Er is een einde gekomen aan een tijdperk. Na vijftien jaar trouwe dienst werd vriend J. vorig jaar zomaar opeens werkloos, en dat bijna een jaar lang; tja, in de architectuur loopt het momenteel nu eenmaal niet zo soepel. Maar ach, lekker een tijdje thuis, alle tijd van de wereld, en dan ook nog de zomer voor de deur… zo slecht nog niet! blog3Elke dag met de hond wandelen, boodschappen doen, koken, kleine S. brengen en halen als hij naar oma ging: veel van de taken die voorheen uit praktische overwegingen vooral op mijn bordje vielen, werden nu van me overgenomen. Maar daar was het niet mee gedaan. Het gras werd nog nooit zo vaak gemaaid. Er werd flink geklust in ons nooit-affe, oude huis. Er werden heerlijke gerechten klaargemaakt, van stoofvlees (inclusief vega-versie!) tot wafels tot heerlijke applecrumble. Er kwamen nieuwe kippen in een vers opgekalefaterd hok. Er werden schommels, naamvormige speelgoedkastjes, en bankjes gemaakt van steigerplanken. We konden op reis naar Amerika. En als ik eens een belangrijke afspraak had of onderwijs moest geven op mijn eigenlijke mama-dag was dat geen probleem. Pure luxe!

blog2Maar wat ik eigenlijk nog het allerleukste vond, was om te zien hoe de band tussen papa en zoon in deze periode groeide. Nu was die altijd wel goed, vanaf het moment dat net geboren S. veilig en warm op de blote borst van papa lag te wachten tot mama terugkwam van een postnatale operatie, die in plaats van een half uurtje ruim twee uur duurde. Maar als mama heb je toch bijna vanzelf wel een streepje voor, zeker als je borstvoeding geeft – hoe je het ook wendt of keert, dát kunnen papa’s niet.

blog1In dit afgelopen jaar heeft papa J. veel kwaliteitstijd kunnen doorbrengen met S., en in een hele leuke fase van zijn ontwikkeling: S. was net zeven maanden, begon met kruipen en opstaan, en maakte gedurende dit jaar de overgang van hulpeloze baby naar een rondrennende, klimmende wervelstorm die ons de oren van het hoofd kletst. Elke dag was er wel weer iets nieuws, en als ik na mijn werkdag thuiskwam merkte ik soms dat ik iets kleins gemist had. En maar al te vaak probeerde S. me iets duidelijk te maken dat ik niet meteen begreep – maar papa natuurlijk wel!

Sinds twee weken is papa J. weer aan het werken geslagen. Met een behoorlijke reistijd bovendien, waardoor ik even moest schakelen om een hele rits dagelijkse taken weer in mijn schema in te passen. Het is jammer dat dit jaar van intens contact tussen vader en zoon voorbij is, maar van de andere kant: dit neemt niemand hen meer af! Ik geniet elke avond van de geheimpjes en ritueeltjes die ze samen delen.

In één van die tijdschriften die rond de geboorte van je kind op je afgevuurd worden las ik eens een pleidooi voor het opheffen van de ’zwaar overschatte’ papa-dag, want ach, wat doe je nu uiteindelijk helemaal op zo’n dag? En een dag meer werken levert toch veel meer op? Nee hoor, ik denk dat die dag minder werken je juist enorm veel oplevert. En mannen, als je de kans krijgt om eens een tijdje thuisblijfman te zijn – grijp je kans!

Nina

blog4

DELEN
Vorig artikelParasaurolophus
Volgend artikelRestjescake
Nina Bien
Ik ben Nina, moeder van een peuterzoon. Ik ben biologisch psycholoog, gepromoveerd in de cognitieve neurowetenschappen. Ik werk als universitair onderzoeker en docent, en ik ben paardencoach in opleiding. Mijn blogs gaan over de dagelijkse praktijk van het ouderschap, gelinkt aan psychologie en neurowetenschappen.

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here