Het was gewoon bedoeld als een vriendelijke openingszin: “Wat ligt ze heerlijk te slapen!” Ik ben bij een ontmoetingsgroep voor ouders en ik ken de mensen nog niet zo goed. De moeder van deze 8 maanden oude baby vertelt me tevreden hoe makkelijk haar dochter in slaap valt. Overal. Ook ’s avonds.

Wauw! Dat is de fantasie van menig ouder. Dus ik vraag haar hoe ze dat voor elkaar had gekregen. “O, gewoon laten huilen. Na 3 nachten was het over.” Ik ben even stil. Ik heb online dramatische verhalen gelezen van ouders die onderaan de trap ook zaten te huilen terwijl ze hoorden hoe moeilijk hun kindje het alleen op de babykamer had, en het na diverse pogingen maar hebben opgegeven. En ik vraag me af wat een baby ervan leert als mama niet komt als ze hulp nodig heeft. Maar zoals deze moeder het vertelt, lijkt het reuze mee te vallen. 20160604 slapen

De volgende dag lees ik op nu.nl dat onderzoekers uit Australië hebben bewezen dat gecontroleerde slaaptraining, waarbij huilende baby’s steeds een paar minuten langer alleen gelaten worden, geen blijvende schade veroorzaakt. Ik begin te twijfelen. Moet ik het dan toch gaan proberen?

Voordat ik dat ga doen, wil ik eerst meer weten over het onderzoek. Tijdens mijn opleiding tot filosoof hebben we uitgebreid stilgestaan bij de grenzen aan wat de wetenschap daadwerkelijk kan bewijzen. Ik ben me bewust van de menselijke neiging om bewijs te zoeken bij de overtuiging die je al hebt. Die neiging heb ik zelf ook; ik zou het eerder geloven als bewezen wordt dat het goed is om bij je kindje te blijven als die huilt. Dat voelt nou eenmaal goed. Niet makkelijk, maar wel goed. Maar ja; als de Aarde écht bewezen niet plat is, ook al ziet ie er wel zo uit, tja, dan zul je je visie moeten bijstellen…

Lang leve Evolutionary Parenting! Op deze site wordt in begrijpelijk Engels de laatste stand van de wetenschap rondom ontwikkelingspsychologie besproken. En ook dit onderzoek dat zo kort en ongenuanceerd op Nu.nl stond, is doorgelicht. Ik ga er even voor zitten.

In het artikel op EP staat precies welke dingen zijn onderzocht (het stresshormoon cortisol overdag) en welke dingen misschien beter ook gemeten hadden kunnen worden. Zo blijkt maar 58% van de kinderen na het experiment veilig gehecht, maar het is niet bekend hoe het daarvoor was. Er worden vragen gesteld bij het verloop van het onderzoek, zoals: Waarom ontbreken gegevens van de helft van de deelnemers? EP vindt dat áls je al conclusies wilt trekken uit zo’n kleine groep onderzochte proefpersonen (43, verdeeld in 3 groepen), deze conclusies een zeer voorlopig karakter moeten hebben. Een uitgebreider onderzoek (en controle) is nodig.

Na lezing hiervan kan ik niet opgelucht ademhalen. Wat maken de massamedia ons wijs, terwijl het helemaal niet zo simpel is? En wat gaat dit nieuws betekenen voor de adviezen op consultatiebureaus? “Laat maar huilen, het is bewezen…” Ik kan er bij voorbaat al boos over worden.

Ik spit de halve site door, want nu wil ik meer wete20160604 huilenn. Tracey Cassels van EP vertelt over veel andere interessante onderzoeken naar slaaptraining en hechting. Een eerder gedaan onderzoek naar slaaptraining (W. Middlemiss et al.) toont aan dat tijdens de training de cortisol wel verhoogd is bij de baby’s, zelfs als ze niet meer huilen. En nog erger: bij de moeders is de cortisol na een paar dagen niet meer verhoogd, terwijl dat bij de baby’s nog wel het geval is. Dat betekent dat de moeder niet meer voelt wat de baby voelt (synchroniciteit), wat juist zo belangrijk is voor de binding.

