Mensen onvoorwaardelijk benaderen, onvoorwaardelijk te reageren, ik ben helemaal voor! Net als geweldloze communicatie. Ik vind het een mooiere manier van omgang met mensen dan wat ik geregeld om me heen zie.
Het is soms wat lastig. Een week in de maand is mijn lont een stukje korter dan gemiddeld. Mijn energieniveau is dan een stuk lager dan normaal en ik moet dan ook nog eens veel meer energie gebruiken om in lastige situaties onvoorwaardelijk te blijven en geweldloos te communiceren.

Maar op het moment dat ik een moeder haar kind zie slaan, of wanneer ik aangereden wordt en de scooter rijdt door, dan kan ik niet volgens mijn eigen normen reageren. Dan is “leef en laat leven” toch wel erg lastig.
Als ik het lef zou hebben, zou ik die moeder aanspreken en vragen waar ze in hemelsnaam mee bezig is, of ze wel kan tegen zo’n kleintje en of ze haar verstand verloren is.
Ik zou de scooter bestuurder die mij aanreed uitschelden. Niet dat hij het gehoord zou hebben, hij reed immers door. Waarop ik hem ook nog van alles toewens, wat niet zo vriendelijk is.
Wees gerust, heb alleen mijn voet en rug een beetje bezeerd. Mijn fiets is nog heel. De schade was beperkt. Maar als dat niet het geval was, dan had ik echt even mijn hele arsenaal van scheldwoorden opengetrokken.

Niet echt voorwaardelijk he? Nee, ik geef toe, in dit soort gevallen vind ik die mensen, in al mijn onvoorwaardelijkheid, eikels. Ik kan het (nog) niet opbrengen om ook naar deze mensen onvoorwaardelijk te reageren.

Gelukkig kan mijn kleine dame mij door alleen al haar aanwezigheid uit deze negatieve emoties halen. IMAG2129

Wat laat jullie waarden wankelen?

Wendela

DELEN
Vorig artikelOde aan jou, mama
Volgend artikelVerbaasd en anders
Wendela van Rhee
Ik ben Wendela, 32 lentes jong en moeder van een dreumesmeisje. Ik ben een scheikundige in de farmaceutische industrie die zich op het moment volledig inzet voor het onvoorwaardelijk opvoeden en natuurlijk ouderschap. Wekelijks kun je hier blogs daarover lezen. Op mijn eigen blog schrijf ik over nog veel meer onderwerpen.

4 REACTIES

  1. Ik denk dat het belangrijk is dát je iemand die zijn kind slaat, aanspreekt. Hoe je dat dan doet, is van minder belang. Natuurlijk, als je het assertief en volgens de regelen der kunst van de Geweldloze Communicatie kunt: fantastisch! Maar zelfs als je boos wordt, is dat volgens mij beter dan niets zeggen. Het kind luistert en kijkt namelijk ook mee, en krijgt hier een belangrijke boodschap door: niet iedereen vindt het normaal als mama mij slaat. Maar ja, dan moet je de moed wel hebben om dat te doen … ik ben er ook niet zo’n ster in, hoor! Ooit – lang voordat ik kinderen had – iemand in de trein aangesproken die haar twee kinderen psychologisch zat te mishandelen (anders kan ik het niet noemen; het was zonder lichamelijk geweld, maar zeker net zo schadelijk). Ik zei tegen haar: “Ik vind dat je niet prettig met je kinderen omgaat.” Een ontzettende jij-bak dus, en uiteraard kreeg ik de wind vanvoren. Maar ik zag de intens verdrietige blik in de ogen van haar zoontje en alleen dat al gaf me de moed om door te gaan, en ik heb uiteindelijk het woord tegen hem en zijn zusje gericht, waarbij ik gewoon ronduit heb gezegd: “Het is niet normaal zoals jullie behandeld worden. Ga naar een leraar, een buurvrouw, praat erover!”. Uiteraard heb ik geen flauw idee of ze dit ook gedaan hebben, maar het blijft een feit dat zelfs een eenmalige gebeurtenis zich kan nestelen in het hoofdje van zo’n kind, en daar een zaadje kan leggen om anders, beter over zichzelf te gaan denken.

    En w.b. die scooter, wat een %@%* (OK, ik ben ook niet zo onvoorwaardelijk ;)). Het zou rationeel gezien het beste zijn om te proberen zijn kenteken te (laten) achterhalen, maar als je vol adrenaline en schrik zit, is dat wel het laatste waar je aan denkt.

  2. Hoi Edith,

    Je hebt gelijk hoor. Zo’n moeder of vader moet ook aangesproken worden. In het verleden, mijn kindloze verleden, had ik ook veel minder moeite om dat te doen. Maar met kind erbij voel ik me kwetsbaar, te kwetsbaar. Ook wil ik mijn dreumesmeisje niet blootstellen aan een ruzie die vermoedelijk zou komen. In dit geval kies ik voor mezelf en mijn eigen kind. Ik hoop wel dat iemand anders wel wat durft te zeggen, of dat ik zoiets zie zonder kind bij me.

    Gelukkig kan ik goed loslaten en heb ik geen last meer van mijn rug. Soms nog een beetje van mijn voet. Maar loslaten helpt in deze echt, je afvragen waarom iemand na een ongeluk (heel mild ongeluk) doorrijdt gaat je niet verder helpen. Maar even op zo iemand schelden lucht op en maakt het loslaten voor mij makkelijker. Ik raad het iedereen aan.

  3. Die zorg om je eigen kwetsbaarheid (en vooral die van je eigen kind) herken ik wel. Met mijn dochtertje valt dat dan nog mee, ik verwacht niet dat iemand die ik aanspreek over zijn gedrag naar zijn eigen kind, het ineens op mijn dochtertje gemunt heeft (en anders vertrouw ik op mijn eigen adrenaline om op dat moment het juiste te doen om haar te beschermen). Maar nu ik zwanger ben, maak ik me meer zorgen – als iemand echt kwaad wil en ineens een trap in mijn buik geeft, kan ik dat waarschijnlijk niet op tijd afweren en zoiets kan echt afschuwelijke gevolgen hebben. Gelukkig komt het eigenlijk nooit voor; verreweg de meeste mensen die ik zie, behandelen hun kind fatsoenlijk (in het openbaar althans, en verder ben ik er niet bij).

    W.b. blootstellen aan ruzie: liever niet, inderdaad. Maar ik vind dat ook een andere kant hebben: het komt nu eenmaal wel eens voor dat mensen (ook mama) ruzie maken, en daarmee om leren gaan hoort bij het leven. Verder: het opnemen voor anderen is een groot goed en goed voorbeeld voor je eigen kinderen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here