Haar baby was ongeveer net zo oud als de mijne. We deden boodschappen in een kleine biowinkel. Ze gaf borstvoeding, net als ik. Dat zag ik aan de pads die op de kinderwagen lagen. Haar baby huilde, en ik zag de vertwijfeling in haar ogen.

Ik wilde haar zeggen: ‘pak je kleintje maar op, geef de borst! Ik weet het, het is onwennig zo’n hummel van een paar weken. Die dan te pas en te onpas overal drinken wil. Luister naar haar, niet naar je twijfels en mogelijk negatief commentaar van de buitenwereld!’ Ik glimlachte, maar ze had het te druk. Ik had inmiddels al mijn spullen verzameld en wilde gaan afrekenen. De man achter de kassa vroeg me iets, maar het kwam niet binnen. Zie, die andere baby, net zo oud als de mijne, ze huilde. Ze huilde erg en ik wilde haar liefst oppakken, de borst geven, troosten; het huilen leek zo op het huilen van mijn baby dat mijn lijf dacht dat míjn baby huilde. Mijn melk schoot toe en mijn lijf ging in alarmfase oranje, al lag mijn hummel te slapen tegen me aan.

We hebben een cultuur van afstand. Een Kroatische vriendin van me was geschokt toen ze opmerkte hoe weinig Nederlandse vrienden elkaar aanraken. Zelfs baby’s durven Laura 1e wkn 206we niet goed op te pakken, ik weet het nog zo goed van mijn oudste. Moet je direct reageren? Eerst even een rondje wandelen? Daar vallen baby’s van in slaap, toch? Zal ik voeden? Kan dat hier? Ik zou niet eens weten waar ik kan zitten, durf ik dat te vragen? Hebben mensen geen last van mij, van mijn huilende baby? Pieker pieker pieker. In plaats van oppakken, en dan verder zien.

Ik wist niet goed wat te zeggen tegen de medemoeder in de winkel. Pieker pieker pieker. Vindt ze het niet vervelend als ik me ermee bemoei? Zal ze het niet als kritiek voelen? Kiest ze er bewust voor om haar baby in de wagen te laten en wie ben ik dan om er iets van te zeggen? Ik ben een vat vol hormonen, alarmcode oranje, met toeschietende melk, en ik weet het niet. Ineens dringt tot me door dat de man achter de kassa iets aan me vraagt. “Sorry, ik was afgeleid doordat de baby huilt”.

O. Van alles wat ik had kunnen zeggen floept dat er uit. De moeder neemt de kar mee naar buiten en gaat de stoep op en neer wandelen.

Lieve medemoeder: sorry. Ik had je willen helpen, niet schuldig willen laten voelen over je huilende baby. Ik had je mijn autostoel kunnen aanbieden om even te voeden. Ik had iets meelevends kunnen zeggen, een vraag stellen. Ik deed het niet.

Linda Rikkers

DELEN
Vorig artikelCommentaar
Volgend artikelJillian
Linda Rikkers
Linda Rikkers is moeder van drie kinderen. Zij werkte tot voor kort als Creatief Therapeut Beeldend en Activiteitenbegeleider in de GGZ, en is redacteur voor BOVA-magazine en schrijver.

3 REACTIES

  1. Zó herkenbaar! Maar ik doe het inmiddels wel, mijn auto aanbieden om de baby in te voeden, als ze dat wil. Slaat de moeder het af, prima, haar keuze. Maar als ze het aanbod aanneemt, heb ik toch een fijner gevoel bij de situatie.

  2. Volgens mij is een moeder van een huilende baby het meest gebaat bij begrip of gewoon benoemen wat er gebeurt. ‘lastig (of moeilijk of…) he, als je baby huilt’. Je merkt dan snel genoeg of je een ingang hebt bij die moeder, en of ze wel of niet jouw hulp of advies wil. Ongevraagd advies geven valt vaak in slechte aarde. Maar als iemand wel jouw advies of hulp wel wil, vaak des te dankbaarder 🙂

  3. Wat liefdevol dat jullie hier over nadenken. Baby’s hebben het niet gemakkelijk en mama’s van huilende baby’s ook niet, dus die kunnen wel wat begrip gebruiken. Heb een soortgelijke ervaring, maar dan van de andere kant. Mijn baby huilde altijd. Toen het een dagje wat beter ging en ik dacht een paar broodnodige boodschappen te kunnen doen ging het bij het stil staan bij het afrekenen toch weer mis: het krijsen van mijn baby klonk door de hele supermarkt. Een wildvreemde vrouw liet haar boodschappen staan en kwam uit de rij. Kordaat pakte ze al mijn boodschappen in onder in de kinderwagen waar mijn peuter in zat. ‘Dan kun je lekker rechtop blijven staan met de draagzak’ zei ze tegen mij, ‘en dan kun jij lekker snel weer naar buiten’ zei ze tegen de baby. Ze aaide mijn peuter nog over zijn bol, zocht haar eigen boodschappen weer op en ging terug achter in de rij staan. Ik kan niet onder woorden brengen hoeveel dat voor mij betekende op dat moment. Ben nog steeds ontroerd als ik aan deze moeder(?) denk en ze inspireert me ook om zelf een helpende hand uit te steken naar ‘vreemde’ moeders die ik tegen kom.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here