7.00 uur. De wekker gaat. Ik sta op, drink een groot glas water en trek makkelijke kleding aan. Het is nog wat schemerig buiten, heerlijk. Ik loop naar boven, waar mijn yogamat en meditatiekussen op me wachten. Ik neem 45 minuten de tijd voor een heerlijke yoga sessie. Ik voel bij iedere oefening mijn lichaam wakkerder worden. Het stroomt.
Na de sessie besluit ik met een fijne meditatie van ongeveer een kwartier.
Iets na 8.00 uur loop ik weer naar beneden. Neem een douche… Ik doe wat haver in een pannetje. Kaneel, fruit, zaden en noten en hmmm, mijn ontbijt staat klaar… Welkom nieuwe dag!!

Ok, tot dusver mijn leven VOOR ik mama werd. Zo begon ik nagenoeg elke dag, heerlijk. Tijd voor mezelf in de ochtend en de hele dag een fris gevoel in mijn hoofd.

Mijn yogamat vangt momenteel stof en ook mijn meditatiekussen lijkt gebukt te gaan onder verlatingsangst. Kortom, ik kom er gewoon niet meer aan toe. Mijn dochtertje is nu ruim 6 maanden en mijn leven heeft een totaal ander ritme aangenomen. Dat dit zo enorm was, kon ik van tevoren niet bedenken. De afgelopen maanden heb ik als enorm intens ervaren. In plaats van mijn eigen ritme te volgen, volg ik sinds de geboorte van Elin haar ritme. Luiers (in ons geval wasbaar, dus ook nog luierwas), voedingen, slaapmomenten (lang leve de draagdoek), spelen. Ik geniet ervan, baal ervan, vind het makkelijk, vind het heftig, het hele kleurenpalet. En eerlijk is eerlijk, ik mis mijn ochtendritueel…
Even de tijd voor mezelf maken, om te zakken, de noodzaak om weer even in het moment te zijn en rust en verbinding te voelen, ik werd er zelf altijd gewoon een relaxter en leuker mens van..

“Ok, dus hoe dit te integreren?” Die vraag spookte al langer door mijn hoofd. Er is namelijk diep in mij iets dat niet gelooft dat dit gescheiden moet zijn. Dat ik mijn rust, mijn Mindful zijn niet op de yogamat en het meditatiekussen vind. En wat was mijn doel van yoga en meditatie ook alweer? In het NU zijn, alles wat er is er laten zijn. Zoiets.

Dus oefen ik. Nee, ik oefen niet, ik pas toe. Ik pas bewuste vertraging toe. Ik zak, voel mijn lichaam, ga naar binnen. Bewuste aandacht in het moment.
Eerst als oefening tijdens de borstvoeding, omdat ik dan toch rustig zat of lag. Daarna bij het vouwen van de luierwas. Bij het verschonen van een luier. Het wassen, het aankleden van Elin. Als ik haar een stukje banaan geef, maar ook als ik zelf eet, naar het toilet ga, me douche.

Bewust er Zijn, bij wat ik doe, dat is mijn intentie.

En ja, ook dat vergeet ik een groot aantal keren van de dag, en gaat mijn geest er met allerlei gedachten vandoor. Maar dat is niet erg. Ik kom elke keer weer terug. Terug naar het NU…

Daniëlle

1 REACTIE

  1. Haha, toen ik de eerste regels las, dacht ik: wat is dit voor supermoeder? Maar gelukkig, ook jij probeert mindfull zijn te vinden in het normale leven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here