Ik was een perfecte moeder, voordat ik moeder werd. In gesprekken met andere ‘nog niet moeders’ filosofeerden we eindeloos over dat onderdeel van ons leven. Over de meest ideale leeftijd om moeder te worden. Net na de eerste jaren van een beginnende carrière, maar niet te laat want dan viel je er buiten.

Over andere ouders: “Ze neemt L. nooit mee. Misschien wel de reden van zijn schuwheid.” En: “B. hangt altijd aan zijn moeder. Misschien moet ze haar wat meer loslaten”. Nee, dat gingen wij toch anders doen.

Over zwanger zijn. Doorwerken tot 4 weken van tevoren. Over niet de hele tijd praten over onze kinderen of alleen maar babyfoto’s plaatsen op Facebook. Er was immers meer in het leven. En over ‘playdates’ en overal mee naartoe nemen.

Ja, ik had een vrij goed beeld. Ik was er klaar voor.

De ‘moeders’ wisten het. Er klaar voor zijn? Waarvoor precies? Ik herinner me iets over het mooiste en het zwaarste in je leven. Over ongekende verantwoordelijkheid voelen, tot aan je dood. Over chronisch moe zijn en niet meer alleen naar het toilet kunnen. Of zelfs op je zaterdagavond blij zijn als je eindelijk even op de bank zit.

Maar goed, dat was hun ervaring. Ieder mens is anders. Ieder kind is anders. Nee, het zou niet altijd rozengeur en maneschijn zijn. Dat wist ik ook heus wel.Zakynthos (68)

Maar wat wist ik eigenlijk?

Daar stond ik dan. Eind twintiger met beginnende carrière, huisje, geldbuffertje , een beetje zekerheid en de juiste man. Een dikke buik, een stapel boeken, vijf verschillende apps en een babyuitzet waar menig Afrikaan van in de lach zou schieten.

De ‘nog niet moeders’ keuvelden over de fantastische tijd die ik tegemoet ging. Ze stelden vragen en leefden mee. De ‘moeders’ werden klankbord voor alle onzekerheden die de zwangerschap met zich meebracht. Ik stond met een been in mijn oude leven en met die andere in een nieuwe wereld.

En daar was hij dan eindelijk. Het mooiste, kleinste, meest bijzondere wat me ooit was overkomen. We waren een gezin. We waren blij, euforisch, enthousiast …

… Nee, we waren vooral moe, heel erg moe. En onzeker.

Oké, ik wist niets. Dat was duidelijk.

Gelukkig waren er toch nog van die ‘moeders’. Waarmee we samen eindeloos konden praten over spuitluiers, nachtelijke praktijken, (nutteloze) eerste keren en uitwisseling van tips. Die begrepen wat vermoeidheid was, ook nog na maanden. Die aan een half woord genoeg hadden, wanneer het gewoon even niet ging.

En de ‘nog niet moeders’? Die keuvelden rustig verder. Over wat ze wel en niet zo zouden doen. Sommigen bleven, anderen haakten af. Nieuwe zwangerschappen volgden.

Nu ben ik moeder, nu weet ik het. Verwachten we teveel? Zetten we onszelf op voor teleurstellingen? Of proberen we gewoon al vroeg onze weg te vinden? Om perfect te worden?

Die perfecte moeder, die blijk ik niet te zijn. Gelukkig maar. Daardoor blijft er ruimte om te groeien. En om te leven. Want het gaat gewoon door. Het overkomt je terwijl je de plannen maakt. Dat geluk, die perfectie misschien wel, die zit hem in de kleine dingen. Wie had dat gedacht?

Een ding is zeker, ieder mens is anders. Ieder kind is anders. Iedere ervaring is eigen. We bewandelen uiteindelijk allemaal ons eigen pad.

Michelle

DELEN
Vorig artikelDinosauriërs en mammoeten
Volgend artikelSneeuw
Michelle Nanninga
Michelle, moeder van dreumes Aiden en vrouw van Tim. Samen zijn we een echt 'groen' en bewust gezin. In alles wat we doen volgen we de natuur, zo ook in het ouderschap. Voorheen was ik communicatieadviseur, tegenwoordig bouw ik mijn passie uit: schrijven en natuurlijk leven. Dat doe ik hier op Dragen en Voeden, via mijn eigen blog: www.natuurlijkdurvendoen.nl en als columnist voor diverse andere sites.

4 REACTIES

  1. Wat is de opvoeding toch makkelijk…. Als je nog geen kinderen hebt. Ik zal eerlijk zijn: zo dacht ik er ook over. En toen ik begon met mijn studie pedagogiek wist ik precies hoe ik alle ouders en kinderen kon helpen. Totdat ik tijdens mijn studie kinderen kreeg. De opleiding kreeg voor mij een heel andere wending en diepgang. En ik kwam erachter dat ik toch niet altijd de wijsheid in pacht had. Maar kende wel de onzekerheid en vermoeidheid waar alle (ja ik geloof echt alle) ouders mee te maken krijgen.

    Gé-An Scheper

  2. Ha ha, heel mooi.
    Ik vertelde laatst nog aan iemand over het gesprek dat ik had met mijn vader toen ik 18 was;
    Zwanger, geen carrière, geen huis, zeker geen buffer, en die man? Nou dat was nog een jongetje. ( weet ik nu) mijn vader wilde weten hoe ik dacht dit aankomend moederschap te gaan fiksen. Hij zou absoluut geen oppas opa worden. Wat als het kind ziek werd,? wat als de vader weg zou gaan? Wat als je vriendinnen uit gaan en jij niet kunt? Wat als je miet kiezen tussen luiers en nieuwe schoenen voor je zelf? Wat als het kind de hele dag huilt? Wie gaat er oppassen als jij moet werken? Etc etc. Ik had overal een antwoord op. Als ‘ nog niet’ moeder had ik het al helemaal uitgedacht. Ik wist precies hoe ik alles ging aanpakken.
    Einde van het verhaal; ik heb een leuk mens afgeleverd die nu 28 is. Het huis is er gekomen, de carrière loopt als een trein, de buffer is er soms wel soms even niet, het jochie, zoals mijn vader zei, is een man geworden. Hij is gebleven. En wij hebben ons kind nog een zusje gegeven.
    Maar mijn vader had gelijk toen hij ons gesprek eindigde met de woorden; okay, ik zal je steunen, je hebt er blijkbaar in ieder geval over nagedacht, maar je hebt GEEN IDEE waar je het over hebt!

    Maar hij ook niet ha ha; hij is nooit oppas opa geworden, maar heeft wel heel vaak met heel veel plezier opgepast.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here