De deurbel gaat en ik doe de deur open voor kleuterzoon. Sinds kort kan hij bij de deurbel, en trots dat hij daarop is! Hij was spelen met zijn buurjongen. “Hey, ben je daar weer? Kom je weer naar binnen?” vraag ik. Hij wurmt zich langs me heen richting de wc. “Ik heb een natte broek”, antwoordt hij.
Ik reageer lichtelijk gefrustreerd. Het komt vaker voor dat hij te druk is met spelen en daardoor een ongelukje heeft. “Hoe komt dat nou? Kun je niet iets eerder naar de wc gaan? Moet je nog meer plassen? Ga maar even op de wc zitten. Doe de boel maar uit, ik haal droge kleren voor je op.” Als ik even later met droge onderbroek, broek en sokken weer beneden kom, staat hij in zijn onderbroek in de gang. “Doe je onderbroek ook maar uit” zeg ik. “Waarom? Die is droog hoor” antwoordt hij.

Ik ben even stil. Ik snap het niet en vraag om opheldering. Want hoe kan zijn onderbroek nu droog zijn? In m’n hoofd beginnen zich al scenario’s te vormen waarbij hij stiekem in de bosjes staat te plassen en wel over zijn broek maar niet over zijn onderbroek plast. Nee, dat kan toch niet? Zoonlief blijft stil en wiebelt een beetje heen en weer. De frustratie die ik had verdwijnt en mijn verwondering komt tevoorschijn. Hoe krijgt hij dit voor elkaar?

Ik weet ook dat gefrustreerd reageren niet helpt. Mijn zoontje klapt dan dicht en zegt niks meer. Dus ik wacht nog even en vraag nog een keer, maar nu oprecht geïnteresseerd, hoe het toch kan dat zijn onderbroek nog droog is?

En dan komt het antwoord: “We he20160408 1bben heel hard in de plassen gestampt mama”. Van binnen moet ik heel hard lachen. “Waarom heb je dat niet gelijk gezegd? Ik dacht dat je in je broek geplast had! Dacht je dat ik boos zou worden?” Hij knikt. “Nee joh, om plassen stampen word ik toch niet boos, dat is hartstikke leuk! Het is misschien alleen niet zo heel slim om dat zonder laarzen te doen.” Er verschijnt weer een lach op zijn gezicht. We doen gauw de droge broek en sokken aan, en nu ook zijn laarzen. Dan vertrekt hij weer door de voordeur, om bij zijn buurjongen binnen te gaan spelen. “Als je toch nog in de plassen gaat stampen, kom dan je regenbroek even halen!” roep ik er nog achteraan.

Glimlachend blijf ik achter. Ik besef me dat ik niet te snel conclusies moet trekken en soms even iets minder snel moet reageren.

Corine

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here