“Rollebolle bolle. Rollebolle bolle”, zegt ze terwijl ze door het gras in opa’s voortuin rolt. Haar broek onder de modder en plukjes riet in haar blonde haar. “Rollebolle bolle.” De lente is begonnen en we vieren dit door te genieten van het weer. Ze speelt op het gras. Plots blijft ze op haar buik liggen, plaatst beide handen onder haar gezicht als steun, terwijl ze kijkt naar een sneeuwklokje, ook wel “seelklokje” genoemd, en daar verderop staat een”kokus”.

Op de schutting zit een mamma mus met een plukje kattenhaar van Opa’s kat Odie. Ik heb zijn kattenkleedje gekamd en het haar achtergelaten in de tuin waar de mussen nu dankbaar gebruikt van maken. Mamma mus vertrekt met het plukje in de enorme taxusboom terwijl een jonge mus stunt op de schutting; hij fladdert en flapt en zingt het hoogste lied. Die zit duidelijk niet zonder zelfvertrouwen. Odie de oude kater kijkt even omhoog en zucht daarna weer diep, om verder te gaan tukken in de zon, uit de wind.

Mijn uk is ondertussen druk bezig om op haar hurken op het randje van het gras te balanceren om een wit bloemetje te pakken. Ze hurkt en ik zie de bui al hangen; die kukelt straks voorover. Ik twijfel even of ik in zal grijpen en leg mijn zeemlap al neer, maar nee. Er kan niks ergs gebeuren als ze kukelt, en daar gaat ze al… Haar balans verliest ze en hopla, zo met haar snoet in de tuin. Even schrikken en vervolgens kijkt ze mij aan, lachend, met een toet vol modder. “Dat was grappig, hé kleine?” “Ja, mamma….Ikke rollebolle bolle.” Ik maak haar gezicht schoon met mijn lap en ze kan weer verder. Haar nieuwe lichtgrijze schoenen zijn vies, maar dat zijn zorgen voor later.

Ik heb liever dat ze lekker in de aarde wroet; goed voor haar weerstand en immuunsysteem, dan dat ik mij zorgen maak om een vieze schoen. En wat geniet ze ervan, en ik van haar. Ik merk dat ze kleine details goed opmerkt; het mooie ziet in de kleinste dingen. Ik hoop dat ze die eigenschap houdt, want op die manier is de lente zoveel mooier. Mamma mus landt op de schutting en tweet beamend naar mij, om wederom een plukje Odie op te pikken voor haar nest. Heerlijk, lente!

Kirsten

DELEN
Vorig artikelMijn co-slapende peuter doet aan nachtelijk jeu de boules
Volgend artikelKeuzestress
Kirsten Grinwis-Kreukniet
Ik ben Kirsten Grinwis, getrouwd en mamma van een bijna peuterdame. Ik ben thuismoeder na zeven jaar in de thuiszorg te hebben gewerkt, waarnaast ik parttime een praktijk runde als voedingsdeskundige. Nu blijf ik thuis bij de kleine meid, samen met twee oude luie katten, prachtig wonende aan de kust. Ik co-slaap, ben een 'langvoeder' en draag de kleine zestien slagen in de rondte tot ze de wereld wil ontdekken op beide voeten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here