“Mama, mogen Pieten door rood rijden?”
“Nee, natuurlijk niet.”
“Maar in Spanje zijn toch geen politieagenten?”
“Ja hoor, die heb je daar ook wel.”
“Echt niet!”
“Eh… ja hoor.”
“Niet!!”
Uiteindelijk kwam ik erachter dat er in de beleving van mijn kleuter alleen maar Pieten in Spanje wonen. En Sinterklaas natuurlijk. Daarom zijn er geen politieagenten. Gelukkig zijn ze allemaal weer op de boot gestapt en vertrokken. Tijd voor het volgende festijn: kerst. En dan nog oud en nieuw. We tellen alvast af.

Dit is het eerste jaar dat we de drukke dagen rondom Sinterklaas en kerst meemaken met een kleuter op school. Ik was benieuwd hoe hij hiermee om zou gaan. Op school doet hij heel veel nieuwe indrukken op. In eerste instantie leek hij er niet zo’n last van te hebben. Hij volgde het gebeuren met interesse, maar het leek hem niet heel veel te doen. Maar met het verstrijken van de dagen en weken verscheen toch de moeheid. Hij raakte prikkelbaar, was snel verdrietig of boos om kleine dingen. Toen hij ’s nachts een keer eventjes bij ons in bed lag omdat zijn bed na een ongelukje verschoond moest worden en half slapend “zachtjes gaan de paardevoetjes” begon te zingen, wist ik het zeker. Hij heeft heel wat te verwerken ’s nachts.

En ik besefte iets wat me de laatste tijd wel vaker te binnenschiet. Het gaat over het volgen van de behoeften van je kind. Als je kind nog een baby is, is dat volgen iets heel vanzelfsprekends, want een baby laat zich niet zo gemakkelijk in een structuur dwingen. Dus je past je aan aan het ritme van je baby en kijkt steeds wat het is dat je kindje nodig heeft. Nabijheid? Drinken? Slapen? Een schone luier?
Maar als je kind groter wordt, blijft dat volgen ook zo ontzettend belangrijk. In eerste instantie dacht ik dat hij gewoon meer slaap nodig had. Maar uitslapen lukt hem nog niet. Zijn biologische wekker gaat om half 7 af. Wat eerder naar bed lukt soms nog wel, maar wat hij echt nodig blijkt te hebben is het gewone. Het gewoon een tijd ongestoord spelen met z’n treinbaan, lekker lang voorgelezen worden uit een mooi boek, een tijdlang gewoon kleuren met z’n nieuwe stiften aan tafel.

En terwijl ik me tijdens het lezen van de lokale krantjes verbaas over de hoeveelheid activiteiten die er wordt aangekondigd, en vooral bedenk wat we allemaal níet gaan doen, zet zoonlief de knijper op de bijna lege advents-aftelkalender alvast een dag verder.
“Ik doe hem vast naar morgen hoor mama, dan kunnen we dat morgen niet vergeten!”
Even stilstaan, uitrusten en tijd nemen voor elkaar en voor alle gewone dingen. Niet alleen fijn voor mijn vermoeide kleuter, maar stiekem ook voor mezelf. Het leven gaat al snel genoeg en als we niet opletten worden we geleefd door alles wat de samenleving om ons heen op poten zet. Ik pas mijn ritme aan en doe lekker gewoon niks bijzonders.

Corine

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here