Het is bijna Pasen. Langzaam maar zeker worden de dagen weer lichter, het gras groener en komt de zon weer vaker tevoorschijn. De eerste lammetjes zijn geboren en de drachtige paarden bij de buren hebben dikke buiken. Vorig jaar met Pasen was ik nog totaal onvoorbereid op wat ons te wachten stond. Ja, ik had alles in huis gehaald wat op de uitzetlijst van het kraambureau stond, een cursus hypnobirthing gedaan en de babykamer geschilderd. Wij waren er klaar voor.

Op eerste Paasdag werd ik moeder van een prachtige dochter. Ineens kreeg Pasen een heel andere dimensie. Dat feest wat gehouden wordt om te vieren dat we een nieuw leven hebben gekregen werd ineens tastbaar. Een nieuw leven lag klein, teer en roze in mijn armen. Ik voelde me kwetsbaarder dan ooit. Dit kleine mensje, zo mooi, zo helemaal af, was volledig van mij afhankelijk.
Een vol jaar bestond iedere minuut van mijn dag uit zorgen voor haar. De lammetjes in de wei zag ik niet. De veulentjes tegenover ons huis ook niet. Ik keek wel naar ze maar ik zag ze niet echt, het ging aan mij voorbij. Ik leefde in een totaal eigen wereld. Een wereld vol emotie, vol liefde, vol van zoveel dingen die ik nog nooit eerder voelde.
Het was een prachtig jaar. Een rauw jaar. Want moeder worden is niet zomaar iets. Niets kan je er op voorbereiden. Niemand kan je uitleggen wat je zal voelen voor je eigen kind.

Terwijl ik alles leerde over borstvoeding, draagdoeken, slaapjes en nog zoveel meer droogde ik tranen, zong ik liedjes, trok gekke bekken en lachte en huilde van zowel geluk als pijn. Mijn leven was totaal vernieuwd, alles was anders. Mijn kijk op kinderen, moederschap en opvoeden is totaal anders dan ik had gedacht.
Ik ging in een klein uur tijd van de overtuiging dat een baby op zijn eigen kamer moet slapen naar samen slapen in mama’s bed. In de week die volgde ontdekte ik dat borstvoeding niet alleen maar ging om voeding. Dat er een soort oermens in je wakker kan worden dat, ook als het allemaal tegen lijkt te zitten wil voeden. Ik ontdekte dat onze baby laten huilen in ging tegen alles wat ik voor haar voelde en ik liep dus uren en dagen met mijn babietje rond, mezelf er best wel eens aan herinnerend dat ik zo vaak gezegd had dat dit mij niet zou overkomen. Ik zou die babyfoon gewoon uitzetten, geen gezeur. Maar ja. Dat was voordat ik moeder werd.

Ondertussen beginnen de dagen weer te lengen en richt ik, letterlijk en figuurlijk, mijn blik weer naar buiten. Ik had er geen tijd voor en geen behoefte aan. Het leven met een baby was zwaar het eerste jaar maar tegelijk verschrikkelijk mooi. Ik had het niet anders willen doen dan ik heb gedaan, ik heb prachtige herinneringen die ik voor altijd zal koesteren.
Nu we elkaar hebben leren kennen als moeder en dochter, ik mezelf heb leren kennen als moeder en mijn man en ik elkaar niet alleen als man en vrouw maar ook als vader en moeder, zie ik de lammetjes weer staan en de krokussen boven komen. Ik kijk er naar en ik zie het ook echt, trek er op uit met de vrolijke dreumes in de doek op mijn rug.

Pasen. Het zal me voor altijd herinneren aan de geboorte van onze dochter en daarmee de geboorte van mij als moeder, van ons als gezin. De nieuwe start, het nieuwe leven, mijn nieuwe ideeën, de nieuwe soort liefde die ik voel. Precies aan datgene waar Pasen voor staat: wedergeboorte. Mooier en liefdevoller dan ooit tevoren.

DELEN
Vorig artikelNatuurlijk Ouderschap… ook voor volwassen kinderen – DV 10 jaar lezersverhaal
Volgend artikelMoeder en kind in sync 1 – DV 10 jaar lezersverhaal
Marloes Bolmer
Mijn naam is Marloes Bolmer. Geboren in 1987, gelukkig getrouwd en sinds april 2017 mama van een dochtertje. We wonen in het zuiden van het land, in een klein dorpje met veel ruimte om ons heen. In 2015 studeerde ik af als gedragsdeskundige voor paarden. Het ouderschap is het mooiste wat me kon overkomen en daar wil ik dan ook graag alle tijd, liefde en aandacht aan schenken. Ik werk momenteel daarom maar erg weinig. Ook mijn man heeft die wens en daarom houden wij ons veel bezig met consuminderen. Op die manier hoeft hij maar 20 uur per week te werken en hebben we dus veel tijd voor ons gezin. Ik ben graag buiten, zorg met liefde voor onze twee paarden en onze hond en schrijf daarnaast graag over alles wat we meemaken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here