Voldaan laat je los. Ik pak je op en leg je tegen me aan. Je hoofdje op mijn schouder, je lijfje volgt de vorm van mijn lijf. Je oogjes alweer gesloten, heerlijk tevreden in dromenland. Iets anders bestaat voor jou nog niet.
Hier in het donker stappen wij samen even uit de maalstroom van alledag.

Ik snuffel aan je haartjes, geef je heel zac20160701 1ht een kusje op je bolle wang. Je
ruikt nog naar je papa, die je vandaag telkens als je wilde slapen op zijn lijf
droeg. Zodat je je heerlijk geborgen voelde, net als nu.
Ik probeer me in te prenten hoe we hier samen zitten, in het stille donker. Hoe
het voelt, hoe het precíes voelt, jouw zachte lijfje in mijn armen. Kon ik dit
gevoel maar opslaan en bewaren, om het later weer op te roepen en af te spelen.
De tijd gaat zo snel, jij gaat zo snel.

Ik vecht tegen het gevoel dat deze bijzondere periode me ontglipt, slik mijn
weemoed weg, neem me voor intens te genieten van deze momenten. Als ik met mijn
ogen knipper ben je dadelijk een lange20160701 3 slungel, net als je broer. Ik probeer
krampachtig herinneringen te maken voor ‘later’, maar het gebeurt nu, hier.

Natuurlijk zou ik niet willen dat je stil bleef staan. Dat je voor altijd zo’n
onhandige baby bleef. Maar lief, lief kindje van me, moet het zo snel?

20160701 2

Nina

DELEN
Vorig artikelLiever meer ongelukjes dan meer strijd
Volgend artikelGek doen
Nina Bien
Ik ben Nina, moeder van een peuterzoon. Ik ben biologisch psycholoog, gepromoveerd in de cognitieve neurowetenschappen. Ik werk als universitair onderzoeker en docent, en ik ben paardencoach in opleiding. Mijn blogs gaan over de dagelijkse praktijk van het ouderschap, gelinkt aan psychologie en neurowetenschappen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here