Net als wel meer moeders rolde ik met mijn eerste kindje via een rekbare draagdoek het draagwereldje in. Eerst weken onwennig met frummelen met de tricot doek die ik achteraf gezien nooit strak genoeg knoopte. Ik kwam op een forum terecht waar ik las dat mensenbaby’s draaglingen zijn. Ik ontdekte hoeveel verschillende en makkelijke dragers er wel niet waren behalve de vrij onooglijke draagzakken die ik bij de babywinkels had gezien. Dat sprak me wel aan, in tegenstelling tot de logge kinderwagen in onze toenmalige portiekwoning. Dus volgde een heus consult en aanschaf van een geweven doek, waarin ik haar nog een tijd op de buik heb gedragen. Er kwamen wat mooie doekjes bij die ik echt ‘nodig’ had, maar ik durfde nog niet zoveel, en vond het rugdragen nog een grote stap. Toen ze echt te groot en zwaar werd om nog om haar heen te bewegen, switchten we naar een Mei Tai waarmee ik haar in een wip mijn rug kon hipscooten (ja, dat is een woord). Toen haar zusje in mijn buik bleek te wonen was ik te misselijk om de druk van een drager op mijn buik te hebben, en begon ik mijn forse peuter ook wat zwaar te vinden. En zo waren haar draagdagen opeens voorbij.

IMG_4270

Bovengenoemd zusje viel in een beter gespreid doekje: ik regelde een reisje voor een wat stuggere doek om helemaal zachtgeknuffeld te worden, de tricot doek verkocht ik zodat ik wat geld had voor eventueel nog een doekje dat ik ‘nodig’ zou hebben en ik had geoefend met een teddybeer om er weer even in te komen. De eerste maanden woonde de jongste in de doek. Als ik terugdenk aan mijn verlof, dan zie ik automatisch haar bolletje alweer ronkend tegen mijn borst liggen. En dit keer zou ik me niet laten tegenhouden door mijn gebrek aan lef: met 7 weken nam ik een draagconsult en leerde ik de santatoss en de basis voor het knopen van een ruck. Uiteraard ging dat eerst vrij ruk. Maar goed, oefening baart kunst, en zo verhuisde baby twee al heel snel naar mijn rug en leerde ik al snel andere rugknopen aan.

Echt makkelijk is het helaas nooit geworden met haar. Eenmaal op de rug gezet, kwam ze pertinent in verzet: strekkebenen, moord en brand gillen, en toen ze rond de 5 maanden was deed ze haar kruipoefeningen op mijn rug. Eenmaal klaar, dan vondIMG_3225 ze het best, en viel ze in 5 minuten als een blok in slaap. Ik leerde mezelf knopen aan die snel het effect hadden dat ze ‘vastzat’. Maar ze bleef het schijnbaar vreselijk te vinden en ik vond ‘t zelf ook moeilijk, het idee dat ik dat echt tegen haar zin deed. Ik bleef het doen omdat ze nergens zo lekker sliep als op mijn rug en alleen het knopen zelf vervelend vond. En ook omdat ik niet wist hoe ik haar anders zo makkelijk kon vervoeren. Met 9 maanden liep ze los. Nu met 16 maanden is ze een rennende dolle die zelfs al kan springen met twee beentjes van de grond. Niks gaat haar snel genoeg. Ik gebruik alleen nog maar een mei tai, zeer sporadisch, en ook daar probeert ze uit te klimmen. Zelfs als je haar gewoon op de arm tilt strekt en wrikt ze net zo lang tot je geen grip meer op d’r hebt. Wat nou draagling? Die jongste van mij werd onverhoopt snel een ‘loopling’.

Marlies

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here