Onze tweede zoon is geboren! Inmiddels is hij drie weken oud en nu beide zoons slapen heb ik even rust om er wat over te schrijven. Er zijn meer dan genoeg gedachten en gevoelens om te beschrijven, maar de hectiek met twee kleintjes en aan het nieuwe leventje moeten wennen maakt dat de dagen snel voorbij vliegen.

Natuurlijk ouderschap mocht ik in de loop van de tijd bij mijn oudste ontdekken maar bij deze tweede baby wist ik vanaf dag 1 precies hoe ik het wilde: thuis bevallen, daarna voeden op verzoek, veel lichaamscontact en samen slapen.
Totdat zoonlief in het ziekenhuis moest worden geboren, het mannetje te klein bleek bij zijn geboorte en we dagen in het ziekenhuis moesten blijven en streden voor z’n groei. Mama aan de kolf maar flesvoeding werd gestart en aangeraden. Mama wilde het kleintje vasthouden maar vanwege z’n lage gewicht en temperatuur lag hij in een wiegje. Mama wilde het baby’tje aanleggen maar zijn lijf was amper sterk genoeg voor een flesje dus moest de kolf de klus starten en maakte de sonde de voeding af.
Voor mij een heftige paar dagen want mijn 20161019instinct moest ik negeren en ik twijfelde toen we thuis waren of ik moest reageren vanuit de ziekenhuisstrategie of vanuit m’n moedergevoel. Op de klok en kindje in bed of op verzoek en schatje in m’n armen.
Een paar weekjes later is de balans er al wat meer en durf ik meer te vertrouwen op de natuurlijke manier. Onze zoon wordt langzaamaan sterker maar mama ook. Want ook met een andere start dan verwacht, is liefde het beste wat je kunt geven aan je kindje. Dus knuffelen we extra en leg ik hem een paar keer vaker aan voor al die keren in de eerste dagen dat ik hem liet liggen omdat hij nog niet sterk genoeg was om bij mama te drinken. Lief zoontje, vanaf nu volg ik jouw verzoek en leid ik jou op mijn gevoel.

Deborah

2 REACTIES

  1. Waarom moest hij vanwege zijn temperatuur in een wiegje blijven? Als hij tegen zijn moeder aan ligt, met nog een lekkere warme deken erover, blijft hij toch juist perfect op temperatuur?

  2. Herkenbaar. Durf los te laten. Mijn voornemens van thuis bevallen, borstvoeden en veel lichaamscontact kon ik door een veel te licht en vroeg geboren mannetje ook niet waarmaken. Uiteindelijk vond ik mijn kracht juist in borstvoeding weigeren maar wel kolven omdat ik het belangrijk vond om te zien hoeveel dit veel te lichte mannetje binnenkreeg: een mannetje dat veel te weinig kracht had om zelf lang te drinken uit de borst en dus in slaap viel terwijl hij zijn voeding zo hard nodig had. En ook: geen bezoek: veel laten slapen, zoveel mogelijk met rust laten en hem de kracht en tijd te geven om aan te sterken. Na twee weken was hij krachtig genoeg om wat langer wakker te zijn en meer geknuffeld te worden. En nu, inmiddels 3 jaar later is het een zeer aanhankelijk, lief, bijzonder, origineel en nog steeds klein jongetje. Ik putte gek genoeg juist kracht uit het feit dat ik in staat was om mijn eigen ideeën tijdelijk aan te passen en mezelf daar niet voor veroordeelde. Hoop dat het jou ook lukt!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here