De nieuwe richtlijn huilbaby’s is uitgebracht. Een aantal jaar geleden is de oorspronkelijke richtlijn op het nippertje tegengehouden door een gezamenlijke actie van het NIP (Nederlands Instituut van Psychologen) en de SBO (Samenwerkende Borstvoeding Organisaties). De reden: de richtlijn geeft adviezen die schadelijk zijn voor de ouder-kind relatie, hechting, en borstvoeding.

Dit forum, het Dragen en Voeden forum, is opgericht om een weerwoord te laten horen tegen die eerste richtlijn. Dragen en Voeden staat voor liefdevol en respectvol met je baby omgaan, en tegemoet komen aan de natuurlijke behoeften in plaats van een baby om te vormen naar je eigen wensen. Lees hier meer over de forummissie.

De richtlijn excessief huilen bij baby’s is dus vernieuwd, of eigenlijk: heeft een vernislaagje gekregen. Ik las deze week dat de pijnpunten van de oorspronkelijke richtlijn overeind zijn gebleven. Ik ben zelf ook aan het lezen geslagen in de richtlijn en de adviezen die naar medewerkers in de JGZ (JeugdGezondheidsZorg) gaan. Het belang van communicatie en contact met de baby wordt wel genoemd, maar de uitwerking lijkt meer op de gebruiksaanwijzing van een dvd-speler. Rust, regelmaat, prikkelreductie en inbakeren zijn de belangrijkste genoemde oplossingen als een baby veel huilt. De gegeven dagschema’s voor de baby zijn onrealistisch, en moedigen ouders aan om in te gaan tegen de natuur van de baby. Dat is frustrerend voor baby’s én voor ouders, want zo voldoet je baby steeds niet aan je verwachtingen.

bloggerbeeb 042bloggerbeeb 055

De rode lijn die ik teruglees in de documenten: er wordt gesproken over het belang van een liefdevolle relatie tussen ouder en kind, maar de praktische handreikingen zorgen juist voor verwijdering. Er wordt genoemd dat baby’s lichaamscontact nodig hebben, maar in de schema’s en tips wordt uitgegaan van veel tijd alleen. Babymassage wordt genoemd, maar als aanvulling op een rust- en regelmaatregime. Er wordt een rampscenario geschetst van het slapend in bed leggen van een baby. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar het dieptepunt is toch wel het lijstje ‘valkuilen’: een valkuil is het altijd willen troosten van je baby.

En daar kan ik dus wel om huilen. Want je kunt het huilen van een baby misschien niet altijd stoppen of vóór zijn, maar je kunt er wel altijd voor je baby zijn. Ik hoop oprecht dat heel veel ouders de weg naar het Dragen en Voeden forum vinden. Want een plek om informatie en ervaringen te delen, een ‘community’ waar nabijheid en een liefdevolle relatie met je baby de norm is, is nog heel hard nodig.

Linda Rikkers

 

 

DELEN
Vorig artikelKind & hond
Volgend artikelMijn hemel
Linda Rikkers
Linda Rikkers is moeder van drie kinderen. Zij werkte tot voor kort als Creatief Therapeut Beeldend en Activiteitenbegeleider in de GGZ, en is redacteur voor BOVA-magazine en schrijver.

11 REACTIES

  1. Hier twee maal een huilbaby gehad en in tegenstelling tot wat gezegd wordt, en waar de richtlijn ook op gebaseerd is, namelijk dat er meestal geen medische oorzaak voor het huilen is, hier twee keer meer dan genoeg medische oorzaken.
    Oudste dochter: kiss-syndroom met reflux, (tussen 10 en 16 weken verholpen door een osteopaat), koemelkeiwittenallergie met eczeem, (pas tegen haar eerste verjaardag een verwijzing voor de kinderarts gekregen, met 13 maanden voor het eerst daar) en chronische oorklachten, waarvoor de kinderarts wel een verwijzing wilde geven en we met 17 maanden bij de KNO zaten en ze met 19 maanden buisjes kreeg. Daarna werd het rustiger en ging ze met 23 maanden eindelijk doorslapen en waren de nachtvoedingen eindelijk verleden tijd.
    Jongste dochter had ook weer een koemelkallergie, maar door snelle actie van onze kant nooit eczeem gehad, (enkel bij een keer verkeerd stokbrood wat lichte uitslag in haar gezicht, dus wel een kandidaatje voor eczeem als we niet op dieet waren gegaan). Zij had daarnaast ook nog verborgen reflux en een hartritmestoornis en met 8 maanden kwamen we erachter dat ook zij oorklachten had, waarvoor zij direct buisjes heeft gekregen.
    Vervolgens kwam de verwachte rust niet en bleek ze uiteindelijk heel veel last te hebben van de hartmedicatie: buikpijn en krampen. Toen we overstapten op een alternatief zonder hulpmiddelen, werd ze rustiger.

