Zoonlief lustte er wel pap van, zijn mamamelk. Vanaf dag 1 lag hij het liefst de hele dag aan het infuus bij mama. Het was zijn rustpunt. Daar was alles goed. Maar voordat ik daaraan toegaf, had ik nog een hele weg te bewandelen. En die ging niet altijd over rozen…

Het was in de kraamweek. Ik hoor het iedereen nog zo zeggen. Hij geeft het vanzelf aan. Om de zoveel uur, toch? Ik luisterde en keek naar mijn baby. Smakken, vuistje in de mond , kraaien en uiteindelijk huilen. Ja, dat deed hij allemaal. Dit gaat me wel lukken, dacht ik.

Wegen, meten, bekijken en vergelijken. Hij doet het fantastisch, zeiden ze! Uhm…fijn, maar zo voelt het niet. Hij huilt zo vaak tussen de voedingen door, trekt zich veel samen en slapen doet hij nauwelijks. Wij ook niet trouwens. Zijn het darmproblemen? Is het reflux? Is het de keizersnede? Is het de geborgenheid? Heeft hij pijn? Stuk voor stuk sloten we het uit.

Hij moet nog in het ritme komen, zeiden ze. En dus hielpen we hem daarmee. Een warme douche, muziekje, autorijden, bij papa leggen, in de kinderwagenbak in zijn bedje, inbakeren, bedje verplaatsen, wakker in bed leggen, huisreiniging, stenen, wiegen, structuur inbouwen, rechtop slapen, osteopathie en zelfs…laten huilen… Mijn hart brak. De (twee)strijd, het was zó vermoeiend. Het werkte niet, ik kon het ook niet meer.

IMG_2814

Waarom ging bij ons alles anders? Lag het aan mij? Deden wij het niet goed? We wilden ons kind niet verwennen, verpesten of tekort doen. Maar toch knaagde het. Hij wilde niet alleen zijn. Hij kon niet loslaten, maar kon ik dat eigenlijk wel? Had ik het vertrouwen om mijn gevoel en mijn kind te volgen?

Hij geeft het wel aan, zeiden ze. Terugdenkend aan dat advies kon ik maar aan één ding denken. Had hij dan eeuwig honger? Ja, hij had eeuwig honger! Mamahonger. En ja, hij gaf het ook aan. Hij schreeuwde het zelfs uit. Ik wil mijn mama. Help mij mijn rust te vinden!

Ik besloot het anders te doen. Volledig te vertrouwen op de natuur. Mijn mannetje te zien als meer dan een hulpeloos wezentje dat ik nog helemaal moest vormen. Ik wilde hem begeleiden, naar hem luisteren en langzaam aan opende hij mijn ogen.  Zijn boodschap: je hoeft er alleen maar te zijn, mama. De rest doe ik zelf. En ik was er, 24 uur per dag. Anderhalf jaar lang.

Dat is toch veel te zwaar, zeiden ze. Het was ook niet gemakkelijk. Ik was wel eens jaloers of verdrietig. Maar het meest had ik last van de strijd met mijzelf. Hem continue vergelijken en de onzekerheid en angst dat ik het niet goed zou doen, dat was pas zwaar.

Maar ook het slaapgebrek, en toch blijven doorleven zoals ik altijd had gedaan. Met alle verplichtingen van dien, naar mezelf en naar anderen toe. En dan de eenzaamheid, het onbegrip en mijn kleine wereld. Ook dat was zwaar. Een dikke kus voor mijn lieve man, een enkele vriendin en mijn (schoon)ouders, hun steun was onmisbaar.

Was het de juiste keuze? Ja, dat was het. Want door voeden op verzoek, samen slapen, veel dragen en reageren op zijn behoeften, konden wij het redden samen. Ons ventje heeft een hele sterke wil. Achteraf gezien was hij een ‘high need baby’, zoals dat staat omschreven in de literatuur. En juist die gevoelige kindjes zijn ontzettend vatbaar voor de keuzes die je als ouder maakt.

