De meesten van ons kennen het wel: een kindje dat niet plat wil liggen, kronkelend en gillend van de pijn. Oorpijn.

Misschien herinner je het je nog, als je als kind vroeger problemen met je oren had.
Ik herinner me nog de watjes met lauwe olie in mijn oren. Mijn man herinnert zich dat hij niet kopje onder in het water mocht omdat hij buisjes had. Dus toen hij een keer te water raakte, bedekte hij zijn oren. En wat was hij daar trots op, want er was geen water in zijn oren gekomen. Dat hij bijna verdronken was omdat hij zijn oren beschermde in plaats van te zwemmen, realiseerde hij zich toen niet.

Nu zit ik op de bank met een warme kersenpittenzak waar ook lavendel in zit, en houd die zorgvuldig op mijn aangetaste oor. Ik voel meteen dat de warmte verlichting brengt. Helaas is het maar van korte duur, net als het stomen met kamille of het hete bad met eucalyptus of rozemarijn. En wat heb ik veel medelijden met alle kindjes die geregeld oorpijn hebben. Ik weet weer hoe het is om een oorontsteking te hebben, ik zal de woorden hier maar niet neerzetten die in mij opkomen.
Het is een drukkende pijn, het suist in mijn oor en als ik er al iets mee hoor is het erg vervormd. Gelukkig voel ik me behalve verkouden niet echt ziek. Ik kan mijn werk als modeadviseuze voortzetten, maar het valt me zwaar. Ik versta mijn klanten niet goed en soms gewoon helemaal niet. Maar het wordt pas echt rampzalig wanneer er een draaiorgel in de deuropening komt staan. De pijn die het geluid brengt, niets anders meer kunnen horen. Ik kan tijdelijk niet meer functioneren. Mijn collega neemt het van mij over en ik heb pauze tot de draaiorgel weer uit gehoor is.

Ergens schaam ik me diep dat ik dit nu schrijf: ik was vergeten hoe vervelend een oorontsteking kon zijn. Tot nu. Ik bagatelliseerde de pijn van mijn dochtertje als ze weer eens verkouden was. Ik hoor het me nog zo zeggen: “Je bent flink verkouden en dan krijg je oorpijn. Het is niet leuk. Toch wil ik dat je gaat liggen en slapen, van slaap word je sneller beter.” Maar ondertussen ging het gewone leven door en stond de radio gewoon aan of liep ik met haar naar het draaiorgel…. Ik wist dat ze pijn had, maar ik kon me er niets bij voorstellen. En met de bijna drie jaar die ze is, kan zij nog niet goed uitleggen wat ze wel en niet nodig heeft.
De volgende keer als ze last van haar oren heeft, wordt ons huis een stilte-zone. Net zoals die nu voor mij is. En zal ik extra mijn best doen om haar pijn te verzachten. Want hoe schuldig ik me nu ook voel over hoe ik met haar vorige ontstekingen omging, ik kan het niet veranderen. Ik kan wel zorgen dat het de volgende keer aangenamer wordt voor haar.

Wendela

DELEN
Vorig artikelMijn kleuter is moe
Volgend artikelPrikkels
Wendela van Rhee
Ik ben Wendela, 32 lentes jong en moeder van een dreumesmeisje. Ik ben een scheikundige in de farmaceutische industrie die zich op het moment volledig inzet voor het onvoorwaardelijk opvoeden en natuurlijk ouderschap. Wekelijks kun je hier blogs daarover lezen. Op mijn eigen blog schrijf ik over nog veel meer onderwerpen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here