Het potjesseizoen is hier in volle gang. Ik ben al door de irritatiefase heen, dus ik leg er geen druk meer op. Ik ben er niet trots op dat het me irriteerde dat het me niet snel genoeg of op mijn manier ging, maar gelukkig realiseerde ik me snel dat zoonlief baas over eigen buikje is. Ik kan tien keer zien dat meneertje moet en het blijven vragen, maar hij lijkt op mij, zo blijkt: het irriteert hem als ik zo push en hij leert het prima op z’n eigen tempo.

Toegegeven: de eerste dagen had ik er wat haast mee en vond ik het lastig om te accepteren dat er ongelukjes bij horen en hij z’n eigen weg gaat. Maar ineens hadden we meer strijd om allerlei andere dingen en was de sfeer gespannen. Dit kende ik alleen van dagen dat hij heel ziek was. De eerlijkheid gebood mij toe te geven dat ik hem geen vertrouwen schonk. Ja, ik had het principe uitgelegd. Ja, hij snapt waar z’n behoefte gedaan moet worden en ja, hij voelt het al goed maar ja, soms zit hij nog teveel in z’n spel. Dus laat ik het los. Liever meer ongelukjes dan meer strijd. Want we zijn al sinds babytijd een bepaalde weg ingeslagen: zoonlief mocht zelf aangeven waar en wanneer hij wou drinken, slapen, knuffelen. Ik zou vertrouwen op zijn lichaam, zijn signalen en mijn instinct in plaats van schema’s of verwachtingen van anderen of onze cultuur. Deze mama is nu weer even terug op scherp: zindelijkheid komt vanzelf, net als het zelf in slaap vallen, het afwennen van de borst en het zelfstandig worden. En op het moment dat ik niet meer zo vaak vraag of hij moet plassen, gaat het ineens stukken beter. Ik leg de principes uit, lief kind, en jij mag je in eigen tempo gaan. Vertrouw je mij? Ik vertrouw jou.20160624

 

Deborah

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here