Waar wij een algemene weg probeerden te volgen, liet onze zoon zien dat ieder kind uniek is. Dat het samenspel van moeder en kind belangrijk is. Dat je moet luisteren naar elkaar. We zijn 22 maanden verder en we zijn beide meer in balans. Nog altijd gaan veel dingen anders en is het soms alle zeilen bijzetten. Maar één blik in die grote blauwe kijkers, vol leven en spirit, laat me zien dat het goed is zo.

Wees dus niet te hard voor jezelf mama, sommige zaken heb je gewoon niet in de hand. Het loopt anders,  valt tegen of is zwaarder dan je had verwacht. Hoe je er mee omgaat, dat is wat telt. En zelfs als je baalt van hoe iets is verlopen, je hebt altijd de keuze het anders te doen een volgende keer. Iedere keer opnieuw. En vergeet niet, ook dat is een wijze les die je meegeeft aan je kinderen.

Michelle

DELEN
Vorig artikelNEE
Volgend artikelRed alert
Michelle Nanninga
Michelle, moeder van dreumes Aiden en vrouw van Tim. Samen zijn we een echt 'groen' en bewust gezin. In alles wat we doen volgen we de natuur, zo ook in het ouderschap. Voorheen was ik communicatieadviseur, tegenwoordig bouw ik mijn passie uit: schrijven en natuurlijk leven. Dat doe ik hier op Dragen en Voeden, via mijn eigen blog: www.natuurlijkdurvendoen.nl en als columnist voor diverse andere sites.

4 REACTIES

  1. Erg herkenbaar! Wij hebben nu ook onze weg gevonden, door er altijd voor onze baby te zijn. Daar voelt ze zich goed bij! En wij dus ook :).

  2. Dank je wel voor het delen! Het helpt zo ontzettend om te weten dat je niet alleen staat. Vooral wanneer het erop lijkt dat jij de enige bent in jouw omgeving die het zo doet. Dan voel je je zo onzeker; doe je het wel goed?
    Iedereen denkt zijn mening te moeten geven, of advies. Maar dit past niet bij ons, voelt niet goed.
    Gelukkig is er internet, en zijn er mensen die hun ervaringen delen!
    Dank je wel!

  3. Van een vriendin kreeg in deze link doorgestuurd.
    Ongelooflijk trotse mama van een ventje van nu 11 maanden, dat van maand 4 t/m 8 ’s nachts door sliep en bij 8,5 maand ineens niet meer. We zijn nu 25 maand verder en er is geen nacht voorbij gegaan zonder dat hij zich meldt. Soms 2x maar meestal een keer of 6 a 7. Wat zou het zijn? Eenkennigheid? tandjes? dromen? zijn ontwikkelingsvoorsprong die hem in de weg zit? Het feit dat hij al vanaf zijn geboorte overdag ontzettend weinig slaapt? Iets in zijn lichaampje wat niet lekker zit?
    We weten het nog steeds niet, maar mijn gevoel zegt: High need baby.
    Elke avond proberen we weer in zijn bed. Elk uur troosten we hem weer. Tot we zelf op bed gaan. Als hij dan weer komt, neem ik hem mee. Soms is dat 23.00 soms ook 04.00. Als je mij een jaar geleden had gevraag of ik dat zou doen… ik had gezegd NOOIT. En nu voel ik gewoon dat dit is waar ik ons ventje mee help.
    Inmiddels ben ik gewend om op mijn ander zij te slapen en op het smalste stukje matras, maar mijn ventje slaapt goed, zonder elk uur te hoeven kijken of mama er nog wel is…

    Bedankt voor deze geweldige eye opener! Ook met dit roodharige, blauwoogje komt het helemaal goed. Hij komt vast op het punt dat zijn eigen bedje weer fijn is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here