Ode aan jou, mama. Je moet het weten. Ik ben nu nog te klein om het je te vertellen, om het te begrijpen, om het te weten. Maar ooit ben ik oud genoeg, wijs genoeg, zelfstandig en gelukkig genoeg. En dan is dit wat ik je zou zeggen:

Als ik huilde, dan was je er. Nooit liet je me alleen. Ik had geen woorden om duidelijk te maken dat ik me niet goed voelde, huilen was mijn taal. En jij begreep het als geen ander.

Als ik honger had, dan was je er. Ik hoefde je niets uit te leggen. Je wist dat ik het nodig had. Of niet nodig had. Je leerde me luisteren naar mijn lijf.

Als ik wakker werd, dan was je er. Ik rook je in mijn slaap. Legde mijn hoofd vaak tegen je borst. Ik was veilig, dag en nacht.

Als ik viel, dan was je er. Niet meteen om me op te vangen. Je liet me leren, met vallen en opstaan. Ik wist dat als ik omkeek, je altijd in de buurt was. Zakynthos (101)

Als de wereld mij teveel werd, dan was je er. Je keek voorbij mijn gedrag. Je zag wat ik nodig had. Of het nu slaap, geborgenheid, eten, drinken of gewoon een knuffel was, ik voelde me begrepen en gehoord.

Als ik iets wilde ontdekken, dan was je er. Om vragen te beantwoorden, uit te leggen en te laten zien. Maar op mijn tempo. Je gaf me de ruimte.

Als ik een nachtmerrie had, dan was je er. Het duurde nooit lang voordat ik je armen om me heen voelde. En mezelf bij jou kon troosten.

Als ik boos was, dan was je er. Je wist dat ik nog moest leren om te gaan met behoeften en emoties. Je was er om te laten zien wat er door me heen ging. Je stond naast me, nooit boven me.

Als ik iets wilde, dan was je er. Ik ging wel eens naar buiten met twee linkerschoenen, zonder jas of in mijn pyjama. Soms ook niet. Maar dan wist ik ook waarom.

Het gebeurde ook wel eens dat we mekaar niet meteen begrepen. Dan was je moe, boos, of verdrietig. Gewoon, een mens. Maar ook dan was je er. Soms meteen, soms even later. Maar nooit liet je me in de kou staan.

Je leerde me het leven. Vertrouwen te hebben in mezelf en in anderen, hoe ze zich ook uiten. Je leerde me het beste in mezelf naar boven te halen. Emoties bij naam te noemen. En ze er te laten zijn. Maar bovenal, je liet mij mezelf zijn. Altijd.

Ode aan jou mama, voor dat je er altijd bent.

Kusjes van je kind(jes)

Michelle

DELEN
Vorig artikelNaar buiten!
Volgend artikelOnvoorwaardelijke eikel
Michelle Nanninga
Michelle, moeder van dreumes Aiden en vrouw van Tim. Samen zijn we een echt 'groen' en bewust gezin. In alles wat we doen volgen we de natuur, zo ook in het ouderschap. Voorheen was ik communicatieadviseur, tegenwoordig bouw ik mijn passie uit: schrijven en natuurlijk leven. Dat doe ik hier op Dragen en Voeden, via mijn eigen blog: www.natuurlijkdurvendoen.nl en als columnist voor diverse andere sites.

2 REACTIES

  1. Stukje raakt me enorm in de herkenning van je woorden. Stelt me gerust in het besef dat als een moeder onvoorwaardelijke liefde en acceptatie aan haar kind(jes) geeft, er geen garantie is dat het kind gelukkig door het leven gaat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here