    Juist voor deze kinderen is rust en regelmaat inderdaad heel belangrijk, maar wel op een andere manier dan de richtlijn voorschrijft en consultatiebureaus voorschrijven. Ik heb de draagdoek heel veel gebruikt om de meiden wel te kunnen laten slapen. e hebben veel getroost, ze bij ons laten slapen, ze in slaap gewiegd, enz enz. Geen rampscenario’s om het af te leren: zodra ze medisch goed in hun vel zaten, zijn ze beiden zonder problemen door gaan slapen….

    Prima dat R&R geadviseerd wordt, maar dan moet er wel eerst goed doorgevraagd zijn en moeten ouders goed ondersteund worden om dit op een zodanige manier te bieden dat hun kind zich er ook goed bij voelt en niet nodeloos en alleen hoeft te huilen. En dat gebeurt op consultatiebureaus bitter weinig 🙁

  2. Wij hadden dan wel geen baby die excessief huilde, maar ze huilde wel veel; ze wapperde zich wakker, sloeg met de armpjes in het rond, werd daarvan wakker of bezeerde zich aan de wieg/wagenbak. het davies was ik kreeg: inbakeren! Ik heb gedaan, met van die doeken met meters lawaaimakend klitteband. Het meiske schrok zich een hoedje elke keer als ik die dingen los maakte. Maar dat huilend wegleggen… nee dat ging hem toch echt niet worden! Wij liepen met haar door de kamer, ingebakerd en wel, tot de sliep, dat duurde meestal nog geen vijf minuten. Gelukkig heeft mij nooit iemand verteld dat het schadelijk zou zijn geweest voor m’n kindje om dat te doen; stel je voor ik was erin getrapt!!! Ik kende dit forum nog niet en misschien had ik het wel geloofd, en was ik ernaar gaan handelen… Nu bijna zes jaar later en zes jaar wijzer kan ik heel boos worden om deze adviezen. ja natuurlijk is het belastend om je kind altijd in slaap te wiegen… je moet immers met je kindje kroelen en het welgeteld vijf minuten op de arm houden. Maar tegen je eigen natuur ingaan… hoe belastend is dat!

  3. Ik (als professional in de JGZ werkzaam) ‘lees’ de richtlijn toch heel anders. Ik vind het positief dat borstvoeding zo wordt gestimuleerd in de huidige richtlijn en ook het feit dat ik dragen een aantal keren voorbij zag komen, stemde mij optimistisch. Rust, regelmaat en ritme kunnen ook prima samengaan met attachement parenting principes!

    • hoi Njiskje,

      Dat lees ik dan weer heel anders 🙂 Gelukkig wordt herhaaldelijk genoemd dat stoppen met borstvoeding geen oplossing is voor veel huilen. Maar de rust en regelmaat zoals Blom schetst, en de schema’s die in de PowerPoint te lezen zijn, gaan in tegen het principe van voeden op verzoek. Er wordt zelfs ergens gesuggereerd dat schema past bij voeden op verzoek (er wordt een schema gegeven, waarna er staat: voeden na ontwaken = voeden op verzoek; dat laatste is juist, voeden op moeders verzoek is prima, maar het eerder gegeven schema is NIET voeden op verzoek). Dat is borstvoedingsondermijnend.

