Met grote regelmaat voel ik me best een beetje een hippie. Dat ik wasbare luiers aanschafte nog voor onze dochter geboren was, werd best een beetje gek gevonden. ‘Het is echt heel veel werk, hoor, zo’n kleintje’, hoorde ik geregeld. ‘Je krijgt al was genoeg zonder ook nog luiers uit te moeten wassen’. Moeders vertelden me hoe blij ze waren dat zij niet van die vieze stinkluiers uit hoefden te wassen en verzekerden me dat ik spijt zou krijgen van mijn aankoop. Ik was eigenwijs, dook het wasbare-luier bos in en hees onze dochter zodra ze vijf kilo woog in de zachte luiers. Het wende veel sneller dan ik dacht en precies op het moment dat het niet meer raar voelde, las ik over baby zindelijkheidscommunicatie.

Na drie maanden besloot ik het te gaan proberen. Ik legde een plastic kleed op bed, legde dochterlief er in haar blote billen op en wachtte op signalen. Ik wachtte, en wachtte en ineens was alles nat. Hoezo signaal?! Wat had ik gemist? Poging twee en drie gingen niet beter. Bij poging vijf kreeg ik in de gaten dat ze met haar armpje zwaaide voor ze plaste. Ik kon dit. Zwaaiend armpje? Baby op de pot. Hoe ingewikkeld kon het zijn.Pixabay.child-316211

Nou… behoorlijk ingewikkeld. Ze zwaait namelijk de helft van de dag met haar armpjes. Ik rende steeds met een half blote baby door het huis en had stapels was. Kleedjes, luiers, broekjes, droge inleggers, hydrofielen… Ik was steevast te laat, tot we, op dag vier, een plasje opvingen. Yes!!! Tien minuten later was haar broek nat. Zo’n kleintje plast écht vaak! Op de ochtend van dag zes begon ik wat handiger te worden. Dacht ik. Ik zag een zwaaiend armpje, legde dochterlief op bed, deed de luier los en ‘prrrrrrrttttt…’ mijn sneeuwwitte lakens zaten onder mosterdgele babypoep. Ik moest geloof ik nog even oefenen.

Vanaf dag tien ging het soepeltjes. Ik hield haar nu boven de wasbak (veel fijner voor mijn rug) en kreeg er echt handigheid in. Zo’n 60% van de tijd was ik op tijd. Alle poepjes gingen in de bak en ook manlief werd enthousiast. Hij stond minutenlang te wachten op een plas, gaf het op en de kleine meid plaste het aankleedkussen vol. Ha ha. Hij moest ook nog maar wat oefenen.

Maar een maand later voelt ook dit heel gewoon. Overdag blijven de luiers regelmatig in de kast. Heerlijk! Daarnaast heeft dochterlief de grootste lol om zichzelf in de spiegel te zien dus lachen we wat af. Echte onderbroekenlol met een baby van vijf maanden. Wie had dat gedacht?

DELEN
Vorig artikelForum gesloten van 27-10 21:00u tot 30-10 07:00u
Volgend artikelBinnen spelen
Marloes Bolmer
Mijn naam is Marloes Bolmer. Geboren in 1987, gelukkig getrouwd en sinds april 2017 mama van een dochtertje. We wonen in het zuiden van het land, in een klein dorpje met veel ruimte om ons heen. In 2015 studeerde ik af als gedragsdeskundige voor paarden. Het ouderschap is het mooiste wat me kon overkomen en daar wil ik dan ook graag alle tijd, liefde en aandacht aan schenken. Ik werk momenteel daarom maar erg weinig. Ook mijn man heeft die wens en daarom houden wij ons veel bezig met consuminderen. Op die manier hoeft hij maar 20 uur per week te werken en hebben we dus veel tijd voor ons gezin. Ik ben graag buiten, zorg met liefde voor onze twee paarden en onze hond en schrijf daarnaast graag over alles wat we meemaken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here