‘Als je niet uitkijkt, walsen ze over je heen! Kinderen moeten weten wie de baas is.’ Ook weleens gehoord? Kinderen lijken kleine monsters, als je afgaat op sommige uitspraken. Die de macht grijpen zodra ze de kans krijgen. En ja, ook hier is het niet altijd pais en vree in huis. Dan maken ze ruzie om wie dreumes op schoot mag houden, neemt zuslief het broerlief kwalijk dat op televisie ‘de jongens’ hebben gewonnen van ‘de meisjes’, of ben ik om totaal onduidelijke redenen een stomme mama die beter ergens anders kan gaan wonen.

Op andere momenten zorgt mijn oudste voor dreumes. Komt mijn middelste me masseren en een glas water brengen. Onze dreumes komt troosten als er iemand huilt. Kinderen zijn net mensen, soms delen ze wat ze hebben, het andere moment weegt hun eigen belang zwaarder. Dat is maar goed ook, het is een behoorlijke handicap als je niet in staat bent om ook je eigen behoeften tegemoet te komen. Net als dat het een handicap is om alléén je eigenbelang te laten meewegen.

Een gezin is een mini-samenleving. Je wil graag dat ieder tot zijn recht komt. Dat gaat niet altijd vanzelf, conflicten ontstaanpannenkoek 030 nu eenmaal waar mensen met elkaar samenleven. Botsende behoeften, vermoeidheid en de stress van alledag vermengen zich regelmatig tot een nogal ongezellig of zelfs explosief geheel. Hoe meer ik er over nadenk, hoe oneerlijker ik het vind om de rekening hiervan bij de kleinsten te leggen. Wie is ermee geholpen als ik beslis dat míjn behoeften voorgaan, omdat ik nu eenmaal ‘de baas’ ben? Of dat ik rechter ga spelen bij ruzie om het te kijken t.v.-programma? O, ik doe het vaak zat. Dan lokt de snelle oplossing. Helaas haalt dat de druk niet van de ketel, want meestal zijn ze het er allebei niet mee eens. Of ze vormen een front tegen mij, die rotmama die de boel vóór hen beslist, in plaats van mét hen.

Het is eigenlijk heel verdrietig dat juist op de plek waar je liefde verwacht, oorlogstaal een plek krijgt. Front, explosie, tegenstand. Macht!

Weet je nog? De eerste keer dat je dat perfecte lijfje in je armen had, met kleine nageltjes, tien ieniemienie vingertjes en teentjes. Prachtig gevormde oortjes, wimpers en dat neusje. Die lipjes, die donkere ogen. Die blik, die vraagt: zorg voor me, wat er ook gebeurt. Heb je ooit zoiets moois gezien? Iets zo góeds?

Behoeftes veranderen, kinderen groeien, de relatie ontwikkelt zich. Maar je lieve baby wordt niet plots een dictator, het is een kind dat leert de noden van zichzelf met die van anderen te balanceren. En dus probeer ik als moeder de noden van mijzelf met die van mijn kinderen in evenwicht te brengen, en zo een beetje een aardig voorbeeld te geven. En hierin leer ik nog iedere dag bij.

Linda Rikkers

DELEN
Vorig artikelBinnen de lijntjes?
Volgend artikelPleinwacht
Linda Rikkers
Linda Rikkers is moeder van drie kinderen. Zij werkte tot voor kort als Creatief Therapeut Beeldend en Activiteitenbegeleider in de GGZ, en is redacteur voor BOVA-magazine en schrijver.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here