      Verder schrijf je dat rust, regelmaat en ritme prima kunnen samengaan met AP. Dat ligt maar helemaal aan je definitie van rust. 😉 De definitie zoals die te lezen is in de richtlijn gaat uit van rust= (oa) alleen op een kamer slapen. Dit is absoluut geen AP-uitgangspunt. Prikkelreductie past heel prima bij/binnen AP, als bedoeld wordt geen TV aan en een beetje kalm met overal heen gaan. Maar weer niet als je lichaamscontact ziet als onrustgevende prikkel. Het boek van Ria Blom, dat in de brochure voor zorgverleners een aantal maal wordt aangehaald, is strijdig met AP-principes. Ria Blom zelf noemt moeders die hun kind dragend willen troosten (met of zonder doek) zelfs: ‘rondloopsloof’. Dat geeft blijk van een zeer negatieve kijk op normaal hechtingsgedrag van baby’s (en moeders!), alsof de behoeften van kind ten koste gaan van moeder, alsof een baby misbruik maakt van moeder’s goedheid. En dat, bij elke definitie, is anti-AP.

      • De Ria Blom adviezen staan niet expliciet in de richtlijn genoemd, alleen in de PowerPoint. Deze wordt niet standaard bij uitdelen van de richtlijn meegegeven en ik denk dat je op basis van die ppt niet zomaar de conclusie kunt trekken dat de richtlijn dús per definitie de Ria Blom methode is, sterker nog, deze is in een flink aantal JGZ instellingen al omstreden (bijv. bij het positief opvoeden drenthe wordt het al niet gebruikt). Een PowerPoint is niet meer dat een set dia’s waarbij een verhaal wordt verteld en dat verhaal erbij heb ik nog niet gehoord. Ik snap wel dat je de dia’s suggestief vindt voor een anti-AP boodschap, maar het kan zijn dat de spreker hierin toch (enige) nuance geeft (bijv. ook bij de dia ‘valkuilen’ -altijd willen troosten- je kunt het huilen ook op een AP manier benaderen door wel aanwezig te zijn (kind op de arm) maar het te laten huilen i.p.v. te gaan hupsen etc. om het huilen maar te doen stoppen, m.i. is dat wel een AP benadering).
        Verder is het belangrijk te realiseren dat het een ‘richtlijn’ is, wat niet wil zeggen ‘een wet’. Ik wil zeker niet deze richtlijn ‘verdedigen’, omdat er ook zaken in staan waar ik als professional minder mee kan, maar om hem direct helemaal af te kraken, nee, ook daar kan ik me niet in vinden. Het lijkt mij belangrijk om de dialoog open te houden, zodat een volgende richtlijn nóg meer AP gericht gemaakt kan worden.

  4. Ik vind deze kort door de bocht reactie om te huilen. Je voelt je als moeder al zo machteloos. Nog een extra schuldgevoel omdat je voor je eigen geestelijke gezondheid kiest of voor je andere kinderen kan vrouwen nu net over het randje postnatale depressie duwen. Iedere moeder moet haar eigen gevoel volgen, als dat bij je houden is is dat goed, maar deze richtlijn bevestigd juist dat je gevoel ook anders kan werken en dat dat niet erg hoeft te zijn. Laten we elkaar in elkaars waarde laten, en vrouwen die hieraan nav deze richtlijn andere keuzes maken zijn niet perse dom of meelijwekkend, noch hun kinderen!

    • Lieve Haakje,

      Ik lees je pijn door dit bericht heen. Het is logisch dat je je machteloos voelt als je baby veel huilt, en niets wat je doet lijkt te helpen. Alle moeders die daarmee kampen zouden praktische hulp en mentale steun moeten krijgen. Dat ben ik helemaal met je eens. Mijn blog is ook zeker niet gericht tegen moeders, welke keus zij ook maken. De blog is gericht tegen de richtlijn, en de adviezen die moeders krijgen. Het getuigt niet van kennis over gezonde hechting, of enige empathie naar de baby. Nogmaals, hiermee wil ik niet zeggen dat je als moeder geen empathie naar je baby hebt als je voor RRR kiest, je doet dat uit overtuiging of uit wanhoop of beide, daar heb ik geen oordeel over.

