Ik schrijf dit met een slapende dreumes op mijn buik. Ze is net vertrokken naar dromenland en ligt dwars over mijn volle maag van bloemkool en slavink. Het slaapliedje is net afgelopen en ze zucht diep van tevredenheid. Dit is nu het moment om op te staan en te vertrekken, maar in plaats daarvan staar ik in het donker naar de schimmen van mijn favoriete schilderij tegenover mij. Het is een kleurrijk onderwaterspektakel vol wilde vormen en abstracte vissen, krabben en schelpen. Het is een mengeling van primaire kleuren als blauw, rood en geel, waarbij de schilder gebruikt maakte van acryl verf, graffiti, dikke gouden strepen en glitters. Ik hou ervan.

Vele uren hebben mijn ogen er al opzitten, starende naar die 140cm lange waterwereld. De bonte kleuren en aparte vormen hebben mijn brein al van menige inzinking of in-slaap-vallen-tijdens-het-voeden-itis bespaard. Om drie uur ’s nachts doodmoe borstvoeding geven en staren naar een lege muur, onder het licht van de irritant geplaatste straatverlichting, lijkt mij dan ook een deprimerende gebeurtenis.

In ieder geval, ik lig hier nu onderop een dreumes, denkend dat ik te slaperig ben om op te staan en naar beneden te gaan. Ik lig eigenlijk wel lekker… Al wil ik graag het raam wat verder open en mijn al aangetrokken pyjamabroek voelt wel erg warm aan onder de dekens… De droger is ook klaar, hoor ik aan z’n miepende gepiep en ei…gen..lijk moet ik ook nog best wel plassen.

Maar, zucht, dan moet ik eerst die dreumes verplaatsen waarbij een lichte swiep naar links komt kijken, met de mogelijkheid dat ze wakker zou worden, en oh, dat wil ik echt niet hebben, want ik lig erg lekker zo. En ik ben wel even blij dat mijn borsten gewoon ingepakt zitten nu, want eerlijk; het is soms best afzien als de noorderwind op je raam staat en het vriest vijf graden. Het liefst kruip ik dan stevig onder mijn wolletje, in plaats van het vrijgooien van de memmen boven de dekens, in de kou, als een soort mamma muskusos uit Alaska.

Mevrouw dreumes zuchtte even diep en vervolgde haar weg in dromenland. Wat ik ook maar ga doen, denk ik. Okay, het is nog vroeg, bijna 20:00 uur, maar waarom niet? Ik staar waarschijnlijk nog een half uurtje naar mijn onderwater landschap, waarna ik om 23:00 hoogstwaarschijnlijk een kreunend “mamma” te horen krijgt, waarbij ze naar de borst rolt, opvolgende hetzelfde scenario rond 3:00. Rond 7:00 hoor ik haar vragen: “click click?”, wat een lamp aandoen betekent, en dan begint onze dag, met wederom de borst. De nachten waarin ze doorsliep lijken momenteel weg ver en meer een droom dan ooit een werkelijkheid. Ik zal de dag prijzen als wij weer eens zouden doorslapen.

Maar ik zeur niet, het hoort erbij en ooit zal ik terugdenken en deze tijd missen; zo ’s avonds onder een tien kilo wegende dreumes liggen die heen en weer deint op je buik, in alle stilte en vree starend naar mijn favoriete schilderij, gekocht omdat de kleuren en gekkigheid in staat zijn om mij elke keer weer te laten glimlachen. Mijn enige materiële voorwerp waar ik zwaar aan gehecht ben. We hebben uuuuren samen doorgebracht.

Ja, ik blijf liggen, met mijn dreumesje zachtjes snurkend op mij. Buiten vriest het en binnen hebben wij het goed en zijn we gelukkig, veilig en gezond. Het kan erger… Okay, een lege blaas erbij zou het tafereel perfect maken, maar ja, moederschap…

Kirsten Grinwis

DELEN
Vorig artikelZiek, zieker, zieligst…
Volgend artikelVrijheid
Kirsten Grinwis-Kreukniet
Ik ben Kirsten Grinwis, getrouwd en mamma van een bijna peuterdame. Ik ben thuismoeder na zeven jaar in de thuiszorg te hebben gewerkt, waarnaast ik parttime een praktijk runde als voedingsdeskundige. Nu blijf ik thuis bij de kleine meid, samen met twee oude luie katten, prachtig wonende aan de kust. Ik co-slaap, ben een 'langvoeder' en draag de kleine zestien slagen in de rondte tot ze de wereld wil ontdekken op beide voeten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here