Vader, Stiefmoeder, Echtgenooot, Zusje en ik zaten met z’n allen aan de keukentafel te praten over vroeger. Vader vertelde hoe Zusje als kind altijd alles weggaf. Hoe zij binnenkwam en om ijsjes vroeg voor alle buurtkinderen. Kinderen waar ze nooit mee speelde en die eigenlijk alleen meekwamen voor dat gratis ijsje… wat ze nooit kreeg van onze ouders.
“Je liet je makkelijk in de maling nemen” zei Vader, en hij vond dat Moeder en hij haar hiertegen moesten beschermen. Zusje zag dit toch anders.
“Ik geef gewoon niets om spullen, dus maakt het me ook niet uit om het weg te geven” zei ze.
Het gesprek vervolgde over dat wanneer jij veel geeft en niets terugkrijgt, of dat wanneer anderen alleen om je heen rondhangen omdat ze iets van je kunnen krijgen zonder iets terug te geven, je toch wel in de maling wordt genomen. Dat dit niet wenselijk is.
Zusje haalde haar schouders op en was het hier duidelijk niet mee eens.

De dagen daarna liet dit gesprek mij niet los. De meesten van ons worden grootgebracht met het idee dat je je niet de kaas van je brood moet laten eten. Je moet je niet in de maling laten nemen, en je moet zorgen dat relaties enigszins in balans zijn: voor wat hoort wat en je geeft wat je krijgt. Alles heel voorwaardelijk.
Ik bleef erover nadenken. Waarom is het eigenlijk erg om veel te geven ondanks dat je weinig terugkrijgt? En wat is ‘weinig terugkrijgen’? Is het plezier van geven ook niet iets wat je krijgt? Je moet je anders bij alles wat je voor een ander doet afvragen of de ander dit ook voor jou zou doen, en soms weet je dat nu eenmaal niet van tevoren. Of je vraagt je af bij elk cadeau dat je iemand geeft, of die ander jou wel net zoveel zal geven of heeft gegeven.20160225
Ik realiseer met dat dat niet is hoe ik wil leven of wat ik mijn kinderen wil leren. Van geven wordt je een gelukkiger mens, is mijn ervaring, vooral wanneer je je niet druk maakt over of je wel genoeg terugkrijgt. Onvoorwaardelijk geven. Of zoals Stephen Covey in zijn boek “De zeven succesvolle eigenschappen van een succesvol gezin” noemt: “storten op de emotionele bankrekening”. Investeren in relaties dus.

Opeens begreep ik Zusjes standpunt. Je bent niet zwak of zielig als je geeft zonder terug te krijgen of te verwachten. Je bent juist heel dapper! Ik besluit me nooit meer druk hierover te maken. Ik voel me meteen al bevrijd!

Chabeli

DELEN
Vorig artikelBevallen
Volgend artikelPoepgesprek
Ik ben Chabeli, moeder van een zoon en twee dochters. Sinds de geboorte van de jongste ben ik thuisblijfmoeder. De kinderen krijgen thuisonderwijs volgens het Unschoolingprincipe, wat volgens ons het meeste aansluit bij het natuurlijk en onvoorwaardelijk ouderschap. Wij proberen zo natuurlijk mogelijk te leven, zowel in het ouderschap, het leren als in de manier waarop we de wereld en natuur benaderen. Op de Dragen en Voeden blog schrijf ik over allerlei dingen die ons in het dagelijks leven bezig houden.

1 REACTIE

  1. Haha! Wij hebben juist een enorme bak met kleine cadeautjes thuis staan, omdat mijn mini ook altijd ‘iets’ aan iedereen wil geven: als er iemand bij ons komt, als hij ergens heen gaat…

    Een restverschijnsel van het Sinterklaasfeest, vermoed ik, waarbij hij het uitdelen van de cadeaus ook eigenlijk leuker vond dan het krijgen.

    Ik kan het alleen maar aanmoedigen, want hoeveel beter zou het zijn als iedereen in de wereld liever weggeeft dan krijgt?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here