      Ik wil nog wel iets zeggen over moedergevoel. Het huilen doet een beroep op je moedergevoel, en mede daarom wordt je er zo wanhopig van als het lang aanhoudt. Dat is een normale reactie. Maar er is ook een stuk moedergevoel dat bepaald wordt door cultuur, het is aangeleerd. Onze cultuur geeft moeders mee dat baby’s verwend kunnen raken, dat baby’s moeten leren wachten, enzovoorts. Uit vergelijkend onderzoek blijkt echter, dat juist een uitgestelde reactie in die eerste weken baby’s langer doet huilen. Niet vaker, wel langer per huilperiode. (let wel: je kunt het niet omdraaien; je weet nooit of het in je eigen geval verschil zou hebben gemaakt en of er meer dingen meespelen). Hetzelfde geldt voor lichaamscontact. Je kunt dus misschien huilen uit laten doven bij een baby die erg veel huilt door een aanpak a la Blom, maar er zouden minder excessief huilende baby’s in onze cultuur zijn als dragen en direct reageren de norm was. Deze richtlijn maakt responsiviteit en lichaamscontact weer een beetje minder de culturele norm. Dat vind ik zo verdrietig.

      groet, Linda

  5. Mijn gezin heeft heel veel last gehad van deze richtlijn. Namelijk heel veel stress terwijl dat volgens de richtlijn niet de bedoeling is. Mijn moederinstinct werd aan de kant geschoven. Ga mij nou niet vertellen dat dat de binding tussen moeder en kind goed doet. Dragen en voeden op verzoek is wat ons gered heeft. Niet deze stomme richtlijn!! De kinderarts van onze dochter hield zich te vast aan deze richtlijn die voor ons alleen maar averechts werkte.. We hebben uiteindelijk al onze afspraken in het ziekenhuis afgezegd en zijn het op onze manier gaan doen; heel veel liefde, knuffelen, dragen en voeden! Ik heb nu een blij kind. En o ja, ze valt gewoon uit zich zelf in bed in slaap hoor, ondanks (of misschien beter gezegd, dankzij) het dragen en in slaap sussen in het begin.

    Groet,

    Lotte

    Ps. Ik werk ook al 14 jaar met baby’s (kraamzorg en verloskundigenpraktijk). Ik zou ook graag als professioneel advies willen geven; volg je moeder instinct!

  6. En wat is het advies als je baby niet tot rust komt in de doek? En wat als die bovengenoemde vijf minuten hier alleen werken als je twee uur gaat wiegen?

  7. hoi Marise,

    Het is heel naar als je baby niet tot rust komt. Heb je het over je eigen baby? Er zijn een aantal behoeften naast dragen die helpen bij kalmeren. Vaak een kleine voeding, direct reageren, en zoveel mogelijk lichaamscontact en nabijheid ook als je baby niet huilt geven een goede basis voor een algeheel gevoel van welbevinden. Helpt dat niet, dan kan het wijs zijn lichamelijke oorzaken uit te laten sluiten.

    Sommige baby’s hebben het van zichzelf moeilijk met kalmeren, Sears beschrijft hoe high-need babies nog meer dan gemiddeld die aanraking, beweging, vaak een kleine voeding nodig hebben. Hij schrijft het toe aan een meer ‘gedesorganiseerd brein’, dat meer co-regulatie nodig heeft dan gemiddeld. Er zijn inderdaad onderzoeken die een verband vinden tussen overmatig huilen en veel stress in de laatste fase van de zwangerschap, wat zou pleiten voor extra nood aan kalmeren en co-regulatie (=de ouder die de eigen rust overbrengt op het kind). Nu is het niet makkelijk om zelf kalm te blijven bij een veel huilende baby, bovendien is de mens toch gemaakt op gedeelde zorg, meer mensen die helpen bij het zorgen voor een baby. Ik weet nog hoe ik mijn oudste aan het eind van de dag niet meer kon kalmeren, en hij zodra ik hem overdroeg aan ML ontspande. Ik was zelf gewoon op… Iemand die je baby even meeneemt voor een (draagdoek 😉 )wandeling, of jij even alleen naar buiten terwijl je partner voor je baby zorgt… ik noem maar wat. Adempauze ook voor jezelf.

    En als niets werkt, niets gevonden wordt… bedenk dan: niveaus van stresshormoon, hoeveelheid stress is bij een baby die vastgehouden wordt veel lager dan een baby die alleen huilt. Soms kan je het niet oplossen, en kan je er alleen maar zíjn voor je baby. En dat doet al heel veel.

  8. sorry trouwens voor mijn late reactie, ik zie dat je al veel eerder postte… ik werd vorige week gewezen op je berichtje (nog bedankt 🙂 ). Ik had de notificaties uit staan blijkbaar.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here