Ik werd wakker op mijn nachtkastje… Ik werd wakker op mijn nachtkastje, terwijl mijn bovenlichaam zich boorde in het Jip & Janneke voorleesboek. Dat mijn naastgelegen bril het eeuwige gewiebel van mij heeft overleefd, is op z’n zacht gezegd, een klein wonder.

Waarom ik wakker werd als een orka op het droge, komt omdat wij co-slapen. En co-slapen klinkt theoretisch geweldig en oh zo fijn, wat ook vaak zo is. Maar op sommige dagen, en nachten, verlang je nergens zo graag naar als meer dan 30cm bed, helemaal voor jezelf! Dat daar wat meer dekens bijkomen, die je schouders bedekken, daar durf ik nog niet over te dromen.

Mijn kind kan zich ook niet normaal omrollen, als een normaal mens. Nee, zij rolt zich omver als een jeu de boule bal. Anders dan de gemiddelde mens die zich beschaafd en netjes omrolt, rol zij alsof zij een klok van metaal is, die ’s nachts iedereen op de hoogte wilt houden van de tijd op dat moment: Ze begint bij zes uur: Hoofd op 12, voetjes op 6. Even later rolt zij naar 10 over 8, waarna zij zich even later werpt naar 15:15, waarbij de kans op een voet in het gezicht aannemelijk is. En ze eindigt dan wederom op 12 uur, zij het ondersteboven, wat ik niet kan toelaten, want een ondersteboven peuter in bed is vragen om problemen.

Mijn peuter is bijna twee en rolt nog steeds elke nacht door ons bed, wat wij prima vinden. Eerlijk gezegd; het is makkelijk en we slapen, over het algemeen, als zonnetjes. Co-slapen is bij ons ontstaan door deels antropologische interesse, deels moeheid, deels onzekerheid en ‘urghhh-heid’. Deze ‘urghh’ betekent: “Ah,what the hell, waarom niet. Het is lekker makkelijk, ook qua voeden, en we zien wel wat we doen als ze ouder wordt.”

Ik heb 50% van de tijd zware paniek en ontkenning hierover, en de andere 50% van de tijd denk ik dat het wel losloopt en het zich vanzelf vormt. Terwijl ik dit schrijf, neemt de lichtelijke paniek weer over, want oh help als dit niet gebeurt.

We bespraken vorige maand het afbouwen van borstvoeding en daarna langzaam de transitie naar haar eigen bed. Hele avonden vullen we soms met ideeën hierover. Maar er kwam even iets anders op ons pad: we gaan sneller verhuizen dan verwacht. (Ons huis is verkocht, en we hebben ons droomhuis gekocht, allemaal binnen 2 uur tijd!) Geweldig nieuws, maar nu kwam er een groot ‘Oh oh-gevoel’ naar boven: “We kunnen in deze komende hectische tijd niet plotsklaps dingen veranderen als borstvoeding stoppen (verminderen, okay) of haar opeens in een totaal nieuw huis, in een onbekende kamer stoppen om alleen te slapen.” “Nee, dat is onverantwoord en een beetje zielig.” Dus, we co-slapen nog even lekker door!

Co-slapen is soms een drama en slecht voor je ledematen in verband met rollende peuters, maar het…is…zo…makkelijk… Want ze slaapt zo goed! Dus, ik ben stiekem opgelucht en blij dat we lekker de komende maanden nog samen tukken, of dat nou in bed is of op een koud nachtkastje met een groot boek in m’n rug.

Kirsten

DELEN
Vorig artikelVrijheid
Volgend artikelLente met een toet vol modder
Kirsten Grinwis-Kreukniet
Ik ben Kirsten Grinwis, getrouwd en mamma van een bijna peuterdame. Ik ben thuismoeder na zeven jaar in de thuiszorg te hebben gewerkt, waarnaast ik parttime een praktijk runde als voedingsdeskundige. Nu blijf ik thuis bij de kleine meid, samen met twee oude luie katten, prachtig wonende aan de kust. Ik co-slaap, ben een 'langvoeder' en draag de kleine zestien slagen in de rondte tot ze de wereld wil ontdekken op beide voeten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here