Verder is bekend dat baby’s en dreumesen geen verhoogde cortisolniveaus hebben als ze huilen, zolang er maar een zorgzame ouder (of vervanger) voor hen is (M. Gunnar et al.). Dit heet hyporesponsiviteit.  Met dit natuurlijke mechanisme worden de hersenen beschermd tegen de kwalijke invloed van cortisol. Later gaat het kinderlichaam wel cortisol maken als reactie op stress. Het lijkt er dus op dat de natuur heeft bedoeld dat baby’s geen stijging van hun cortisolniveaus horen te krijgen in de periode dat hun hersenen zich zo snel ontwikkelen. Later zijn kinderen er wel aan toe om met stress en cortisol om te leren gaan.

Vanuit de natuur verwachten baby’s dat mama er voor hen is om hen te voeden en beschermen. En al leven we nu in moderne tijden, het is best mogelijk om diezelfde zorg te blijven geven. Hier in huis dus geen slaaptraining!

Daphne Dertien

http://evolutionaryparenting.com/controlled-crying-cortisol-and-attachment-a-critical-look/

en:

http://evolutionaryparenting.com/its-just-a-little-cortisol-why-rises-in-cortisol-matter-to-infant-development/

 

referenties op EP die ik aanhaal:

Middlemiss W, Granger DA, Goldberg WA, Nathans L.  Asynchrony of mother-infant hypothalamic-pituitary-adrenal axis activity following extinction of infant crying responses induced during the transition to sleep.  Early Human Development 2012; 88: 227-32.

Gunnar MR, Donzella B.  Social regulation of the cortisol levels in early human development.  Psychoneuroendocrinology 2002; 27: 199-220.

Gunnar M, Quevedo K.  The neurobiology of stress and development.  Annual Reviews of Psychology 2007; 58: 145-73.

Gunnar MR. Social regulation of stress in early childhood. In K. McCartney & D. Phillips (Eds.),Blackwell Handbook of Early Childhood Development (pp. 106-125). Malden: Blackwell Publishing, 2006.

Gunnar MR, Larson M, Hertsgaard L, Harris M, Brodersen L.  The stressfulness of separation among 9-month-old infants: effects of social context variables and infant temperament.  Child Development 1992; 63: 290-303.

 

3 REACTIES

  1. Vanuit de natuur verwachten baby’s dat mama ervoor hen is om hen te voeden en te beschermen. Maar na 4 maand moet deze mama weer aan het werk. Financieel is het geen optie om langer thuis te blijven. Op 3,5 maand ben ik samen met mijn zoontje het kinderdagverblijf een halve dag gaan verkennen. Dat was intens, al die nieuwe geluiden brachten hem snel aan het huilen. Maar ik was er gelukkig om hem te troosten, maar ook om hem in slaap te wiegen in mijn armen en hem te voeden. Want alsof hij het aanvoelt wil hij sinds zijn vaccinatie geen flesje afgekolfde melk meer aannemen. Mijn kinderarts heeft me de opdracht gegeven mijn borsten de komende dagen heel de dag door leeg te kolven en hem alleen nog het flesje aan te bieden. Maw ik moet mijn kindje honger laten lijden tot dat hij zich overgeeft aan het flesje. Mijn hart krimpt, kan dit echt niet anders. Morgen hebben we opnieuw een wendagje in de opvang. Hem laten wennen aan de opvang en de geluiden is één ding, maar het leren alleen in slaap vallen en stimuleren van aan de fles drinken dat is toch een stuk zwaarder. Man wat wordt er in onze maatschappij toch veel verwacht van een baby’tje van 4 maand :'(

    • Aah wat moeilijk, Peach! Hoe is het nu?
      Ukkepuk wil ook geen flesje nemen. Bij La Leche League hebben ze me geadviseerd haar dan met een Foley cupje te laten voeden bij de opvang. Dat werkt (een beetje. De borst is gewoon niet te vervangen). Misschien ook wat voor jullie?

      • Dag Daphne,

        Ik heb uiteindelijk toch besloten langer thuis te blijven en ondertussen neemt onze kleine vriend zijn flesje weer aan. Twee weken lang bood ik hem iedere ochtend een beetje afgekolfde melk in een flesje aan en maakten we er beetje een spelletje van. Als mijn zoontje met het speen in zijn mond begon te spelen moedigde ik hem met lieve woordjes aan: ‘Wat doe je dat goed lieverd, ga je mama nog eens tonen hoe het moet’ En op een ochtend stond hij op met grote honger en begon gewoon te drinken 🙂 🙂

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here