje bij paaltje komt gaan we allemaal voor het zelfde: onze kindjes gelukkig laten opgroeien tot zelfstandige volwassenen. Volwassenen waarvan we hopen dat ze anderen niet veroordelen, maar naar de persoon zelf kijken. Iets wat veel ouders zelf niet eens altijd goed kunnen.
Want of de borstvoedingsmaffia bestaat of niet, of de draaggoeroes het evangelie over dragen nou verkondigen of niet, of de voedingsmiddelenindustrie er nou baat bij heeft of niet dat kindjes potjes eten, of het consultatiebureau nou goede adviezen geeft, of adviezen die totaal niet passend zijn, we doen allemaal waarvan wij denken dat het beste voor ons kindje in onze situatie is.

Zullen we allemaal nog even een tandje harder werken aan het niet veroordelen van anderen en daarmee zelf het goede voorbeeld aan onze kindjes geven?

Wendela

DELEN
Vorig artikelStilstaan
Volgend artikelDinosauriërs en mammoeten
Wendela van Rhee
Ik ben Wendela, 32 lentes jong en moeder van een dreumesmeisje. Ik ben een scheikundige in de farmaceutische industrie die zich op het moment volledig inzet voor het onvoorwaardelijk opvoeden en natuurlijk ouderschap. Wekelijks kun je hier blogs daarover lezen. Op mijn eigen blog schrijf ik over nog veel meer onderwerpen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here