Samen slapen is geweldig. Als ik naar bed ga brengt manlief me een van opwinding en geluk trappelende baby: ze kijkt me voluit lachend aan in anticipatie op onze hereniging. Als ze zowat in me kruipt en vol overgave begint te drinken zou ik zélf wel willen trappelen en dansen van puur geluk. Zo moet het zijn. Ik dichtbij haar en zij bij mij. Ik aai de zacht bespekte benen terwijl ze in slaap valt, kus haar hoofdje, zij pakt mijn vinger.

Zo tegen elkaar aanknuffelend slapen we. Gedurende de nacht kruipt dochterlief af en toe zoekend naar boven, een teken dat ze een slokje wil. We draaien om, ik schuif haar terug onder de dekens zodat ze aan de andere borst kan drinken. Om en om draaien we, de tijd gaat aan ons voorbij. Soms krabbelen haar nageltjes in mijn elleboog, knettert er een luide scheet uit het kleine meisje. Ik gniffel en schuif wat dichter tegen haar aan. Ze legt haar handje op mijn wang.

Dan komt het moment dat ze wil drinken en kletsen tegelijk. Dan weet ik: het is ochtend. Er komt weer een dag waarin grote broer haar tilt, grote zus tegen haar zingt en haar aan het lachen maakt. Een dag dat ik haar voed, dat oma haar stralend van me overneemt en opa laat horen hoe verrassend hoog zijn stem kan zijn. Een dag dat papa haar op schoot heeft, verschoont, kust en knuffelt. Of dat beeblief moppert dat ze het alleen met mij moet doen. Maar nog even niet, de nacht mag nog even duren. Ik voed haar, koester haar, soms slapen we nog eventjes verder met dank aan een slokje mamamelk. Zij dichtbij mij, ik dichtbij haar. Zo moet het zijn, zo is het goed.

Deze blog verscheen eerder op www.blikborstvoeding.wordpress.com

Linda

DELEN
Vorig artikelRecht van spreken
Volgend artikelPaderborn
Linda Rikkers
Linda Rikkers is moeder van drie kinderen. Zij werkte tot voor kort als Creatief Therapeut Beeldend en Activiteitenbegeleider in de GGZ, en is redacteur voor BOVA-magazine en schrijver.