We laten ons zoontje S. nooit lang huilen. “Nergens voor nodig”, zegt papa J. Toen S. een paar weken oud was en wat meer van zich begon te laten horen hebben we het even geprobeerd, dat ‘zichzelf in slaap laten huilen’ zoals baby’s dat schijnbaar kunnen. Maar in plaats van minder, ging S. alleen maar meer en harder huilen, en al na een paar dagen was bij ons de maat vol: hier konden wij gewoon niet tegen.
Later heb ik geleerd dat wij daarmee vallen onder de categorie ‘responsieve ouders’, oftewel van die ouders die reageren op elke kik van hun spruit. Als het gaat over het belang van responsiviteit – vaak wanneer ouders hun responsieve gedrag moeten verdedigen tegenover derden – dan kom je al snel bij de neurowetenschappen uit. Wetenschappelijke studies hebben immers aangetoond dat hersentjes van ratjes zich anders ontwikkelen als ze vroeg in hun leven worden blootgesteld aan flinke stress; de samenstelling en de verbindingen veranderden. Maar, wordt er dan vaak gezegd, wat betekent dat nu precies voor mensen? In hoeverre is die stress nu echt vergelijkbaar met die van baby’s die regelmatig mogen/moeten ‘uithuilen’?


En die vragen zijn terecht, want het is wat voorbarig om resultaten uit zulke laboratoriumstudies, in ratjes die qua gedrag en ontwikkeling ver afstaan van mensen, zomaar door te trekken. En inderdaad zijn bekende negatieve effecten van stress vroeg in het leven (waaronder gedrags- en emotiestoornissen, ADHD, groeiachterstand) vaak het gevolg van vrij extreme omstandigheden zoals drugs- of alcoholmisbruik tijdens en na de zwangerschap, verwaarlozing of mishandeling.

Op een recent congres zag ik echter enkele studies die nu eens niet naar zulke extreme vormen van vroege stress keken, maar naar mildere, meer alledaagse vormen waar we ons allemaal wel iets bij kunnen voorstellen. Brittany Howell en collega’s vonden bij Makaak-babyaapjes van sneller geïrriteerde en minder als veilige uitvalsbasis beschikbare moeders verminderde verbindingen in de mediale prefrontale hersenen, een gebied dat bij mensen betrokken is bij de regulatie van emoties. Maargoed, dat zijn aapjes – geen mensenbaby’s. Er werd echter door Alice Graham en collega’s ook naar mensenbaby’s gekeken. Het is bekend dat ouders in de periode na de geboorte van hun eerste kind vaak meer ruzie gaan maken: door onzekerheid, stress, slaapgebrek… Aan een groep jonge ouders werd gevraagd hoeveel ruzie ze hadden gemaakt in de maanden vlak na de geboorte van hun kindje. Terwijl de kindjes vervolgens in een MRI-scanner lagen te slapen kregen ze geluiden van ruziëende stemmen te horen, en werden de reacties van hun hersenen vastgelegd. Bij kindjes van ouders die meer ruzie maakten reageerden de gebieden die emoties verwerken veel heftiger.

Natuurlijk zijn dit maar enkele voorbeelden, maar ze laten zien dat inderdaad ook milde, alledaagse stressfactoren zoals DSC_0831afwijzing, gebrek aan responsiviteit, en regelmatig ruziënde ouders negatieve effecten kunnen hebben. Toch goed om te weten. Laten huilen voelde – en voelt – voor ons gewoon verkeerd, en eerlijk is eerlijk: welk dier negeert doelbewust de noodkreten van haar jong? Dat is eigenlijk nog het beste argument.

Nina (gastblogger)

Lees hier het artikel van Graham.

Dit artikel is eerder geplaatst. We plaatsen het opnieuw als reactie op een vorige week verschenen artikel in de landelijke media. Hierin stond centraal dat laten huilen niet schadelijk is. Wij willen hiermee een tegengeluid laten horen.

DELEN
Vorig artikelFit
Volgend artikelLaten huilen: Om te huilen
Nina Bien
Ik ben Nina, moeder van een peuterzoon. Ik ben biologisch psycholoog, gepromoveerd in de cognitieve neurowetenschappen. Ik werk als universitair onderzoeker en docent, en ik ben paardencoach in opleiding. Mijn blogs gaan over de dagelijkse praktijk van het ouderschap, gelinkt aan psychologie en neurowetenschappen.

2 REACTIES

  1. Ik ben het hier heel erg mee eens! Huilen voelt verkeerd en is in bijna alle gevallen schadelijk. Of in ieder geval: niet troosten bij huilen. Het huilen op zich zal wel niet echt schadelijk zijn.

  2. Hier heeft onze dochter 10 minuutjes huilen echt nodig om in slaap te komen. Als we naar haar toe gaan, gaat ze alleen maar harder huilen en wil zich niet laten troosten. Ik denk dus echt dat het per kind verschillend is en denk niet dat het voor haar schadelijk is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here