Deze week was ik bij de lezingen van Alfie Kohn, denker over ouderschap en onderwijs. Hij sprak van lef. Lef om controle los te laten, lef om open te staan voor oplossingen die je niet zelf had bedacht, lef om je kinderen keuzes te laten maken die er toe dóen.


‘Wantrouw alle opvoedcursussen die geen beroep doen op lef.’ Alfie Kohn

Ooit zullen je kinderen op eigen benen staan, dan wil je dat ze stevig staan. Dat ze blij zijn met zichzelf, betekenisvolle relaties met anderen aangaan, dat ze goede beslissingen kunnen maken over hun eigen leven. Logischerwijs leren kinderen dit vooral door te oefenen. Oefenen met betekenisvolle relaties, met het maken van keuzes. En toch zijn de meeste opvoedgoeroes er op gericht om vooral gehoorzaamheid te trainen. Niet een vaardigheid waar je later veel aan hebt, tenzij ‘je opgroeit in een totalitair regime’, aldus Kohn.

Hoe laat ik mijn kind doen wat ik wil? Het is de verkeerde vraag.

Natuurlijk heeft iedereen het beste voor met zijn kind. Maar met goede bedoelingen alleen red je het niet. ‘Het gaat niet om hoe onvoorwaardelijk ouders van hun kinderen houden, het gaat erom of kinderen het zo voelen’, zo stelt Alfie Kohn. Of je gedrag nu middels time-out of stickerkaart probeert te manipuleren, het geeft de boodschap mee: ik hou vooral van je als je doet wat ik wil.

Alfie Kohn pleit niet voor het maar wat aan laten modderen van een kind, je handen ervan aftrekken. Strikt ↔ handen af is een valse tegenstelling, het zijn namelijk beide ‘doing-to’-manieren van omgaan met problemen: jij bepaalt, een kind volgt. Of niet. ‘Doing to’ gaat ten koste van de relatie, werkelijke verbinding is tweerichtingsverkeer.

Er is een derde weg. Dat is de ‘working-with’-aanpak: samenwerking. Een kind is meer dan een bundeltje gedrag, het is een mens met wensen en verlangens. Samenleven als gezin kent grote en kleine worstelingen, waar geen one-size-fits-all oplossingen voor zijn. Het antwoord op A is misschien niet B, maar C of Q. Heb het lef om geen antwoord klaar te hebben.

Linda Rikkens

DELEN
Vorig artikelOp reis
Volgend artikelExcellente staatssecretaris,
Linda Rikkers
Linda Rikkers is moeder van drie kinderen. Zij werkte tot voor kort als Creatief Therapeut Beeldend en Activiteitenbegeleider in de GGZ, en is redacteur voor BOVA-magazine en schrijver.

2 REACTIES

  1. Linda, rake samenvatting. Ik vond inderdaad de opmerking: “een kind leert alleen de goede keuzes te maken door te oefenen met keuzes maken in het algemeen” de beste stelling van de avond. Of die keuze nou gaat over hoeveel of wat te eten op een avond, of over het antwoord op de vraag waarom de soms maan overdag ook zichtbaar is.
    Wat was het een fijne avond!

  2. Ik vind t n interessant artikel. Ik vind t jammer dat ik niet wist dat hij kwam.
    Ik heb zijn boek in 2008 al gelezen. De eerste levensjaren van mijn dochter vond ik t nog niet zo gemakkelijk om t toe te passen. Vanaf haar 3e zaten we in t midden van de lijn ppp en unconditional parenting. Nadat ik me echt ben gaan verdiepen in UP schuiven we steeds meer op naar UP. voor mijn dochter fijn en gemakkelijk. Voor ons als ouders een uitdaging die veel lef creativiteit en uitdaging vraagt. Het klinkt zo simpel maar t is niet gemakkelijk. Maar oh zo “belonend” ;-)) als je hoort waar mijn dochter mee komt.
    Ik zoek mensen die ook echt in de praktijk hiermee bezig zijn om regelmatig samen te komen om elkaar te steunen te helpen en te inspireren.
    Heb je interesse om regelmatig samen te komen. Mail me conrad.van.pruijssen@hotmail.com
    Een trotse vader van een mooie dochter

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here